Τι να κάνω;

Συγνώμη! Συγνώμη! Συγνώμη!
Πραγματολογικά στοιχεία: πάω σε μια κλινική κάθε χρόνο, σωστό. Γιατί και πώς άλλη φορά, τώρα δεν μπορώ. Μιγκέλ, Αμπι, τα πραγματικά ονόματα, αλλά με άλλα μας ξέρουν, τέλος πάντων η Νίνα μπορεί κάπως να σας εξηγήσει, είχαμε ανταλλάξει κάποια μέιλ, συνεχίστε να με λέτε σανανά. Νόμιζα ότι ήταν καλή ιδέα να της πω για το μπλογκ, δεν ήταν. Δε διάβασε πολλά, δεν ήθελε, κάτι λίγα, εκνευρίστηκε μ’ αυτό που γίνεται, σας το έγραψε. Τώρα γύρισα, τα παράτησα όλα. Για να την κρατήσω. Το μόνο που κράτησα είναι το λάπτοπ. Πριν περάσω στο τι, θέλω να σας πω άλλα.
Συγνώμη! Δεν ήθελα να εκνευριστώ έτσι, δεν είναι τα νεύρα μου καλά. Ξέρω ότι πολλοί δε με πιστεύετε με όλα αυτά που γράφω, αλλά είναι έτσι, όλα μαζεμένα ήρθαν κι εδώ βρήκα ένα ακροατήριο να μοιρολατρώ και να κλαίγομαι. Δεν έγραψα ψέματα, απλώς δεν έχω πει όλη την αλήθεια γιατί κάποιες καταστάσεις είναι προφανείς κι εύκολα μπορεί κάποιος να καταλάβει ποιος είμαι και δε θέλω, ντρέπομαι και φοβάμαι. Εκεί που λέω ότι ο πατέρα σακάτης είναι πρόβλημα, εκεί βλέπω το αδιέξοδο της δουλειάς, την αδυναμία να κρατηθώ στη ζωή, την ανικανότητα να κρατήσω τη Δάφνη, να διώξω θλίψη και μιζέρια. Η ζωή με μουτζώνει συστηματικά κι εγώ δεν έχω όρεξη για χειραψίες. Πολλά μαζεμένα για να είναι αληθινά, ε; Τι να πω, αληθινά είναι. Κάθε ανάσα μου εδώ μέσα αλήθειες κρύβει κι ας εξακολουθώ να πιστεύω ότι είμαστε εγκλωβισμένοι εδω μέσα. Συγνώμη όμως, συγνώμη! Δεν ήθελα να προσβάλω κανέναν, να τον θυμώσω, να τον κάνω να με σιχτιρίσει. Δεν ξέρω τι ήθελα, όπως και δεν ξέρω τι θέλω.
Ψέματα, ξέρω τι θέλω τώρα. Να με συμβουλεύσετε θέλω. Χάνω τη Δάφνη, δεν μπορεί μου είπε, να μείνει μόνη, πονάει αλλά πρέπει, δεν είναι η ζωή που φαντάστηκε, τα σκέφτομαι και κάνω μούσκεμα το πληκτρολόγιο τώρα, να δείτε, αλήθεια λέω, και γαμώ τους αδύναμους είμαι, τα έχασα, μείνε της είπα, σε παρακαλώ, μη με αφήνεις, μη μου το κάνεις αυτό μου λέει, κοιτάζω σαν χαμένος γύρω, όλα συνδεδεμένα με εμάς τους δύο, 12 χρόνια μαζί, είμαι χαμένος, δεν ξέρω τι να κάνω, δεν μπορώ μου είπε, νιώθω ότι δε σ αγαπάω είπε ή είπε σ’ αγαπάω αλλά δε νιώθω όπως πρώτα; προσπάθησα πολύ μου είπε, όλο προσπαθώ, αλλά δε γίνεται πια, θέλω να μείνω μόνη, δε θυμάμαι τι άλλο μου είπε, τώρα κοιμάται δίπλα, εγώ υποτίθεται ότι γράφω κάτι έγγραφα για εκεί που δουλεύω, αλλά μάλλον ξέρει ότι σας γράφω, είμαι χαμένος χωρίς αυτήν, κοιτάζω γύρω και βλέπω απόγνωση, μυρίζω σήψη, η ζωή είναι από πίσω και μπροστά μονάχα βίος απροσπέλαστος, σας παρακαλώ δεν είναι ώρα για αισιοδοξίες τώρα, δεν είναι ώρα για τίποτα, α μου είπε ότι μετάνιωσε που έγραψε, είναι πολύ ευαίσθητη κι έξυπνη η Δάφνη, τώρα ατσαλώθηκε για να αντέξει την απόφασή της, λέω αν την αγαπάς άστην κλπ, αλλά δε θέλω, της στοίχισε που χάσαμε το παιδί, όλα θα ήταν διαφορετικά αν, αλλά πάλι αν δε δένει κάτι θα χρησιμοποιήσεις ένα μωρό, μωρέ όλα θα τα χρησιμοποιήσω, σκέφτομαι μήπως φταίω κι αυτό, που δεν κάνουμε παιδιά, πόσο γκαντέμης θεέ, σκατά θεός δηλαδή, δε θα μ’ άφηνε με όλα αυτά, πώς να ξεχωρίσουμε όλα τα πράγματα, δε γίνεται, γαμώτο πονάει πολύ, πολύ...
Σας παρακαλώ συγχωρέστε με κι απλώστε μου ένα χέρι. Δε θέλω να χάσω τη Δάφνη, είμαι χαμένος. Πολύ. Τι να κάνω; Είμαι άγρυπνος τρεις μέρες, ταξιδεύω, πάω έρχομαι, προσπαθώ, αλλά τίποτα δε βγαίνει. Σκέφτομαι συνέχεια το θάνατο, ξέρω δεν είναι σωστό, αλλά δεν μπορώ βρε παιδιά, πολύ δύσκολη έγινε ξαφνικά η ζωή για μένα που είμαι τόσο αδύναμος. Πολλά δάκρυα, λίγη χαρά. Ξέρετε δεν είναι η Δάφνη μου αυτό το σχόλιο που διαβάσατε, δεν είναι έτσι, μην την παρεξηγείτε, αμάν τι σκέφτηκα τώρα, ξέρει τη διεύθυνση, μπορεί να τα διαβάσει όλα αυτά! Κι επειδή μου είπε ότι δεν πρόκειται να ξαναμπεί, δε θέλει; και η βέρα μας γράφει «ζωή μου...», έτσι με αποσιωπητικά, για να μην έχει τέλος το κάθε μέρα μας, αλλά κοιτάχτε που είμαι τώρα. Σαν μαχαίρι σχίζει... Πονάει...