Μετράω στιγμές

Η ζωή δεν είναι μονάχα οι στιγμές που συνειδητοποιούμε ότι υπάρχουν. Περισσότερο είναι αυτές που μας επισκέπτονται χωρίς να το καταλάβουμε. Χτυπάνε την πόρτα, εμείς έχουμε δυνατά την τηλεόραση, δεν ακούμε, αυτές σπρώχνουν λιγάκι, μπαίνουν διστακτικά μέσα, μας χαϊδεύουν τα κεφαλάκια και κάθονται στην κουζίνα περιμένοντας. Τότε νιώθουμε ένα αεράκι, αλλά τίποτα περισσότερο. Η ζωή εν τω μεταξύ έχει αλλάξει. Λίγο λίγο, γουλιά γουλιά, στάλα στάλα...

«Πώς το λένε το μικρό σας;», «Αρη», «Πολύ χαριτωμένο είναι», μετά της λέω για τον Αλεξ, δε θα έπρεπε να φοβάται τους ξένους, θα έπρεπε, α και σκυλάκι, στις πολυκατοικίες είναι δύσκολα, ε, πάντα αυτός ο καιρός αρχές Ιουνίου, θα σας δω αύριο, να μιλάμε στον ενικό, θα μπορούσες να ήσουν γιος μου, όχι δε θα μπορούσα, μικροδείχνω, πράγμα που μου στερεί ένα ευεργετικό φλερτ μαζί σας, μαζί σου θέλω να πω, είμαι λεσβία πλέον μου λέει, και ούφο να είσαι στην κατάστασή μου, της λέω..., χαμογελάει, εξάλλου δεν το έχω κάνει με λεσβίες λέω, συννεφιάζει, γαμώτο, ήμουν τόσο κοντά, τόσο κοντά...

Η στιγμή είναι ένα στιγμιαίο πάγωμα στον χρόνο, αρκεί να συνειδητοποιήσεις ότι έχει γίνει. Είναι σαν να πάτησε φρένο η αιωνιότητα ή από την άλλη και όχι. Κανονικά δεν υπάρχει στιγμή, έτσι στον ενικό. Υπάρχουν στιγμές πληθυντικές.

«Συγνώμη είσαι η lemon»; Οχι δεν είναι, γιατί με κοιτάει με απορία. Καλά σε αργία μεσημεριάτικα πού βρέθηκαν τόσοι στην Καμάρα; Τώρα δηλαδή έπρεπε να φορέσω ρούχα που θυμίζουν τον 50cent, θα με δει η άλλη που έχει παντρευτεί τη μελαγχολία και θα πει ποιο είναι αυτό το ζαβό, ρωτάω κάποια άλλη, γελάει με τη φίλη της, «σ' έστησε», «όχι, μάλλον άργησα» ντριμπλάρω, πόσο είστε κορίτσια; 21 και 22 (composition doll όχι, δεν ήταν οι κόρες σου), εσύ; (όπα! όπα λέμε!) 40! 40; «Τι λες ρε πούστη μου; Ελα ρε...», the story of my life, σας το είπα, μικροδείχνω, γεγονός καθόλου καλό όταν θέλεις ν' αποκτήσεις επαφή με μικρότερες ηλικίες (τρομάζουν και φεύγουν) ή με μεγαλύτερες (σαν να βγάζουν βόλτα τον γιο τους). Ελα ρε πούστη μου, γι' αυτό νιώθω μοναξιά! Πάω στην παρακείμενη καφετέρια και στέλνω μηνύματα. Α την πρόστυχη τη lemon στα blogs είναι! No trust, no future, no lemon! Κι όπως είχε πει ο Αγγελος Αναστασιάδης, θάνατος! θάνατος! θάνατος!

Υπάρχουν στιγμές που θα ήθελες να κρατήσουν για πάντα και υπάρχουν στιγμές που θα ήθελες να μην υπάρχουν, γεγονός που εύκολα οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι στιγμές κάνουν πάντα του κεφαλιού τους. Ολων των κεφαλιών συγκεκριμένα...

«Καλά εδώ πάνω;», ναι τώρα, σεξ στην κορυφή της Χώρας της Σερίφου, έχει ένα εκκλησάκι εκεί, στην αυλίτσα, άγχος και των γονέων, αλλά τι σου είναι η αδρεναλίνη του κινδύνου, μεσημέρι, τίποτα, μόνο τζιτζίκια και ξαφνικά... Τι λέτε; Ελικόπτερο ρε πούστη μου! Λίγα μέτρα πάνω από τα κεφάλια μας και τα κορμιά μας (και δεν είχε προλάβει να μαυρίσει ο ποπός μου)! Τι να μου πει, επομένως, ο Παλαιοκώστας...

Κάποιες άλλες στιγμές θα έπαιρνες όρκο ότι τις έχεις πλάσει εσύ, δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα, είναι το ψέμα σου, αλλά το έχεις βιώσει τόσο πολύ ώστε είναι πλέον η αλήθειά σου. Αυτές τις στιγμές, πολλές φορές, θα έπαιρναν όρκο και οι άλλοι ότι τις έχουν ζήσει...

«Κράτα καλά ρε κεφάλα το πανό», «στο είπα ότι έπρεπε να το τρυπήσουμε», ω ρε πούστη μου ορμάνε! κράτα το πανό, κράτα το πανό, τι λε ρε; κράτα το εσύ, εγώ την κάνω! ποιος βαράει ρε γαμώτο; «άμα σου γαμήσω τη μάνα ρε αρχίδι» μου λέει ο ματατζής, ακόμα έχω σημάδια από τότε, γύρισα για τσαμπουκά ο μαλάκας, ενώ τι θα πάθαινα άμα τον άφηνα να την γαμήσει, ε; Τότε γνώρισα την Αλίκη. Ιδρώτας, σασπένς, αγωνία, σενάρια διαφυγής, τρέξιμο στις άγνωστες γειτονιές της Αθήνας, σεξ στο βρώμικο διαμέρισμα των Εξαρχείων, ευτυχισμένα χρόνια, η Αλίκη έμεινε στο νησί με το μπαράκι...


Σας το είπα ότι μικροδείχνω;