Όνομα:
Τοποθεσία: Thessaloniki, Greece

Αγνωστης προοπτικής σταθερό υποκείμενο

Πέμπτη, Ιούνιος 08, 2006

Η πτώση

Δε θυμάται πότε ήταν η πρώτη φορά που ένιωσε τρυφερότητα γι’ αυτούς. Όχι, όχι, δεν είναι σωστό αυτό. Δε θυμάται αν ένιωσε ποτέ τρυφερότητα. Ναι, έτσι μάλλον…
Η αλήθεια, πάντως, είναι πως δε θυμάται και πολλά πράγματα, γενικώς… Πότε αποκτάμε συνείδηση; Αυτός την απέκτησε αρκετά χρόνια αργότερα… Φοιτητής να πούμε; Φοιτητής…
Τρυφερότητα λοιπόν όχι. Λύπη ίσως; Υποχρέωση; Άχθος; Όπως και να ’χει, δεν μπορεί ν’ ακούει κατηγόριες περί σημαντικών και τιποτένιων. Γι’ αυτόν η έγνοια μιας δουλειάς που έπρεπε να τελειώσει είχε περισσότερη σημασία από μια επίσκεψη σ’ αυτούς. Τώρα στα γεράματά τους νιώθει το βάρος ασήκωτο: οι δουλειές πύκνωσαν, οι ενοχές θέριεψαν, οι ανάγκες τους αυξήθηκαν. Μόνος, αυτός και η κοινωνία, αν το δεις…

Ανεβαίνοντας στη σκάλα της παλιάς πολυκατοικίας σε υποδέχεται η θλίψη: έχουν γεράσει όλοι οι ένοικοι, οι περισσότεροι γραπώνονται από τη σιγουριά του δικού τους κεραμιδιού *, το κάποτε φρέσκο είναι πια παρηκμασμένο και όλος ο χώρος μυρίζει… γεροντίλα. Ανεβαίνοντας τα σκαλοπάτια είναι σαν να ανεβαίνεις έναν Γολγοθά υποχρέωσης. Θα χτυπήσεις το κουδούνι και θα σου ανοίξει η μιζέρια, μια πρόβα θανάτου.

Μπαίνω φουριόζος. «Τα νοσοκομεία είναι μόνο για εξαιρετικές περιπτώσεις. Εσύ απλώς δεν μπορείς να σηκωθείς και πέφτεις. Θα δούμε τι θα πει αύριο ο γιατρός. Κι εσύ θα ταλαιπωρηθείς στο νοσοκομείο κι εμείς». Εγώ, ήθελα να πω. Τους κοιτάζω. Δε θέλει, στην πραγματικότητα, να πάει στο νοσοκομείο. Φοβάται. Ψάχνει για στήριγμα. Τον φαντάζομαι σε αναπηρικό καροτσάκι. Κοιτάζω το σπίτι. Ναι, πρόβα θανάτου. Το ξέρει. Ησυχάζει όταν πάω. Νιώθει σιγουριά. Αυτό ακριβώς που δεν ήθελα ποτέ να δώσω. Η ζωή μου και η ζωή τους. Σκατά, απέτυχα. Ούτε τη δική μου βρήκα, ούτε από τη δική τους απαλλάχτηκα.

«Για έλα λίγο τώρα. Σήκω από την καρέκλα να δούμε». Θα το κάνει, ξέρω, με εμπιστεύεται. Δεν έχει και πολλές άλλες επιλογές. (Εγώ, όμως, για στήριγμα; Γελοίο, απ’ όπου κι αν το πιάσεις. Ξεκινάω μια κουβέντα από θέση ισχύος και για πότε με κάνουν σκόνη οι άλλοι, ούτε που το παίρνω χαμπάρι. Μετά στήνω το τέλειο σκηνικό, αλλά δεν υπάρχουν οι ήρωες του έργου. Νομίζω ότι είμαι λίγος και πολύ θα ήθελα να μου αποδείξω το αντίθετο, αλλά φοβάμαι ότι ο εαυτός μου θα με κατατροπώσει).

Σηκώνεται ο φουκαράς, μιλάει πια αδύναμα, πάει η κοιλάρα, πάνε οι χειλάρες, πόδια σαν ξυλάκια, χέρια οδοντογλυφίδες, πιάνει το μπαστούνι, πιάνει τα έπιπλα, μια στιγμή μονάχα, μια στιγμή, ξαφνικά λύγισαν τα γόνατα, σαν να πέρασε ο χάρος και να ’ριξε μια με το δρεπάνι, έτσι, χραπ!, πώς πέφτει ένα άλογο όταν του πληγώνεις τα πόδια; έτσι ο κακόμοιρος, τρόμαξε η άλλη, σαν ελατήριο να τον στηρίξει, αλλά πού ν’ αφήσουν δύναμη οι ταλαιπώριες, αιώνας αυτή η πτώση, σαν να γκρεμίστηκαν όλα μαζί μονομιάς, βεβαιότητες, σιγουριές, ανάσες, όλα, δε με κοιτάει εκεί από κάτω, αρχίζει και μιλάει για την κατάσταση, σουφρώνει τα χείλη, κουνάει το κεφάλι, το χαμηλώνει, πάει να τον σηκώσει, τον πιάνω εγώ, από τις μασχάλες, βάζω δύναμη, τον σηκώνω, τον τραβάω, «να πάρω το μπαστούνι» λέει, «άστο», τον σηκώνω κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο, τον έχω μαζί μου ψηλά, θυμάστε πώς χαιρετούσε ο πυροσβέστης στην αρχή και στο τέλος του «Μπλε βελούδου»; έτσι, σε αργή κίνηση, μας χαιρετάει αυτή από κάτω, βγαίνουμε από την μπαλκονόπορτα, πηδάμε από το μπαλκόνι, χαϊδεύουμε το δεντράκι, «πάμε μια βόλτα από το καφενείο» μου λέει, στρίβω, τους κοιτάει από ψηλά, «παίζουν» λέει, «παίζουν» λέω, «να πάμε στον φούρνο να πάρουμε κουλουράκια, να πάρεις και μαζί σου», «α, να πάρω τα φάρμακα από τον Ηλία», «το λαχείο μου να δω», «θέλω να πάω και να κουρευτώ», «το χάλασε το κοτόπουλο ο Ανδρέας», έλα πάμε λίγο πιο πέρα, «πότε χτίστηκαν αυτά, ε;», τον πάω πιο ψηλά, του δείχνω το γήπεδο, το παλιό γραφείο, το δάσος, τις λίμνες, τα βουνά, τον πάω έξω από τα σύνορα, «δεν υπάρχουν όρια», ο πύργος του Αϊφελ μας σκίζει τις πιτζάμες, το Αγαλμα της Ελευθερίας μας παίρνει την παντόφλα, στη Γροιλανδία κρύωσε, αλλά στην Αίγυπτο ζεσταινόταν, ήθελε να τρομάξουμε τις αντιλόπες, οι ζέβρες πάντα του άρεζαν, με τους ελέφαντες επίσης πίστευε ότι είχε κάποια ειδική σχέση, στο Σινικό Τείχος εγώ τον παρέσυρα, αλλά μου έκανε το χατίρι, από ’κει δυο βήματα η Αυστραλία, «μη μ’ αφήσεις» μου λέει…

Αντίο…







* μια παρένθεση: από τις πρώτες φορές που μίλησα φόρα παρτίδα στα blogs ήταν ακριβώς γι’ αυτούς και αυτό το διαμέρισμα. Στης constantinas. Το μετάνιωσα οικτρά με τα λόγια που άκουσα. Δεν το ξεχνάω. Με πονάει.

22 Comments:

Blogger Composition Doll said...

Ξέχνα το. Δεν αξίζει. Μας πονάνε μόνο τα λόγια από ανθρώπους που μας αγαπάνε και μας αγαπούν.

Κι εσύ ξύπνιος βλέπω.

Και... έφυγε? Ο μπαμπάς σου?

4:05 πμ, Ιούνιος 08, 2006  
Blogger chanana said...

Υπό μία έννοια, ναι. Αλλά επειδή εσύ είσαι περισσότερο πρακτική (απ’ ότι... βλέπω), όχι.
Θα πιεις κάτι;

4:29 πμ, Ιούνιος 08, 2006  
Blogger Composition Doll said...

Μια τεκίλα ίσως? Jose Cuervo? Reposado?

Σκέτη, παρακαλώ

4:34 πμ, Ιούνιος 08, 2006  
Blogger chanana said...

Για το σκέτη ήμουν σίγουρος. Τρεμοσβήνει η λάμπα της κολόνας απέναντι, εσύ το κάνεις; Εσβησε...

4:44 πμ, Ιούνιος 08, 2006  
Blogger chanana said...

Ξανάναψε!

4:45 πμ, Ιούνιος 08, 2006  
Blogger Composition Doll said...

Πήγαινε να ξαπλώσεις...

5:14 πμ, Ιούνιος 08, 2006  
Blogger chanana said...

Παρακαλώ πολύ! Υποδείξεις εις το blog μου δε δέχομαι!
Ιδού ένα ανέκδοτο: καλημέρα!


Προς όλους (λέμε τώρα): ας μιλήσουμε σήμερα για τον καιρό. 5:36 βλέπω σύννεφα πάνω από τον Χορτιάτη, σημάδι επερχόμενης βροχής και γενικώς ο καιρός προβλέπεται λίαν τσαμουρώδης. Ο γνωστός σπουργίτης κάνει τα δικά του (θα τον γαμήσω εγώ τελικά αυτόν!), ενώ η θερμοκρασία θα έλεγα ότι το μπουφανάκι θα το δεχόταν με ευχαρίστηση. Μπουφανάκι, βέβαια, ελαφρύ, αλλά αν δεν έχετε σηκώσει τα χειμωνιάτικα και παλτό να φορέσετε... Οι άνεμοι πνέουν. Στον Θερμαϊκό, επίσης, κουνιούνται οι βάρκες. Ε, καμιά φορά σκάει μύτη κι ο ήλιος, αλλά επειδή αφήνει στίγματα, τον αποφεύγουμε. Τον ήλιο.
Σκατά! Φαίνομαι...

5:46 πμ, Ιούνιος 08, 2006  
Blogger Composition Doll said...

1. Έχω άγνωστες λέξεις: τι θα πει τσαμουρώδης?

2. Κάποιος πρέπει να σου μιλήσει για το MSN

3. Καλημέρα και σε εσάς.

4. :) (Πλατύ, μεγάλο και ειλικρινές)

5:52 πμ, Ιούνιος 08, 2006  
Blogger chanana said...

Τσαμουρώδης είναι σαν μπίχλα, συνοφρυωμένος.
Μίλα μου εσύ για το ΜSN, τι σκατά πάλι είναι αυτό;
«Εσάς»;
Σαν τον ΓΑΠ ακούγεσαι.

Πάω τώρα, με τα κορδόνια με πρόλαβες...

6:12 πμ, Ιούνιος 08, 2006  
Blogger Composition Doll said...

Καλή δουλειά!!!!!

6:16 πμ, Ιούνιος 08, 2006  
Blogger Composition Doll said...

Στο MSN κάνουμε chat, στα blogs πάλι όχι (λέμε τώρα...).
Περισσότερα άλλη ώρα που θα συμπέσουμε online (βάλε, πουλάκι μου, και ένα e-mail στο profile να επικοινωνούμε ως άνθρωποι).

6:19 πμ, Ιούνιος 08, 2006  
Blogger Mirandolina said...

Hello not-so-stranger! Δε στελνεις ενα μεηλακι πληηζ; mirandolina@otenet.gr κι ευχαριστώ!

5:05 μμ, Ιούνιος 08, 2006  
Blogger chanana said...

mirandolina: καλά κατάλαβα
composition doll: έβαλα
chanana: κόψε τα μπλογκ ρε ηλίθιε! κόψτα! Τώρα!

5:32 μμ, Ιούνιος 08, 2006  
Blogger Γιουτζίν said...

Σανανά καλημέρα :-)

9:42 πμ, Ιούνιος 09, 2006  
Anonymous Βυρων said...

Περασα να πω οτι δέχτηκα με χαρα την αιτηση συγνώμης του padrazo και της comosition doll και να σε καλεσω να παραδώσεις την συνέντευξη εις κοινήν θέα.

10:55 πμ, Ιούνιος 09, 2006  
Blogger Composition Doll said...

Που σκατά το έβαλες και δεν το βλέπω???

11:47 πμ, Ιούνιος 09, 2006  
Blogger chanana said...

Βλέπω ότι το δούλεμα με τον Πολύδωρα συνεχίζεται. Μ' αυτά τα μυαλά σιγά μη δείτε συνέντευξη Ταρκόφσκι. Και για να σκάσετε έχω και με Φελίνι και με Κισλόφσκι και -για τους πολύ εκκεντρικούς- με Αγγελόπουλο (έκαμνα καριέρα, όχι αστεία!)Ή θα συμμεριστείτε τον προβληματισμό μου για τον Βύρωνα ή θα κρατήσω την αναπνοή μου μέχρι να σκάσω!
Τι εννοείς καλέ συ πού; Δεν είναι αυτό το φακελάκι κάτω από το post; Σε κάθε περίπτωση chananaki@yahoo.gr

12:08 μμ, Ιούνιος 09, 2006  
Blogger Composition Doll said...

Το κέρατό μου απόψε!
Συμμερίζομαι, συμμερίζομαι που να με πάρει!
Ρίξε τις συνεντεύξεις!

11:37 μμ, Ιούνιος 09, 2006  
Blogger lemon said...

Τώρα εγω δεν κατάλαβα τι έγινε με τον Βύρωνα, ούτε με τον μπαμπά, μόνο για το msn κατάλαβα...

Τώρα νυχτιάτικα δεν σου γράφω τον εξάψαλμο για τον μπαμπά, και οτι ένας είναι-και πολύ πολύ πεπερασμένος, οπότε ΔΕΝ τίθεται θέμα πόνου ή προβληματισμού, το βουλώνεις και φροντίζεις, χαιδεύεις, τρέχεις, (πονάς), κουράζεσαι, απολαμβάνεις (διότι δεν θα είναι για πολύ), και αφήνεις τους πολλούς προβληματισμούς για το μετά.
Διότι μετά δεν θα έχεις περιθώρια για μετάνοιες, ότι είναι να ειπωθεί και να γίνει, ας γίνει τώρα. Με αγάπη-που τη βλέπω, υπάρχει, μην ψάχνεις να την ξεμπερδέψεις, δώσε μια στον κόμπο και κόψτον, και τότε θα την δεις, είναι καθαρή ανθρώπινη αγάπη.
Υπάρχουν προτεραιότητες.
Τώρα είναι ο καιρός του δίνειν. Ο καιρός του πονείν θα έρθει μετά-έτσι κι αλλιώς. Τώρα χρειάζεται χαμόγελα και δύναμη-και τα βλέπω.

1:36 πμ, Ιούνιος 10, 2006  
Blogger lemon said...

Και, καλά που μου το θύμισες πάλι! Που είναι οι Κάννες, που?
Αχ, και με παρακαλούσαν να πάω, να ποζάρω γυμνόστηθη πάνω σε λιμουζίνες, κι εγω δεν ήθελα-ήθελα μόνο σαν μέλος της Κριτικής Επιστροπής...! Και τώρα να παρακαλάω εσένα για μια τοσοδούλα ανταπόκριση...!

1:42 πμ, Ιούνιος 10, 2006  
Blogger sophie_jamaica said...

....

4:38 πμ, Ιούνιος 12, 2006  
Blogger Konstantinos said...

Υπέροχο το ταξίδι σας, θεέ μου τόσο υπέροχο!!
Μακάρι να μπορούσα να του το προσφέρω του δικού μου, τώρα που έμεινε μόνος του..
Χτες τον πήγα να δει τα εγγόνια του - της αδερφής μου, όχι δικά μου. Δε θα μου το συγχωρήσω ΠΟΤΕ που άφησα τη μάνα μου να "φύγει" χωρίς να δει παιδιά μου, ντρέπομαι.
Με σκίζεις κάθε φορά που αποφασίζω να σε διαβάσω..

1:49 μμ, Ιούνιος 12, 2006  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

h2 class="sidebar-title">Links