Όνομα:
Τοποθεσία: Thessaloniki, Greece

Αγνωστης προοπτικής σταθερό υποκείμενο

Πέμπτη, Μαΐου 11, 2006

Μπιζίμ ΠΑΟΚ*




Μπαμπά με σπρώχνουν, με στριμώχνουν! Ήμασταν ακριβώς εδώ ! (πάρτε σε ευθεία το θαυμαστικό) Δίπλα στα κάγκελα. Ακόμη έχει να το λέει πώς με έσωσε και είναι η αλήθεια πως είναι η καθαρότερη μνήμη που έχω από την προστασία του, να βάζει το σώμα του και τα χέρια του (δυνατά από το καθημερινό κουβάλημα της «βαλιτσάρας» όπως τη λέγαμε) στα κάγκελα και να με προστατεύει από τη μάζα με τα χαμόγελα... Μόλις είχε καρφωθεί η μπάλα στο παραθυράκι και η Τούμπα έμοιαζε σαν πανηγύρι. Μου άρεσε εκεί μέσα, πάντα μου αρέσει όταν έχω καιρό να μπω. Με το που βγαίνω από τα τσιμέντα στην στρογγυλή αρένα με τυφλώνει αυτό το πράσινο, οι ολοκάθαρες ασπρόμαυρες φανέλες που προθερμαίνονται, οι πολύχρωμοι αντίπαλοι - τι ευτυχία να υπάρχουν και αντίπαλοι οπαδοί κάπου στα ορεινά της 8! Δε θαυμάζαμε ποτέ παίκτες, οι φανέλες ήταν αυτές που μας ενδιέφεραν, έτσι κι αλλιώς λειτουργούσαν αυτόνομα στο θυμικό μας. Για να πω την αλήθεια, επίσης, εγώ δε γνώρισα τους ωραίους οπαδούς μας που μύριζαν τσίπουρο και τσιμεντοχαρμάνι, που έστηναν πικ νικ ώρες πριν στις κερκίδες, ξέμεινα με κάτι κωλόπαιδα με επίπεδο πόας που τώρα είναι στα επίσημα (1 το λέμε εμείς) και γεννοβολάνε άλλα τσογλανάκια. Δε μου αρέσει, δηλαδή, ούτε το γήπεδό μας, το Χαριλάου, ας πούμε, είναι πιο ποδοσφαιρικό, δίπλα ν' ακούς την ανάσα, το αχ και το παράπονο, να φτουράει και η βρισιά σου, ίσως γι' αυτό στην Τούμπα εκπαιδεύτηκαν στις ρίψεις. Μετά, όμως, ο κόσμος...

«Διάβασα κάπου ότι και μόνο για την εποποιία του κτισίματος του γηπέδου, αξίζει να είσαι ΠΑΟΚ», του είπα. Χαμογέλασε, αλλά κατάλαβα ότι σκεφτόταν ότι σύντομα θα πάει να συναντήσει τον πατέρα του.
Αυτόν τον παππού εγώ δεν τον γνώρισα, πρόλαβε να πεθάνει, μου άφησε τον γιο του και το όνομά του. Δεν ήταν πρόσφυγας, αλλά έκανε ό,τι κι αυτοί: σχολούσε από τη δουλειά και πήγαινε καπάκι να πιάσει μυστρί και πυλοφόρι για τον ΠΑΟΚ, για να έχει δικό του γήπεδο. Ποτέ μου δεν κατάλαβα αυτήν του την απόφαση, οι άλλοι ήταν πρόσφυγες, εργάτες, παραμελημένοι, έψαχναν για τη χαμένη τους περηφάνεια, αλλά αυτός ήταν δάσκαλος, σεβάσμια μορφή και εντελώς παράταιρος, τι γύρευε εκεί; Οχι, δεν είναι αυτό το γήπεδο που βλέπετε στις παραπάνω φωτογραφίες, το πρώτο γήπεδο του ΠΑΟΚ, αυτό που είχε ιδρώτα των οπαδών του στα θεμέλια ήταν κάτω από την παλιά Φιλοσοφική (ξέρετε, «Μούσαις χάρισι θύε»...), απέναντι από το Συντριβάνι. Εμπαινε η ομάδα να παίξει μέσα κι έκλαιγε από τη συγκίνηση ο κόσμος, έκλαιγαν οι παίκτες, έκλαιγε και ο παππούς που δεν είχε ιδέα από αθλητισμό...
Τώρα, κανονικά, θα έπρεπε να δείτε μερικές ακόμη παλιές φωτογραφίες (η ομάδα στα πρώτα της παιχνίδια, τότε που είχαμε το τετράφυλλο τριφύλλι ως σήμα, το ξερό γήπεδο, ο Κούδας στους δρόμους της Θεσσαλονίκης κλπ), αλλά για έναν περίεργο τρόπο δεν μπορώ να τις ανεβάσω - ίσως ν' αρνούνται να εκτεθούν στα μάτια οποιουδήποτε, «γίνε ΠΑΟΚ», σου λένε, «και μετά θα σου αποκαλυφτούμε»...
Στο γήπεδο που έχτισε ο παππούς και που ο μπαμπάς μ' έσωσε από ζούμπιγμα έβγαλα το πρώτο μου μεροκάματο, «πορτοκάλι, λεμόνι, σποράκια έχω, παιδιά», ένας γλοιώδης γέρος περίμενε σε στιλ Σταρένιου να πάρει το χρήμα μετά, στις κυριλέ κερκίδες με έσπρωχναν και με έβριζαν που περνούσα από ανάμεσά τους, έπεφτε και καμιά φάπα, «το μεροκάματο βγάζω βρε παιδιά», στους φανατικούς της 4 (αργότερα έμαθα ότι στα επίσημα ήταν οι πιο φανατισμένοι) μου ορμούσαν, με έκλεβαν, συχνά γέμιζα αίματα, ευτυχισμένα χρόνια...
Οταν παίξαμε με την Νάπολι, τότε που ήταν στα πάνω της, και ο Μαραντόνα πάτησε το χορτάρι της Τούμπας, εγώ έκανα λάθος και πουλούσα φτηνότερα, στο τέλος έβαλα και από την τσέπη μου, αλλά έλαμπα, ένα γεμάτο γήπεδο να παραδέχεται τον αντίπαλο, μάλλον αυτό μου είχε άγουρα αρέσει εκείνη τη βραδιά, δεν το ξανάδα αυτό, είδα όμως πολύ βρισίδι και πολύ αποκαθήλωση, ντρέπομαι λιγάκι για τους οπαδούς μας, ειδικά έτσι όπως τους βλέπω να κουβαλάνε την κρεταγορά πάνω τους, έλα, όμως, ας μην είμαστε άδικοι, δεν ξέρω και πολλά από άλλους οπαδούς, μια φορά που πήγα σ' ένα παιχνίδι στη Γαλλία, βέβαια, είδα οικογένειες, είδα σχολεία, είδα πολιτισμό, τσαγανό δεν είδα και είπα «έτσι μάλλον είναι, δεν μπορείς να τα έχεις όλα».
Τι να πρωτοθυμηθώ βρε μάνα... Ενα ολόκληρο γήπεδο να δίνει το φιλί της ζωής στον Γκιούλα Λόραντ, αλλά εγώ να έχω καρφωθεί στα μαύρα πέδιλά του και να μην τα βλέπω να κουνιούνται, σ' εκείνο το ντέρμπι νικήσαμε άραγε; δε θυμάμαι, όταν πήραμε το τελευταίο μας πρωτάθλημα κρατούσα τη μεγαλύτερη σημαία στο γήπεδο, μέτρα ολόκληρα, την είχε φτιάξει ο φίλος μου ο Γιάννης, χάσαμε επαφή, αλλά όταν μια φορά τελευταίως πήγα στο γήπεδο, τον είδα μερικές σειρές πιο πάνω, τότε ήμασταν στο πέταλο, τώρα σκεπαστό, γενικώς δεν ξέρω, αλλά πάντα θέλω να φαντάζομαι τον λαό του ΠΑΟΚ σαν μάζα, απρόσωπο, όταν πάω κοντά η εικόνα γίνεται καθαρή και φαίνονται όλα τα σπυριά, ίσως φταίω κι εγώ που ψάχνω να βρω τους χτίστες του παππού, όταν βγήκαμε στο Τσάμπιονς Λιγκ, τέλος πάντων τότε που πήγαμε στα προκριματικά, ήταν η μεγαλύτερη βακχεία τα τελευταία χρόνια, λέγαμε «θα τεντώνει μέσ' στην Τούμπα το σεντόνι» και πετάριζε η ψυχή μας («μας» λέω;), σαν να φτιάξαμε ένα παιδί, να το μεγαλώσαμε και τώρα το βλέπουμε να παίρνει πτυχίο; ναι, κάπως έτσι, και το «αχ, ρε ΠΑΟΚ» μ' αρέσει, να το λέει ο γέροντας παρακάτω (απελπιστικά τραγικός και αντιπαθητικός για να μην παρασυρθείτε), σαν να βγάζει την προσφυγιά από το DNA του και το «είμαστε τελικά μικρή ομάδα» που λέμε όλοι («όλοι» λέω;) όταν δεν συντρίβουμε τον αντίπαλο κι ας είναι η Αρσεναλ (αφοπλιστικό το «άντε γαμήσου Αρσεναλ», όπως και το «σκασίλα γαμημένοι, ο ΠΑΟΚ δεν πεθαίνει», -αχ παραπονιάρικο μου- τότε που ο Λίτσας μας έσφαζε με τον Παναθηναϊκό και γέμιζε δακρυγόνα η Τούμπα) και άλλα... και άλλα... και άλλα...
Καμιά φορά όταν μπαίνω κι έρχομαι κατάφατσα μ' αυτό το εκτυφλωτικό πράσινο βλέπω τις ασπρόμαυρες φανέλες -αχ να χαρείτε, μη φοράτε σκέτες άσπρες ή σκέτες μαύρες- και κάνω πως δεν έχουν μέσα ανθρώπους, βλέπω τις κερκίδες και προσποιούμαι ότι είμαστε όλοι εγώ, μερικές φορές κλείνω και τα μάτια, κάθομαι, πιάνω μια πορτοκαλάδα από το πανεράκι μου, «έλα, παππού, πάρε μία, είναι κρύα ακόμη»...
Για μένα παίζει αυτή η ομάδα, για μένα!

* Μπιζίμ ΠΑΟΚ=ο δικός μας ΠΑΟΚ. Ο τελευταίος από τους ιδρυτές του Πανθεσσαλονίκειου Αθλητικού Ομίλου Κωνσταντινουπολιτών, ο Νίκος Ζουμπουλίδης, πέθανε πριν από λίγα χρόνια, στο θρυλικό γηροκομείο Μπαλουκλή στην Πόλη. Αυτός το πρωτοείπε: «δουλεύαμε σαν μια γροθιά και αποκτήσαμε δύναμη. Βγάλαμε βουλευτή και δήμαρχο δικό μας και ο κόσμος έβγαινε στους δρόμους και φώναζε ζήτω ο ΠΑΟΚ, όχι ζήτω ο δήμαρχος».

15 Comments:

Blogger Composition Doll said...

Με το που είδα το ποστ (πριν το διαβάσω) σκέφτηκα να ξεκινήσω το σχόλιο με ένα "Ποιός πήρε το νταμπλ? ΟεΟ?"

Με το που το διάβασα, το κάνω γαργάρα, και χτυπώ, όρθια, παλαμάκια.

Κλαπ....κλαπ....κλαπ...

9:55 μ.μ., Μαΐου 12, 2006  
Blogger dora in e-space said...

Εξαιρετικό!!!
Λίγο έλειψε ν'αλλάξω ομάδα.
Μετάνιωσα όμως και ξαναμπήκα στη σκουληκότρυπά μου :ΡΡ

10:10 μ.μ., Μαΐου 12, 2006  
Blogger Konstantinos said...

Έχει μεγάλη δύναμη ο λόγος σου!!!
Μέχρι και εγώ μπορώ να πω οτι ανατρίχιασα,παρ' 'ολο που σιχαίνομαι το ποδόσφαιρο και ότι έχει να κάνει με αυτό. Κι ας έκαμνε οτι μπορούσε ο πατέρας μου όταν ήμουνα μικρός για να με κάνει ΠΑΟΚτσή παίρνοντάς με μαζί του στο γήπεδο... (ίσως γι' αυτό)
Καλημέρα :)

9:48 π.μ., Μαΐου 13, 2006  
Blogger Λαμπρούκος said...

A ρε Σανανάκο, γι αυτό θλίβομαι όταν σήμερα βλέπω ένα σκασμό βολεμένα κωλόπαιδα να σπάνε στο όνομα αυτής της ομάδας που αν μη τι άλλο εν τη γεννέσει της ήταν ο διακαής πόθος κάποιων ανθρώπων να κρατήσουν τις εικόνες τους, την ίδια τοςυ τη ζωή, ζωντανές.
Εσύ σήμερα το κατάφερες και σε ευχαριστώ και σαν μπλόγκερ και σαςν μπαοκτζής!

11:47 π.μ., Μαΐου 13, 2006  
Blogger maika said...

..ε καλά... πόσα βιβλία έχεις γράψει.... γιατί σίγουρα έχεις...

κόντεψα κι εγώ να αλλάξω ομάδα...τι ωραία που περιγράφεις εικόνες και συναισθήματα!!

.. απο τον (λίγο παλιότερο) ΠΑΟΚ ξέρω μόνο το Χάβο.. τώρα όμως ξέρω κι άλλα!

10:43 μ.μ., Μαΐου 13, 2006  
Blogger exiled said...

Έγραψες το κείμενο που ήθελα να γράψω... Πρώτες ώρες Κυριακής και άμα ήμουνα Σαλονίκη, θά 'θελα να πάω στο γήπεδο. Αυτήν την έκφραση που έχεις για τίτλο τη λέει συχνά ο πατέρας μου. Θέλει να μιμείται τους παλιούς. Αλλά κι εγώ δεν είμαι κάνας καλός. Εκεί, με θυμάμαι να περιμένω έξω από το γήπεδο πιτσιρικάς και να λέμε στους περαστικούς με το Δήμο (φιλαράκι παοκτσής): "Να μπούμε μαζί σου, κύριε;", προκειμένου να μην πληρώσουμε εισητήριο. Αυτοί μας έκαναν το χατήρι και οι υπάλληλοι τα στραβά μάτια (χαμογελούσαν διακριτικά θυμάμαι). Τότε πηγαίναμε όσο πιο κοντά στο χορτάρι, για να ακούμε κάθε θόρυβο από το γήπεδο. Όταν δεν μας έβλεπε κανείς, κάναμε και μαγκιές. Παίρναμε τα κέρματα και βζντάν, τα πετούσαμε μέσα. Χωρίς λόγο, μόνο για την πλάκα της παρανομίας. Γυρνούσαμε τότε τα κεφάλια μας με ντροπή και αναψοκοκκινισμένα προσωπάκια, μπας και μας είχε δει κανείς. Πάλι συνένοχα βλέμματα. Χαρά. Ότι ανήκεις κάπου και σε αποδέχονται οι άλλοι. Τον πιο άσχημο εαυτό σου (για μας αυτά ήταν τα πιο άσχημα τότε). Σ' ευχαριστώ για τις αναμνήσεις που μου ξύπνησες.



(Άσχετο, αλλά ξέρεις ότι η Κρότκαγια σε διαφημίζει;)

2:57 π.μ., Μαΐου 14, 2006  
Blogger prigkipas said...

Υπαρχει αραγε ακομα ομαδα που να διατηρει εστω λιγη απο την ψυχη των ιδρυτων της?

1:40 μ.μ., Μαΐου 14, 2006  
Blogger mosaic said...

όταν γράφεις καλά το νιώθεις.

είμαι σίγουρος.

μπορεί να το χω ξαναπεί, μπορεί όχι: έχεις τον πιο ζωντανό λόγο απ όλους.

να σαι καλά!

10:37 μ.μ., Μαΐου 14, 2006  
Blogger chanana said...

composition doll: πάρε κάτι από το πανεράκι. Κερνάει ο παππούς...

dora in e-space: εύχομαι να πανηγυρίζετε πάντα ανόδους!

Konstantinos: δε γίνεται να σιχαίνεσαι το ποδόσφαιρο! Διάβασε το «Ποδόσφαιρο» του Μονταλμπάν και θα καταλάβεις! Πέρασα δυο ολόκληρες μέρες μιλώντας για την ντρίμπλα του Γκαγιάρδο και είμαι έτοιμος να περάσω άλλες τόσες αν χρειαστεί! Τι εννοείς ποιος Γκαγιάρδο;;;;

Λαμπρούκο: μπορεί και να μην είναι βολεμένα... Τελικώς, λέω, δε βαριέσαι... Αρκεί να βγάζουν την αλήθειά τους...

maika: ναι, είμαι ο Βασίλης Βασιλικός! Θυμάσαι μόνο τον Χάβο;;!!! Είσαι περίπτωση!! Μεγάλη!!!

exiled: αν κρίνω από την ηλικία σου, εγώ σε έβαζα μέσα! Μου χρωστάς ένα διαρκείας...

prigkipa: ναι ρε, ο ΠΑΟΚ! (στο μυαλό του chanana)

mosaic: γενικώς νιώθω πολλά περισσότερα απ' όσα αντέχω. Αυτό είναι και το πρόβλημά μου.

Genarally speaking ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια. Ο παππούς είπε να σας βγάλω έξω και να σας κεράσω, μη σας αφήσω έτσι. Ψάχνω να βρω τον τρόπο...

2:41 μ.μ., Μαΐου 15, 2006  
Blogger mosaic said...

εμενα μ αρέσουν οι μακαρονάδες πάντως.

4:35 μ.μ., Μαΐου 15, 2006  
Blogger maika said...

...o τρόπος να μας βγάλεις να μας κεράσεις είναι απλός..
..βγαίνουμε έξω απο τα σπίτια μας και περιμένουμε να έρθεις να μας κεράσεις....

Είδες που είχα καταλαβει πως είσαι συγγραφέας?? Λοιπόν κ.Βασίλη Βασιλικέ μας μεγάλη μας τιμή!!!
σας ασπάζομαι!!

με τιμή
Μεγάλη Περίπτωση...


...εσύ το θυμάσαι το Χάβο??

12:33 π.μ., Μαΐου 16, 2006  
Blogger Librofilo said...

Εξαιρετικό το κείμενό σας.Σας προτείνω εάν δεν το έχετε διαβάσει το υπέροχο βιβλίο του Eduardo Galeano "ΤΑ ΧΙΛΙΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ" .θα σας συγκινήσει πολύ. Σας ευχαριστώ γιά την απόλαυση που μου χαρίσατε . Φιλικά LF

1:31 μ.μ., Μαΐου 17, 2006  
Anonymous Ανώνυμος said...

This site is one of the best I have ever seen, wish I had one like this.
»

8:29 π.μ., Ιουλίου 21, 2006  
Anonymous Ανώνυμος said...

I find some information here.

2:23 π.μ., Ιουλίου 23, 2006  
Blogger makis1926 said...

Απιστευτο με ταξιδεψες.........
Να ενας ακομη λογος που ειμαι ΠΑΟΚ
.................
ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΚΑΜΑΡΑ 25/11/2007
ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΕΑ ΓΙΑ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΜΑΣ
ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΟΚ.............

12:26 π.μ., Νοεμβρίου 24, 2007  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home

h2 class="sidebar-title">Links