Κλείνουμε, άντε έξω τώρα...

Φεύγουμε πάμε στην Πορτογαλία, κατά περιόδους πάω σ' ένα συμπαθητικό σπιτάκι απέναντι από τον Ατλαντικό, κάτι σαν ψυχιατρική κλινική (πού το 'ξερες ρε roxanne;), ωραία περνάμε, ηρεμούμε, τους γαμούμε όλους κανονικά, τους γράφουμε στα τέτοια μας. Ενίοτε είναι δύσκολα, αλλά χεστήκαμε σε γενικές γραμμές. Μας αγαπάνε εκεί και μας δίνουν πραγματικά χάδια, ανταποδίδουμε, περνάει ο καιρός. Αν δεν το ξέρετε να σας πω ότι τα blogs είναι η χειρότερη μέθοδος ψυχοθεραπείας, εντελώς αποπροσανατολιστικά, να μην το επιχειρείτε (διότι υποψιάζομαι πως δεν είμαι ο μόνος τρελός).
Αντε τώρα περάστε έξω, κλείσαμε, γεια σας, χαρήκαμε για τη γνωριμία...
Εμένα με λένε Μιγκέλ, τη Δάφνη Αμπι και όλους μας χασομέρηδες. Αν θέλει κανείς να έρθει να μας βρει στην Πορτογαλία, ασκέρδα από τη Lisboa...
Τσάο