Η πτώση

Δε θυμάται πότε ήταν η πρώτη φορά που ένιωσε τρυφερότητα γι’ αυτούς. Όχι, όχι, δεν είναι σωστό αυτό. Δε θυμάται αν ένιωσε ποτέ τρυφερότητα. Ναι, έτσι μάλλον…
Η αλήθεια, πάντως, είναι πως δε θυμάται και πολλά πράγματα, γενικώς… Πότε αποκτάμε συνείδηση; Αυτός την απέκτησε αρκετά χρόνια αργότερα… Φοιτητής να πούμε; Φοιτητής…
Τρυφερότητα λοιπόν όχι. Λύπη ίσως; Υποχρέωση; Άχθος; Όπως και να ’χει, δεν μπορεί ν’ ακούει κατηγόριες περί σημαντικών και τιποτένιων. Γι’ αυτόν η έγνοια μιας δουλειάς που έπρεπε να τελειώσει είχε περισσότερη σημασία από μια επίσκεψη σ’ αυτούς. Τώρα στα γεράματά τους νιώθει το βάρος ασήκωτο: οι δουλειές πύκνωσαν, οι ενοχές θέριεψαν, οι ανάγκες τους αυξήθηκαν. Μόνος, αυτός και η κοινωνία, αν το δεις…

Ανεβαίνοντας στη σκάλα της παλιάς πολυκατοικίας σε υποδέχεται η θλίψη: έχουν γεράσει όλοι οι ένοικοι, οι περισσότεροι γραπώνονται από τη σιγουριά του δικού τους κεραμιδιού *, το κάποτε φρέσκο είναι πια παρηκμασμένο και όλος ο χώρος μυρίζει… γεροντίλα. Ανεβαίνοντας τα σκαλοπάτια είναι σαν να ανεβαίνεις έναν Γολγοθά υποχρέωσης. Θα χτυπήσεις το κουδούνι και θα σου ανοίξει η μιζέρια, μια πρόβα θανάτου.

Μπαίνω φουριόζος. «Τα νοσοκομεία είναι μόνο για εξαιρετικές περιπτώσεις. Εσύ απλώς δεν μπορείς να σηκωθείς και πέφτεις. Θα δούμε τι θα πει αύριο ο γιατρός. Κι εσύ θα ταλαιπωρηθείς στο νοσοκομείο κι εμείς». Εγώ, ήθελα να πω. Τους κοιτάζω. Δε θέλει, στην πραγματικότητα, να πάει στο νοσοκομείο. Φοβάται. Ψάχνει για στήριγμα. Τον φαντάζομαι σε αναπηρικό καροτσάκι. Κοιτάζω το σπίτι. Ναι, πρόβα θανάτου. Το ξέρει. Ησυχάζει όταν πάω. Νιώθει σιγουριά. Αυτό ακριβώς που δεν ήθελα ποτέ να δώσω. Η ζωή μου και η ζωή τους. Σκατά, απέτυχα. Ούτε τη δική μου βρήκα, ούτε από τη δική τους απαλλάχτηκα.

«Για έλα λίγο τώρα. Σήκω από την καρέκλα να δούμε». Θα το κάνει, ξέρω, με εμπιστεύεται. Δεν έχει και πολλές άλλες επιλογές. (Εγώ, όμως, για στήριγμα; Γελοίο, απ’ όπου κι αν το πιάσεις. Ξεκινάω μια κουβέντα από θέση ισχύος και για πότε με κάνουν σκόνη οι άλλοι, ούτε που το παίρνω χαμπάρι. Μετά στήνω το τέλειο σκηνικό, αλλά δεν υπάρχουν οι ήρωες του έργου. Νομίζω ότι είμαι λίγος και πολύ θα ήθελα να μου αποδείξω το αντίθετο, αλλά φοβάμαι ότι ο εαυτός μου θα με κατατροπώσει).

Σηκώνεται ο φουκαράς, μιλάει πια αδύναμα, πάει η κοιλάρα, πάνε οι χειλάρες, πόδια σαν ξυλάκια, χέρια οδοντογλυφίδες, πιάνει το μπαστούνι, πιάνει τα έπιπλα, μια στιγμή μονάχα, μια στιγμή, ξαφνικά λύγισαν τα γόνατα, σαν να πέρασε ο χάρος και να ’ριξε μια με το δρεπάνι, έτσι, χραπ!, πώς πέφτει ένα άλογο όταν του πληγώνεις τα πόδια; έτσι ο κακόμοιρος, τρόμαξε η άλλη, σαν ελατήριο να τον στηρίξει, αλλά πού ν’ αφήσουν δύναμη οι ταλαιπώριες, αιώνας αυτή η πτώση, σαν να γκρεμίστηκαν όλα μαζί μονομιάς, βεβαιότητες, σιγουριές, ανάσες, όλα, δε με κοιτάει εκεί από κάτω, αρχίζει και μιλάει για την κατάσταση, σουφρώνει τα χείλη, κουνάει το κεφάλι, το χαμηλώνει, πάει να τον σηκώσει, τον πιάνω εγώ, από τις μασχάλες, βάζω δύναμη, τον σηκώνω, τον τραβάω, «να πάρω το μπαστούνι» λέει, «άστο», τον σηκώνω κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο, τον έχω μαζί μου ψηλά, θυμάστε πώς χαιρετούσε ο πυροσβέστης στην αρχή και στο τέλος του «Μπλε βελούδου»; έτσι, σε αργή κίνηση, μας χαιρετάει αυτή από κάτω, βγαίνουμε από την μπαλκονόπορτα, πηδάμε από το μπαλκόνι, χαϊδεύουμε το δεντράκι, «πάμε μια βόλτα από το καφενείο» μου λέει, στρίβω, τους κοιτάει από ψηλά, «παίζουν» λέει, «παίζουν» λέω, «να πάμε στον φούρνο να πάρουμε κουλουράκια, να πάρεις και μαζί σου», «α, να πάρω τα φάρμακα από τον Ηλία», «το λαχείο μου να δω», «θέλω να πάω και να κουρευτώ», «το χάλασε το κοτόπουλο ο Ανδρέας», έλα πάμε λίγο πιο πέρα, «πότε χτίστηκαν αυτά, ε;», τον πάω πιο ψηλά, του δείχνω το γήπεδο, το παλιό γραφείο, το δάσος, τις λίμνες, τα βουνά, τον πάω έξω από τα σύνορα, «δεν υπάρχουν όρια», ο πύργος του Αϊφελ μας σκίζει τις πιτζάμες, το Αγαλμα της Ελευθερίας μας παίρνει την παντόφλα, στη Γροιλανδία κρύωσε, αλλά στην Αίγυπτο ζεσταινόταν, ήθελε να τρομάξουμε τις αντιλόπες, οι ζέβρες πάντα του άρεζαν, με τους ελέφαντες επίσης πίστευε ότι είχε κάποια ειδική σχέση, στο Σινικό Τείχος εγώ τον παρέσυρα, αλλά μου έκανε το χατίρι, από ’κει δυο βήματα η Αυστραλία, «μη μ’ αφήσεις» μου λέει…

Αντίο…







* μια παρένθεση: από τις πρώτες φορές που μίλησα φόρα παρτίδα στα blogs ήταν ακριβώς γι’ αυτούς και αυτό το διαμέρισμα. Στης constantinas. Το μετάνιωσα οικτρά με τα λόγια που άκουσα. Δεν το ξεχνάω. Με πονάει.