Φου, φου, οφ, φου, οφ...

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι η Δάφνη και το χαλασμένο μου μηχανάκι έχουν μεγαλύτερη σημασία από οποιοδήποτε post για κάποιον σημαντικό άνθρωπο ή γεγονός, από κάποια προσπάθεια να γίνουν τα blogs όργανα ή αφορμή δημιουργίας γεγονότων, από οποιουσδήποτε λεκτικούς ακροβατισμούς, από οποιαδήποτε απεραντολογία και απενταρολογία γράφουμε εδώ.
Συνάντησα κάποιον στον δρόμο. Ηταν blogger και όλως τυχαίως με ήξερε. Ως chanana εννοώ. “Πολύ τον βαριέμαι” του λέω. “Κι εγώ δεν πολυπάω αυτούς τους τύπους με τα προσωπικά τους. Σαν να μου κάνουν επίδειξη δυστυχίας”. “Ναι, αλλά και οι άλλοι με τα ‘’γενικού ενδιαφέροντος’’ κείμενα”, του λέω, “βαθιά χασμουρητά, ε;”. “Ξέρεις”, μου λέει, “αν έχεις να ξυπνήσεις νωρίς για δουλειά, δεν προλαβαίνεις”, Ξέρω, ξέρω…
Ξεκίνησα να πάρω τον πρωινό δρόμο για τη δουλειά κι έπεσα πάνω σ’ ένα εμετικό του στιλ “Θεέ μου πόσο μπλε έχεις ξοδέψεις για να μη μας βλέπεις”. Παραπέρα ο γνωστός ζητιάνος μου να νομίζει ότι θα με συγκινήσει με την αναπηρία του, μόλις βλέπει την αστυνομία τρέχει, “το Εκουαδόρ θα νικήσει σήμερα” μου λέει, “βρε άντε γαμήσου κι εσύ και το Εκουαδόρ” του λέω, (Κόστα Ρίκα θα παίξω κερατά), σαν σήμερα πέθανε ο Τάσος και με πήρε ο Νίκος να μου το πει, χρησιμοποιούμε ακόμη το email του καμιά φορά, νάτο πάλι για θανατικά μιλάω, αλλά προσωπικώς -έλεγα κάποτε σε μια γυμνή φίλη μου- δεν το βλέπω τόσο νωχελικά και τόσο ονειρικά το θέμα, σκατά, δέρμα, κρέας, κόκαλα, απλώς σαπίζουν, όσο για τη σκέψη περισσότερο να κλάψεις το laptop σου αν καεί, και μη μιλήσει κανείς για συναισθήματα, διαβάζω και ακούω σεντόνια, κλαυθμούς και οδυρμούς, πώς το ‘λεγε ο Κοραής; “το ασαφές των λέξεων, το ασυνάρτητο της σκέψης”, κάπως έτσι, ορίστε δεν το τηρώ, δε γαμιόμαστε λέω εγώ, δε γαμιόμαστε, γράφει ο άλλος για τον τάδε και τον δείνα, άσε ρε συ ανοίγω εγκυκλοπαίδεια, “η ζωή είναι κύκλοι κι εσύ νομίζεις ότι ανακαλύπτεις το τοπίο”, ρε θα πετάω τσιτάτα μέχρι να πεθάνω ή ακόμα καλύτερα μέχρι να τους πεθάνω όλους, “ο θάνατος είναι μια μεγάλη υπόθεση, γι’ αυτό και ο καθένας γράφει ό,τι σκατά του έρθει στο κεφάλι”, τώρα κανονικά θα έπρεπε να βάλω μικρά γράμματα και να πω “ο κύριος Γιασμίν έζησε στην Αίγυπτο και…”, αυτό το κύριος και κυρία με πεθαίνουν (ξανά), προσωπικώς πιστεύω ότι μεγάλη δόση βλακείας κυκλοφορεί εδώ μέσα και πολλά καλάμια υψωμένα, ρε δε γαμιόμαστε λέω εγώ, δε γαμιόμαστε…, περνάω κάθε μέρα από έναν τύπο που έχει ένα ψιλικατζίδικο και αρχίζουμε το βρισίδι, δε γνωριζόμαστε, ποτέ δε γνωριστήκαμε, αλλά το καταδιασκεδάζουμε “δώσε μια εφημερίδα ρε αρχίδι”, του λέω, “τα αρχίδια μου θα πάρεις μαλακισμένο”, μου απαντάει, “άμα σε γαμήσω ρε καραπουτανόβλαχε, θα σου πω εγώ”, “άντε ρε μουνί κλαμμένο” και πάει λέγοντας, να ένα χαμόγελο και οι δυο όταν φεύγουμε, ειδικά όταν υπάρχει πελάτης, πάρτι γίνεται, ευτυχώς δεν είδα κάποιο κομπιούτερ στο χώρο, οπότε δεν κινδυνεύουμε να προκύψει blogger, στο λιμάνι επίσης υπάρχει ένας τύπος που με φωνάζει ομορφονιό, “ομορφονιέ πιάσε τον γάντζο” μου λέει μια μέρα, “κοίτα”, του απαντάω, “κρίνοντας από τους μυς σου, εντάξει με το ομορφονιός, αλλά αυτό με τον γάντζο δεν το κάνω”, εγώ γέλασα, αυτός δεν ήταν σίγουρος για το πώς έπρεπε ν’ αντιδράσει και μου λέει “ρε άντε γαμήσου”, οπότε άρχισε ανάλογο σίριαλ με τον ψιλικατζή, όπως εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ο άλλος είχε πλουσιότερο ρεπερτόριο, έφαγα και μια ψιλή στο τέλος, κάθεται ο άλλος και σχεδιάζει μαλακιούλες να κάνει όμορφο το “σπίτι” του, βάζει το ένα, το άλλο, το πέρα, ρε δε γαμιόμαστε λέω εγώ, δε γαμιόμαστε, “πούτσος αγόρι μου, πούτσος, να γεμίζει το στόμα σου. Οποιος ξέρει να προφέρει σωστά το πούτσος είναι καλλιτέχνης”, έλεγε ο Τάσος, έλεγε κι άλλα αυτός ο μαλάκας, αλλά ποιος τον άκουγε, συνήθως σερβικά μιλούσε, πήγε την πρώτη μέρα στο Βελιγράδι ν’ αγοράσει τυρί, μπαίνει στο κατάστημα και λέει “τυρί θέλω” στα ελληνικά, τον κοιτάει με απορία ο Σέρβος (είχαμε φάει ένα βράδυ να μαλώνουμε για το ότι μπορεί να ήταν και Κροάτης, τόσο μαλάκας ο Τάσος), αλλά ο Τάσος επιμένει, ανοίγει το στόμα πολύ, μιλάει αργά και δυνατά “τυυυ-ριιιι, τυυυ-ριιιιι”, τιρί, τιρί, τιρί δηλαδή…, στο γήπεδο είχα έναν άλλο μαλάκα που μ’ έπρηζε, με σκουντούσε συνέχεια σε κάθε φάση, “όπα, όπα” έλεγε, κάποια φορά τραβήχτηκα, έπεσε, με κοίταξε με απορία, του τραβάω μια κλοτσιά και του λέω “όπα ρε, όπα”, σηκώνεται, πιανόμαστε στα χέρια, έγινε της πουτάνας στην κερκίδα, και τώρα που λέω πουτάνα ακόμα θυμάμαι τα κλάματα που είχε βάλει μια συμμαθήτρια στο σχολείο που έκανε τα γλυκά μάτια σε κάποιον, ενώ τα είχαμε και την είπα πουτάνα, λάθος μεγάλο γιατί μετά έγινε πουτάνα, όταν το έκανε –λέει ο συμμαθητικός μύθος- με τρεις ταυτόχρονα (κι εγώ δεν ήμουν ένας απ’ αυτούς), γράφει ο άλλος για το πώς πρέπει ν’ αντιδράσουμε σε όλα αυτά που μας ταλαιπωρούν και μας απειλούν, σε γαμώ ρε, σε γαμώ, ΣΕ ΓΑΜΩΩΩΩΩΩ