oprenbar

Το τέλος

2006-10-09T18:02:00.000+03:00

Μόνος, ηττημένος, ματαιωμένος, απορριπτέος, γεμάτος λάθη και γεμάτος χασίματα, χάσματα, να ξεχνάω ποιος είμαι, γιατί δεν ξέρω, ούτε και ο άλλος ξέρει, γιατί να κάτσει, γιατί να μην ερωτευτεί κάτι άλλο; Μοιχείες, έρωτες, εγκυμοσύνες, αποβολές, μείνε, εγώ και το παιδί του άλλου, εγώ εδώ, εσύ εκεί, τώρα τέλος, τώρα μοναξιά, τώρα απόρριψη, τώρα η ύπαρξη δεν...
Να τελειώσω; Πώς άραγε σβήνουν τ' αχνά αστέρια;
Δεν ήμουν καλά, ποτέ δεν ήμουν; Τώρα μόνος, ένας, αύριο κανένας

Ενα παιδί

2006-08-08T18:17:00.000+03:00

Αυτό το παιδί που δεν ήρθε με κοιτά κατάματα και με αποχαιρετά. Αυτό το παιδί μου πήρε τα πάντα, τη Δάφνη. Πώς νικάς τον πόνο;
Τίνος είναι αυτό το παιδί που βρήκα τυχαία σε μια φωτογραφία και γιατί με κοιτάζει έτσι; Πώς νικάς τον πόνο;

_σ

2006-08-01T22:40:00.000+03:00

Ναι, ναι ο καιρός είναι μεγάλος γιατρός, αλλά είναι και μεγάλος πούστης. Εκεί που έδειχνα ανωτερότητα, εκεί που ήμουν ο άντρας που έλεγε η Αφροδίτη (που είσαι καλέ;), εκεί έκανα την απόσταση δύο πόλεων να μοιάζει λαπάς απόγνωσης.
Ελα, δώσε, χρόνο, εγώ, σε, εσένα, χρειάζομαι, εγώ, εγώ, δεν, πάλι εγώ και ξανά εγώ, ο άλλος ένα πράγμα σαν τον Ορέστη θύμωσε, σχεδόν δε μου μιλάει, δεν έπρεπε να το κάνω, τι κωλοεγωίσταρος είμαι, τι εαυτούλης, τι τσαλαπετεινός
«Θα πιούμε μπίρα», «να τηλεφωνήσω», να υπάρξω, άντε γαμήσου ρε σανανά, σε τελική ανάλυση δηλαδή, δε θα τα βγάλει πέρα με τα λεφτά ρε συ, ξέρει αυτή τον τρόπο, εσύ ξεκόλα από το νοσοκομείο, μην της λες τίποτα, μα όλοι τόσο καθαρότερα (και ίδια ρε πούστη μου, ίδια) βλέπουν τα πράγματα; δυο πόλεις απόσταση, τραβώ το σχοινί και δεν έχει άκρη, άσε που φοβάμαι να τη φτάσω, δε θα έχει Δάφνη στην άλλη μεριά, α, της πήρα πολύ ωραίο κολιέ στην επέτειο γάμου (και μου είχε πει να μην κάνω τίποτα, δε μου είχε πει;), έχω γούστο ο κερατάς, και λέω τώρα αφού έχω γούστο δε θα μπορέσω να διακοσμήσω ένα σπίτι, ένα κορμί, μια ζωή, τι παραπάνω έχουν οι ντεκορατέρ δηλαδή, πάλι στη μαλακία τόριξα, τόριξα είπα και θυμήθηκα δυο παλιές γυναίκες μου που είχαν ρίξει τα παιδιά μας, θα ήταν μια παρηγοριά τώρα να είχα παιδιά, όχι δε θα ήταν, πέρα από εκείνο το στενό υπάρχει βενζινάδικο, σούπερ έχετε, τρία ευρώ και γεμίζει το μηχανάκι, να σπρώξω, κι αυτό μνήμες έχει, αλλά είχε και από την προηγούμενη, πού πήγαν τώρα, να πω ένα τραγουδάκι, και δε λέω, για πού το βαλες καρδιά μου, ακούστε τώρα τι λέω, της έστειλα το εξής «Δάφνη, καμιά δεκαριά μηνύματα έγραψα, αλλά μόνο Δάφνη βγαίνει. Θυμάσαι που είχες έρθει κάτω από το μπαλκόνι και φώναζες Μιγκέλ; τώρα εγώ φωνάζω άκου με, δώσε χρόνο, χάδι, φιλί, ματιά, τι δίνουν στα 12 χρόνια και να μη μοιάζει ψεύτικο; είμαι καλά μην ανησυχείς, δώσε μας λίγο ακόμη χρόνο, να βάλουμε κανένα πουλοβεράκι να ζεσταθούμε λίγο» κλπ κλπ κλπ, μα τι μαλάκας, τι σπάνιος μαλάκας, ιδιαιτέρως σπάνιος, απολύτως σπάνιος, της χαϊδεύω πάντα το πόδι όταν ανεβαίνει στο μηχανάκι, τον λαιμό όταν είμαστε στο αυτοκίνητο, τώρα έμεινε μόνο το χέρι, φοβάμαι ρε Νίκο, ρε οποιοδήποτε, φοβάμαι πολύ...

Φύγαμε, ξανάρθαμε, θα ξαναφύγουμε και όλο πάλι απ' την αρχή

2006-07-30T19:11:00.000+03:00

Είναι μερικές φορές που τα βήματα σε πάνε από μόνα τους. Τότε δεν υπάρχει τώρα, δεν υπάρχει εδώ κι εκεί, δεν υπάρχει τίποτα αλλά με την έννοια ότι υπάρχουν τα πάντα. Για να μην τα πολυλογούμε κι επειδή το μέλι κάνει τα συναισθήματα να κολλάνε θα μπορούσα να πω ότι μια νέα υπέροχη (ή όχι, anyway) ζωή ανοίγεται κλπ κλπ Τίποτα δεν ανοίγεται, όπως και τίποτα δεν κλείνει, αν το κοιτάξει κανείς ψύχραιμα (ψύχραιμα, έτσι;) η ζωή μου έτσι κι αλλιώς ήταν πάντα συναρπαστική (όταν την δεις από απόσταση), απλώς τώρα είναι κάπως μοναχική. Από την άλλη, δεν ξέρω, είναι μοναξιά να είσαι με καμιά χιλιάδα άλλους μισομεθυσμένος και να πας στοίχημα ότι θα ρίξεις την Τζούλια Αλεξανδράτου; Δε θα απαντήσω, όχι γιατί δεν έχω επιχειρήματα, αλλά γιατί δε θ' ακουστώ από τα ντεσιμπέλ. “Να σου πω, εδώ και καμιά δεκαριά σκυλάδικα, δεν αναγνωρίζω κανένα, μεγάλωσα ή έχει εξελιχθεί η τέχνη από τότε;”. Ο Νίκος απλώς χαμογελάει, με το τσιγάρο χολιγουντιανά βαλμένο και με βλέμμα που να υπόσχεται τρελό γαμήσι με την απέναντι, έστω κι αν απέναντι βρίσκεται μονάχα μια γλάστρα γίγαντας, γιατί η μούρη μούρη, αλλά το κύρος μας φτάνει μονάχα μέχρι το “γεια σας παιδιά” του πορτιέρη και όχι σε κανένα καλό στασίδι. “Ρε συ η Νικόλ τι κάνει;”, κοίτα του λέω, εδώ και μέρες δεν μπορώ να βρω τη θλίψη μου κι αυτό με θλίβει πολύ, μη μου την μπαίνεις. “Ιτάλια ε; Τσαμπιόνια κι εσύ εκεί στα κανάλια με τις μαλακίες”, πήγα να αναφωνήσω άσχετο, αλλά το φλας της στιγμής μου δείχνει ότι αυτό ήταν το πιο σχετικό που μπορούσα να πάρω από τον φίλο μου. Μ' αγκαλιάζει, με τραβάει ανδρικά, ξέρετε, έλα ρε μπαγάσα, τέτοια, κλαίω, τον αγκαλιάζω, ε άντε γαμήσου μου λέει, παίρνει φόρα ανεβαίνει στην μπάρα, χουφτώνει το κορίτσι, ρε πούστη μου τσιμπάει, απίστευτος, ν' ανέβω, ανεβαίνω, ουρλιαχτά παντού, κρατιέσαι ρε μόριο, λέει, το μόριο τώρα είναι ένα άλλο κεφάλαιο, αρκετά εξωτικό, της συναρπαστικής μου ζωής, μονάχα που έχει στρας και άγχος, τώρα στην Ελλάδα είναι κάπως πιο απαλές οι μέρες, να σου συστήσω την Γκέι, ε να μη γελάσεις, άντε γαμήσου, μια ζωή μαλάκας, καλύτερα από μια μαλακισμένη ζωή, περάσαμε μια ολόκληρη βραδιά να του εξηγώ για τα μπλογκς, αυτή κάνει έτσι, η άλλη είναι τάδε, εκείνος μου είπε αυτό, κοίτα μου λέει, σε καταλαβαίνω, αλλά δεν πάτε καλά, τώρα τα θυμάμαι, τώρα που μπερδεύω τα σπέις με τις καϊπιρίνιες και τα μοχίτο, τώρα που έχουμε λεφτά δεν έχουμε αγάπη, αλλά ο Νίκος ξέρει πως η αγάπη συνήθως αγοράζεται και είναι εντίμως παράλογη, η γλώσσα της είναι στεγνή, πώς μπορεί να είναι στεγνή μια γλώσσα; όλο το αλήτικο βλέμμα πάει περίπατο όταν βάζω το χέρι μου κάτω από το τιποτένιο σορτσάκι της κι αρχίζω να ψάχνω, ψηλά εις κοινή θέα, μη μου πουλάς εμένα αλήτικο ύφος καριολάκι, ηρέμησε ρε, οκ το ποτό, ξέρεις, ξέρει, μια εξωτική βραδιά, όταν ήταν να φύγουμε την πήραμε μετά από ξύλο, τον σακατέψαμε, ήρθε η παρέα του, χαμός στην παραλία, αλλά την είχαμε πάρει, το ήθελε, αλλά μετά την αφήσαμε στα χέρια του, ντροπή μετά καλέ μου..., δεν κοιταχτήκαμε δυο μέρες, εγώ θα μείνω είπες, πάνε με σπίτι ρε Νίκο δεν μπορώ να πάρω τα πόδια μου, μπορώ εγώ ρε μαλάκα;, άνοιξα το κομπιούτερ, πήγα να γράψω, άσε ρε έβγα στο μπαλκόνι, αρχίσαμε να κράζουμε, έβγα στο μπαλκόνι σου κούκλα μου γλυκιά, κοίτα του λέω, εγώ είχα ένα πρόσωπο, είχες ρε Μόριο, είχες... Κοίτα Νίκο, γίναμε post!

Geia!

2006-07-19T21:28:00.000+03:00

Eimai Venezia, dulevo stin Biennale, eimai diaforetikos, poli poli thlimenos, alla isixos. Xtes i Arianna me rotise 'perche sei cosi triste'
Akoma fenomai, akoma...
Kai den xero ti einai afto simera, edo, sto pc, den xero gamoto. Isos epeidi simera milisa ellinika?
Geia sas (xerete eseis)

PS an kapoios perasei apo Xortiati na potisei to louloudi mou. To xexasa ki afto...

Για όσους

2006-07-04T13:40:00.000+03:00

Η Δάφνη τελικά έφυγε. Το ίδιο κι εγώ. Ήθελα να σας το πω κι ας νοιώθω πλέον ότι οι περισσότεροι που αγάπησα εδώ με θεωρούν απατεώνα. H lemon το είπε ξεκάθαρα (την ευχαριστώ, που λένε), η doll περίπου, η γιουτζίν ήταν σαφής, την dora την ψάχνω, πάει όλη μου η λίστα με τα links, έχει πάψει πια να είναι SOS… (αλήθεια γιατί να σας κοροϊδέψω; να κερδίσω τι; οίκτο; θαυμασμό; συμπόνοια; ακροατές; υπάρχει σοβαρή απάντηση;)
Δεν πειράζει και πολύ, ό,τι ήταν να συμβεί συνέβη, τέρμα πια τα post, τέρμα τα όποια ψέματα. Ο Μιγκέλ αποφασίζει να ψάξει από την αρχή και πίσω και θέλει να ξεκαθαρίσει μ’ αυτά που αφήνει.
Δεν ξέρω αν τα blogs με βοήθησαν ή με βύθισαν, αλλά ξέρω ότι μου άφησαν 2-3 σημαντικά πράγματα και μερικές αληθινές σκέψεις…
lemon, δεν ξέρω τι σ’ έπιασε με μένα, αλλά εν πάσει περιπτώσει ας ερχόσουν στο ραντεβού, είσαι η μόνη που θα μ’ έβλεπες, είχα και ταυτότητα μαζί μου. Ναι, εσύ φταις αλλά για λάθος λόγους απ’ αυτούς που νομίζεις…
doll, μπορεί να ισχυρίζεσαι το αντίθετο, αλλά είσαι πολύ καχύποπτη. Και ειδικά εσύ δεν το δικαιούσαι με μένα, σύμφωνοι; (α, και κάνω μερικές βόλτες σε παρακείμενα blogs. Ξέρεις, με πληροφόρησαν ότι υπάρχουν τεχνικοί τρόποι για να ανακαλύψεις ποιος κάνει τι και από πού. Μη σπέρνεις την καχυποψία σου δεξιά και αριστερά. Ψάξε να δεις ποιος είναι ποιος. Εγώ είμαι μόνο εδώ και παντού…). Λυπάμαι που στο λέω, αλλά θεωρώ ότι τελικά δυστυχείς…
Θα έγραφα και άλλα για τον καθένα σας, αλλά δε θα ήμουν και τόσο ευχάριστος. Γενικά πιστεύω ότι οι περισσότεροι υπερεκτιμάτε τον εαυτό σας και όλοι μαζί υπερεκτιμάμε τα blogs.
Μπορεί να ξεχνάω κάτι ή κάποιον, αλλά πρέπει να ξέρετε κάτι roxanne, χνούδι, Αφροδίτη και… Λαμπρούκο: μου σώσατε τη ζωή και κυριολεκτώ…
Εκτιμώ και την ειλικρίνεια κάποιων, εκτιμώ και την καλοσύνη. Αλλά δεν εκτιμώ καλά τον χρόνο μου κι εδώ νομίζω ότι τον σπατάλησα.
Δέχτηκα μια θέση – δώρο, και λέω να μην το ξοδέψω έτσι άσκοπα.
Ξέρετε τι θα ήθελα για το τέλος; Μια κουβέντα αποχαιρετισμού, αλλά όχι ευχή, από τον καθένα. Όχι, όχι από τον καθένα… Μονάχα απ’ αυτούς που με πιστεύουν αληθινά… Οι υπόλοιποι, όπως η lemon, ας με βγάλουν από τα links τους, το θεωρώ προσβολή.
Και κάτι ακόμα: τόσα δειλά πλάσματα μαζεμένα δεν είδα πουθενά….
Παρακαλώ θυμηθείτε όσοι με σιχαίνεστε: βρίστε με και αποκαλύψτε με αλλού και άλλοτε. Τώρα, εδώ, μονάχα οι ευκολόπιστοι και οι “αφελείς”.
Αντίο, θα είμαι καλά, δε θα ξαναπροσπαθήσω ν’ αυτοκτονήσω, δε θα κυνηγήσω τη Δάφνη και θα θάψω με αξιοπρέπεια τον πατέρα μου. Θα ζήσω, όπως και να έχει…

Βούλιαξα...

2006-06-30T21:05:00.000+03:00

... και δεν μπορώ να βγω. Δε θέλω ίσως. Πάει ο βράχος. Κλαράκι τώρα. Κρακ δεν είχα πει; Κρακ. Αρκεί μια άσχημη κουβέντα και όλα γίνονται θλίψη. Πάω τώρα, πλουφ... Αχ... Ν' αναστενάξω μόνος, να γίνω ένα κοσμικό αεράκι, λυπάμαι λίγο, αλλά πόση αδυναμία...
Δεν πιστεύω να φταίει ο αποκλεισμός της Αργεντινής ε; Μπα, δε φταίει... Αχ...

Krak!

2006-06-29T21:27:00.000+03:00

Ω τι γλυκά που ρέει το ποτό, ω τι ωραία που ξεντύνονται ξεδιάντροπα οι λέξεις, ω τι όμορφα, ω τι όμορφα…
Ποιος είμαι εγώ, με δεκάδες αναμνήσεις στο μυαλό…
Λένε είναι οι ψυχές…
Μη μου θυμώνεις…
Με κάνα δυο στιχάκια μου για πρόσχημα…
Τον Τ. τον γνώρισα στο Παρίσι στα ανεξέλγκτα χρόνια, Αμερικανός όμορφος σαν τον διάβολο και γκέι, είχε βάλει στοίχημα ότι θα με “κοινωνήσει” (έχασε), κάτι του συνέβη και ξαφνικά βρέθηκε στο Αφγανιστάν! Ο Τ. είναι μαύρος κι έκανε drug show για τους φαντάρους. Δάφνη, δε γνώρισα ποτέ κανέναν σαν τον Τ….
Αυτηνής δεν της αρέσουν αυτά, μια φορά στον Αρμενιστή (που γαμιέται εντελώς, αλλά ας το αφήσουμε τώρα) που έκανα τρελά (ξέρετε, διασκεδάζω τώρα, και γαμώ) θορυβήθηκε. Πολύ μπερδεμένο πλάσμα είναι τώρα, δεν ξέρει τι να κάνει, εδώ πατάει, εκεί βρίσκεται, είναι και η ζέστη, είναι και το καθισιό, είναι και η μονίμως μαυρισμένη ψυχή, είναι και ότι ο ουρανός είναι πάντα χαμηλοτάβανος, είναι και που όλο άδεια μένει η χούφτα, χωρίς αστέρια μέσα της…
Απόψε φίλα με κι αγάπησέ με….
Ένα φιλάκι μπορώ να έχω; Μη διστάζετε, να, να ένα μαγουλάκι, ελάτε τώρα…

Οι Χετταίοι λοιπόν...

2006-06-27T15:27:00.000+03:00

Σαν να μου άνοιξε η κούραση το μυαλό, σαν να βγήκε το μέσα μου έξω και να μου έκανε σινιάλο, “για έλα”, έρχομαι, έρχομαι…
Βγάζω ακτίνες, θα φανούν άραγε τα λόγια της Αφροδίτης στην ακτινογραφία, μου παίρνουν αίμα, θα ζουζουνίζουν εκεί μέσα οι σκέψεις μου, θέλω να πω ένας βιολόγος, ένας μικροβιολόγος, ένας βοηθός τέλος πάντων, μπορεί να διαγνώσει την ψυχούλα μου;
Ψυχούλα τρόπος του λέγειν… Ξυπνάω, κοιτάζω δίπλα μου, “κι εγώ; Θέλω να μην παίρνω αγάπη, να περιμένω, να είμαι υπό προθεσμίας; ΕΓΩ, τι θέλω;
Οπα! Αυτά τα απαντήσατε εσείς, μην κάνω τώρα κύκλους. Νέα στοιχεία: “θέλω να αισθανθώ”. Να τι; Να ξαναγαπήσει τον chanana όπως τον ήξερε; Να ζήσει άλλη ζωή; Γιατί, αυτή είναι μία που ζούμε;
Ω, μη σας ζαλίζω πλέον… Όχι άλλο…
Σήμερα έκανα πολλές εξετάσεις, κάτι σαν εγκεφαλικό είπαν οι γιατροί, αλλά να μην ανησυχώ, έχω αυτήν την “αύρα” από μικρός, βλέπω οράματα, ζω σε άλλη πραγματικότητα, γράφω σε μπλογκς. Η Δάφνη είναι και δεν είναι εδώ, συμμετέχει σε όλα και δε συμμετέχει, εγώ γρανίτης που λέει και η Αφροδίτη, ξέρω τι και πώς, αλλά αν δεν… εντάξει… Σκατά δηλαδή, αλλά πρέπει να γεμίζω λέξεις τα κενά…
Δουλεύω κιόλας, η τωρινή μου δουλειά επιβάλει μεγάλη δημιουργικότητα και φαντασία, καλούλης είμαι, αλλά είχα μια αποτυχία, με απόρριψαν κάποιοι συνάδελφοι, τελευταία μου συμβαίνει όλο και πιο συχνά, με απομονώνουν και σταδιακά με πετάνε σε μια γωνιά, δεν είναι μοιρoλατρία, είναι πραγματικότητα, καλά είμαι και τζαναμπέτης, όλο κόντρα στον άνεμο, τώρα μαζεύω κομματάκια (Αφροδίτη θα σταματήσεις να μπαίνεις στο κείμενο;) και προσπαθώ να σταθώ στο ύψος των περιστάσεων (τους). Πήγα και βρήκα έναν γνωστό σε μια εφημερίδα της Θεσσαλονίκης, του ζήτησα δουλειά, μου είπε ότι είναι πολύ στενόκωλα τα πράγματα, λεφτά δεν υπάρχουν, με ήξερε από τότε που έγραφα, δημοσιογράφος, κακώς έφυγες, μου λέει, είναι καλό παιδί, αλλά άτυχο κι αυτό, παλεύει πολύ για να κρατηθεί στη δουλειά του, ήπιαμε και μια μπύρα έξω, προσπαθούσε να σκεφτεί ιδέες να κάνουμε κάτι, ένα περιοδικό, μια δουλίτσα, κάτι, τον εκτιμώ, είναι σχετικά γνωστός στη Θεσσαλονίκη, αλλά όχι όσο θα έπρεπε, αξίζει πολλά, αλλά είναι πάντα χαμηλών τόνων κι έτοιμος πάντα να κάνει τη λάθος κίνηση, μοιάζουμε, αλλά γράφει πολύ καλύτερα από μένα, και γράφει σχεδόν κάθε μέρα κι ας ξέρει ότι δεν είναι αυτό το κοινό του, γενικώς μιλώντας είναι πιο εμμονοληπτικός από μένα, αλλά τώρα πώς μου ήρθε και σας μιλάω γι’ αυτόν;
Λοιπόν, Αφροδίτη, εντάξει, θέλει, αλλά και δε θέλει, είναι και δεν είναι, προσπαθεί και δεν προσπαθεί, ζει και αφήνεται. Εχω απάντηση: η ζέστη και η αεργία. Πώς σου φαίνεται; Κάποιες φορές εκνευρίζεται μαζί μου, κάνω να πληγωθώ, αλλά σε θυμάμαι, γρανίτης, μπα, τίποτα δε θα πάθω, αντέχω, έφτασα στα 40 δια πυρός και σιδήρου, ήρθε και ο φίλος μου ο Πάρης από την επαρχία και άρχισε να μου λέει διάφορα σωστά, τι να κάνω, πώς να φερθώ, λέω να τον πάρω μαζί με την Αφροδίτη και να τους βάλω στη θέση μου, θα τα κατάφερναν καλύτερα με τη Δάφνη, έχω μια εντύπωση πως όλοι θα τα κατάφερναν καλύτερα με τη Δάφνη…
Οι Χετταίοι. Οι Χετταίοι ήταν ένας λαός…

Ο θλιμμένος κούνελος

2006-06-26T13:22:00.000+03:00

Ήταν μια φορά ένας θλιμμένος κούνελος. Όλη τη μέρα στο δάσος, έκανε καθημερινά όλα τα απαραίτητα, καμιά φορά έπαιρνε και πρωτοβουλίες, οργάνωνε πράγματα, ερωτεύονταν, ζούσε. Αλλά πάντα θλιμμένα. Ήταν ο θλιμμένος κούνελος.
Μια μέρα ένας κυνηγός τον συναντάει στο ξέφωτο. Ο θλιμμένος κούνελος τον κοιτάζει με τα θλιμμένα του μάτια. Ο κυνηγός τον βλέπει μέσα από το σκόπευτρο. Στοχεύει και τον σκοτώνει.
Το βράδυ η οικογένεια του κυνηγού μαγείρεψε κι έφαγε τον θλιμμένο κούνελο. Στο τέλος, στη μεγάλη πιατέλα, δεν έμειναν παρά μόνο τα κόκαλα του θλιμμένου κούνελου. Δεν μπορούσες να διαπιστώσεις αν ήταν θλιμμένα. Τα κόκαλα. Του θλιμμένου κούνελου.

Εδώ στη ρωγμή του χρόνου

2006-06-22T14:23:00.000+03:00

Αν γράφω για κάτι όλους αυτούς τους μήνες είναι για τη Δάφνη. Ξεκάθαρο; Απλώς δε θυμάμαι τη ζωή πριν απ' αυτήν. “Είμαστε ιδιαίτεροι άνθρωποι, δεν είμαστε συνηθισμένοι”, θα δυστυχήσουμε ο ένας μακριά από τον άλλο. Ισως να είναι καλό όλο αυτό που συμβαίνει, να μπορέσουμε να δούμε πιο καθαρά και λίγο παρακάτω. “Αν είχα να πάω κάπου, θα έφευγα τώρα”, “μα είμαι μακριά σου και σφίγγεται το στομάχι μου”, “εμένα δε σφίγγεται πια”.
Μείνε για το παιδί που θέλουμε, ξέρετε θέλω να μεγαλώσει για να της μιλήσω για τη μητέρα της, σας διαβάζω, είστε σοφότεροι από εμάς, το ένστικτό της λέει την οδηγεί και όχι η λογική, θέλει να το κάνει λέει ενώ ξέρει ότι μπορεί να φτάσει στα 50 και να είναι μόνη, ξέρει ότι θα σκορπίσει πολλή δυστυχία γύρω, τα ξέρει, λέει, όλα, ναι, μ’ αγαπάει, ναι με νοιάζεται, δεν ξέρει, δε νιώθει το ίδιο, μπουκώνει, προσπαθεί να αμυνθεί στις επιθέσεις μου, με φίλησε φεύγοντας σήμερα το πρωί, το βράδυ που της μιλούσα μου είπε “γιατί δε μου τα έλεγες όλα αυτά;”, έλα ντε, γιατί; τώρα θέλω να της τα πω όλα κι ας τη χάσω, τώρα με τα μούτρα, αλλά είμαι 40, ξέρω ότι δε διορθώνονται μακρά λάθη με βραχείς ρυθμίσεις, αλλά αν είναι να χαθούμε ας είναι με πυροτεχνήματα και όχι με κεράκια, αυτό το καλοκαίρι καίει ο ήλιος, θα μας λιώσει σαν κεράκια, μήπως θα μπορούσε να χαθεί ο κόσμος για λίγα λεπτά, να μείνουμε μόνοι, λέει θα σκεφτεί κι άλλο, μ’ αγαπάει, θα προτιμούσε να ένιωθε αλλιώς, λέω, λέω, λέω…
Ο κόσμος είναι στενός καμιά φορά, ανοίξτε λίγο, ανοίξτε, στριμώχνετε τη Δάφνη μου, μείνε καλή μου, καρδιά μου μείνε…

Τι να κάνω;

2006-06-21T01:35:00.000+03:00

Συγνώμη! Συγνώμη! Συγνώμη!
Πραγματολογικά στοιχεία: πάω σε μια κλινική κάθε χρόνο, σωστό. Γιατί και πώς άλλη φορά, τώρα δεν μπορώ. Μιγκέλ, Αμπι, τα πραγματικά ονόματα, αλλά με άλλα μας ξέρουν, τέλος πάντων η Νίνα μπορεί κάπως να σας εξηγήσει, είχαμε ανταλλάξει κάποια μέιλ, συνεχίστε να με λέτε σανανά. Νόμιζα ότι ήταν καλή ιδέα να της πω για το μπλογκ, δεν ήταν. Δε διάβασε πολλά, δεν ήθελε, κάτι λίγα, εκνευρίστηκε μ’ αυτό που γίνεται, σας το έγραψε. Τώρα γύρισα, τα παράτησα όλα. Για να την κρατήσω. Το μόνο που κράτησα είναι το λάπτοπ. Πριν περάσω στο τι, θέλω να σας πω άλλα.
Συγνώμη! Δεν ήθελα να εκνευριστώ έτσι, δεν είναι τα νεύρα μου καλά. Ξέρω ότι πολλοί δε με πιστεύετε με όλα αυτά που γράφω, αλλά είναι έτσι, όλα μαζεμένα ήρθαν κι εδώ βρήκα ένα ακροατήριο να μοιρολατρώ και να κλαίγομαι. Δεν έγραψα ψέματα, απλώς δεν έχω πει όλη την αλήθεια γιατί κάποιες καταστάσεις είναι προφανείς κι εύκολα μπορεί κάποιος να καταλάβει ποιος είμαι και δε θέλω, ντρέπομαι και φοβάμαι. Εκεί που λέω ότι ο πατέρα σακάτης είναι πρόβλημα, εκεί βλέπω το αδιέξοδο της δουλειάς, την αδυναμία να κρατηθώ στη ζωή, την ανικανότητα να κρατήσω τη Δάφνη, να διώξω θλίψη και μιζέρια. Η ζωή με μουτζώνει συστηματικά κι εγώ δεν έχω όρεξη για χειραψίες. Πολλά μαζεμένα για να είναι αληθινά, ε; Τι να πω, αληθινά είναι. Κάθε ανάσα μου εδώ μέσα αλήθειες κρύβει κι ας εξακολουθώ να πιστεύω ότι είμαστε εγκλωβισμένοι εδω μέσα. Συγνώμη όμως, συγνώμη! Δεν ήθελα να προσβάλω κανέναν, να τον θυμώσω, να τον κάνω να με σιχτιρίσει. Δεν ξέρω τι ήθελα, όπως και δεν ξέρω τι θέλω.
Ψέματα, ξέρω τι θέλω τώρα. Να με συμβουλεύσετε θέλω. Χάνω τη Δάφνη, δεν μπορεί μου είπε, να μείνει μόνη, πονάει αλλά πρέπει, δεν είναι η ζωή που φαντάστηκε, τα σκέφτομαι και κάνω μούσκεμα το πληκτρολόγιο τώρα, να δείτε, αλήθεια λέω, και γαμώ τους αδύναμους είμαι, τα έχασα, μείνε της είπα, σε παρακαλώ, μη με αφήνεις, μη μου το κάνεις αυτό μου λέει, κοιτάζω σαν χαμένος γύρω, όλα συνδεδεμένα με εμάς τους δύο, 12 χρόνια μαζί, είμαι χαμένος, δεν ξέρω τι να κάνω, δεν μπορώ μου είπε, νιώθω ότι δε σ αγαπάω είπε ή είπε σ’ αγαπάω αλλά δε νιώθω όπως πρώτα; προσπάθησα πολύ μου είπε, όλο προσπαθώ, αλλά δε γίνεται πια, θέλω να μείνω μόνη, δε θυμάμαι τι άλλο μου είπε, τώρα κοιμάται δίπλα, εγώ υποτίθεται ότι γράφω κάτι έγγραφα για εκεί που δουλεύω, αλλά μάλλον ξέρει ότι σας γράφω, είμαι χαμένος χωρίς αυτήν, κοιτάζω γύρω και βλέπω απόγνωση, μυρίζω σήψη, η ζωή είναι από πίσω και μπροστά μονάχα βίος απροσπέλαστος, σας παρακαλώ δεν είναι ώρα για αισιοδοξίες τώρα, δεν είναι ώρα για τίποτα, α μου είπε ότι μετάνιωσε που έγραψε, είναι πολύ ευαίσθητη κι έξυπνη η Δάφνη, τώρα ατσαλώθηκε για να αντέξει την απόφασή της, λέω αν την αγαπάς άστην κλπ, αλλά δε θέλω, της στοίχισε που χάσαμε το παιδί, όλα θα ήταν διαφορετικά αν, αλλά πάλι αν δε δένει κάτι θα χρησιμοποιήσεις ένα μωρό, μωρέ όλα θα τα χρησιμοποιήσω, σκέφτομαι μήπως φταίω κι αυτό, που δεν κάνουμε παιδιά, πόσο γκαντέμης θεέ, σκατά θεός δηλαδή, δε θα μ’ άφηνε με όλα αυτά, πώς να ξεχωρίσουμε όλα τα πράγματα, δε γίνεται, γαμώτο πονάει πολύ, πολύ...
Σας παρακαλώ συγχωρέστε με κι απλώστε μου ένα χέρι. Δε θέλω να χάσω τη Δάφνη, είμαι χαμένος. Πολύ. Τι να κάνω; Είμαι άγρυπνος τρεις μέρες, ταξιδεύω, πάω έρχομαι, προσπαθώ, αλλά τίποτα δε βγαίνει. Σκέφτομαι συνέχεια το θάνατο, ξέρω δεν είναι σωστό, αλλά δεν μπορώ βρε παιδιά, πολύ δύσκολη έγινε ξαφνικά η ζωή για μένα που είμαι τόσο αδύναμος. Πολλά δάκρυα, λίγη χαρά. Ξέρετε δεν είναι η Δάφνη μου αυτό το σχόλιο που διαβάσατε, δεν είναι έτσι, μην την παρεξηγείτε, αμάν τι σκέφτηκα τώρα, ξέρει τη διεύθυνση, μπορεί να τα διαβάσει όλα αυτά! Κι επειδή μου είπε ότι δεν πρόκειται να ξαναμπεί, δε θέλει; και η βέρα μας γράφει «ζωή μου...», έτσι με αποσιωπητικά, για να μην έχει τέλος το κάθε μέρα μας, αλλά κοιτάχτε που είμαι τώρα. Σαν μαχαίρι σχίζει... Πονάει...

Κλείνουμε, άντε έξω τώρα...

2006-06-16T11:53:00.000+03:00

Φεύγουμε πάμε στην Πορτογαλία, κατά περιόδους πάω σ' ένα συμπαθητικό σπιτάκι απέναντι από τον Ατλαντικό, κάτι σαν ψυχιατρική κλινική (πού το 'ξερες ρε roxanne;), ωραία περνάμε, ηρεμούμε, τους γαμούμε όλους κανονικά, τους γράφουμε στα τέτοια μας. Ενίοτε είναι δύσκολα, αλλά χεστήκαμε σε γενικές γραμμές. Μας αγαπάνε εκεί και μας δίνουν πραγματικά χάδια, ανταποδίδουμε, περνάει ο καιρός. Αν δεν το ξέρετε να σας πω ότι τα blogs είναι η χειρότερη μέθοδος ψυχοθεραπείας, εντελώς αποπροσανατολιστικά, να μην το επιχειρείτε (διότι υποψιάζομαι πως δεν είμαι ο μόνος τρελός).
Αντε τώρα περάστε έξω, κλείσαμε, γεια σας, χαρήκαμε για τη γνωριμία...
Εμένα με λένε Μιγκέλ, τη Δάφνη Αμπι και όλους μας χασομέρηδες. Αν θέλει κανείς να έρθει να μας βρει στην Πορτογαλία, ασκέρδα από τη Lisboa...
Τσάο

Φου, φου, οφ, φου, οφ...

2006-06-15T18:05:00.000+03:00

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι η Δάφνη και το χαλασμένο μου μηχανάκι έχουν μεγαλύτερη σημασία από οποιοδήποτε post για κάποιον σημαντικό άνθρωπο ή γεγονός, από κάποια προσπάθεια να γίνουν τα blogs όργανα ή αφορμή δημιουργίας γεγονότων, από οποιουσδήποτε λεκτικούς ακροβατισμούς, από οποιαδήποτε απεραντολογία και απενταρολογία γράφουμε εδώ.
Συνάντησα κάποιον στον δρόμο. Ηταν blogger και όλως τυχαίως με ήξερε. Ως chanana εννοώ. “Πολύ τον βαριέμαι” του λέω. “Κι εγώ δεν πολυπάω αυτούς τους τύπους με τα προσωπικά τους. Σαν να μου κάνουν επίδειξη δυστυχίας”. “Ναι, αλλά και οι άλλοι με τα ‘’γενικού ενδιαφέροντος’’ κείμενα”, του λέω, “βαθιά χασμουρητά, ε;”. “Ξέρεις”, μου λέει, “αν έχεις να ξυπνήσεις νωρίς για δουλειά, δεν προλαβαίνεις”, Ξέρω, ξέρω…
Ξεκίνησα να πάρω τον πρωινό δρόμο για τη δουλειά κι έπεσα πάνω σ’ ένα εμετικό του στιλ “Θεέ μου πόσο μπλε έχεις ξοδέψεις για να μη μας βλέπεις”. Παραπέρα ο γνωστός ζητιάνος μου να νομίζει ότι θα με συγκινήσει με την αναπηρία του, μόλις βλέπει την αστυνομία τρέχει, “το Εκουαδόρ θα νικήσει σήμερα” μου λέει, “βρε άντε γαμήσου κι εσύ και το Εκουαδόρ” του λέω, (Κόστα Ρίκα θα παίξω κερατά), σαν σήμερα πέθανε ο Τάσος και με πήρε ο Νίκος να μου το πει, χρησιμοποιούμε ακόμη το email του καμιά φορά, νάτο πάλι για θανατικά μιλάω, αλλά προσωπικώς -έλεγα κάποτε σε μια γυμνή φίλη μου- δεν το βλέπω τόσο νωχελικά και τόσο ονειρικά το θέμα, σκατά, δέρμα, κρέας, κόκαλα, απλώς σαπίζουν, όσο για τη σκέψη περισσότερο να κλάψεις το laptop σου αν καεί, και μη μιλήσει κανείς για συναισθήματα, διαβάζω και ακούω σεντόνια, κλαυθμούς και οδυρμούς, πώς το ‘λεγε ο Κοραής; “το ασαφές των λέξεων, το ασυνάρτητο της σκέψης”, κάπως έτσι, ορίστε δεν το τηρώ, δε γαμιόμαστε λέω εγώ, δε γαμιόμαστε, γράφει ο άλλος για τον τάδε και τον δείνα, άσε ρε συ ανοίγω εγκυκλοπαίδεια, “η ζωή είναι κύκλοι κι εσύ νομίζεις ότι ανακαλύπτεις το τοπίο”, ρε θα πετάω τσιτάτα μέχρι να πεθάνω ή ακόμα καλύτερα μέχρι να τους πεθάνω όλους, “ο θάνατος είναι μια μεγάλη υπόθεση, γι’ αυτό και ο καθένας γράφει ό,τι σκατά του έρθει στο κεφάλι”, τώρα κανονικά θα έπρεπε να βάλω μικρά γράμματα και να πω “ο κύριος Γιασμίν έζησε στην Αίγυπτο και…”, αυτό το κύριος και κυρία με πεθαίνουν (ξανά), προσωπικώς πιστεύω ότι μεγάλη δόση βλακείας κυκλοφορεί εδώ μέσα και πολλά καλάμια υψωμένα, ρε δε γαμιόμαστε λέω εγώ, δε γαμιόμαστε…, περνάω κάθε μέρα από έναν τύπο που έχει ένα ψιλικατζίδικο και αρχίζουμε το βρισίδι, δε γνωριζόμαστε, ποτέ δε γνωριστήκαμε, αλλά το καταδιασκεδάζουμε “δώσε μια εφημερίδα ρε αρχίδι”, του λέω, “τα αρχίδια μου θα πάρεις μαλακισμένο”, μου απαντάει, “άμα σε γαμήσω ρε καραπουτανόβλαχε, θα σου πω εγώ”, “άντε ρε μουνί κλαμμένο” και πάει λέγοντας, να ένα χαμόγελο και οι δυο όταν φεύγουμε, ειδικά όταν υπάρχει πελάτης, πάρτι γίνεται, ευτυχώς δεν είδα κάποιο κομπιούτερ στο χώρο, οπότε δεν κινδυνεύουμε να προκύψει blogger, στο λιμάνι επίσης υπάρχει ένας τύπος που με φωνάζει ομορφονιό, “ομορφονιέ πιάσε τον γάντζο” μου λέει μια μέρα, “κοίτα”, του απαντάω, “κρίνοντας από τους μυς σου, εντάξει με το ομορφονιός, αλλά αυτό με τον γάντζο δεν το κάνω”, εγώ γέλασα, αυτός δεν ήταν σίγουρος για το πώς έπρεπε ν’ αντιδράσει και μου λέει “ρε άντε γαμήσου”, οπότε άρχισε ανάλογο σίριαλ με τον ψιλικατζή, όπως εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ο άλλος είχε πλουσιότερο ρεπερτόριο, έφαγα και μια ψιλή στο τέλος, κάθεται ο άλλος και σχεδιάζει μαλακιούλες να κάνει όμορφο το “σπίτι” του, βάζει το ένα, το άλλο, το πέρα, ρε δε γαμιόμαστε λέω εγώ, δε γαμιόμαστε, “πούτσος αγόρι μου, πούτσος, να γεμίζει το στόμα σου. Οποιος ξέρει να προφέρει σωστά το πούτσος είναι καλλιτέχνης”, έλεγε ο Τάσος, έλεγε κι άλλα αυτός ο μαλάκας, αλλά ποιος τον άκουγε, συνήθως σερβικά μιλούσε, πήγε την πρώτη μέρα στο Βελιγράδι ν’ αγοράσει τυρί, μπαίνει στο κατάστημα και λέει “τυρί θέλω” στα ελληνικά, τον κοιτάει με απορία ο Σέρβος (είχαμε φάει ένα βράδυ να μαλώνουμε για το ότι μπορεί να ήταν και Κροάτης, τόσο μαλάκας ο Τάσος), αλλά ο Τάσος επιμένει, ανοίγει το στόμα πολύ, μιλάει αργά και δυνατά “τυυυ-ριιιι, τυυυ-ριιιιι”, τιρί, τιρί, τιρί δηλαδή…, στο γήπεδο είχα έναν άλλο μαλάκα που μ’ έπρηζε, με σκουντούσε συνέχεια σε κάθε φάση, “όπα, όπα” έλεγε, κάποια φορά τραβήχτηκα, έπεσε, με κοίταξε με απορία, του τραβάω μια κλοτσιά και του λέω “όπα ρε, όπα”, σηκώνεται, πιανόμαστε στα χέρια, έγινε της πουτάνας στην κερκίδα, και τώρα που λέω πουτάνα ακόμα θυμάμαι τα κλάματα που είχε βάλει μια συμμαθήτρια στο σχολείο που έκανε τα γλυκά μάτια σε κάποιον, ενώ τα είχαμε και την είπα πουτάνα, λάθος μεγάλο γιατί μετά έγινε πουτάνα, όταν το έκανε –λέει ο συμμαθητικός μύθος- με τρεις ταυτόχρονα (κι εγώ δεν ήμουν ένας απ’ αυτούς), γράφει ο άλλος για το πώς πρέπει ν’ αντιδράσουμε σε όλα αυτά που μας ταλαιπωρούν και μας απειλούν, σε γαμώ ρε, σε γαμώ, ΣΕ ΓΑΜΩΩΩΩΩΩ

18-15-18!

2006-06-15T00:48:00.000+03:00

1-13 17-24-19-7-18-24 12-5 1-3-1-16-1-18 8-1 1-16-1-13-19-7-18-5-9 10-1-13-5-9-18 ?

Μετράω στιγμές

2006-06-12T18:57:00.000+03:00

Η ζωή δεν είναι μονάχα οι στιγμές που συνειδητοποιούμε ότι υπάρχουν. Περισσότερο είναι αυτές που μας επισκέπτονται χωρίς να το καταλάβουμε. Χτυπάνε την πόρτα, εμείς έχουμε δυνατά την τηλεόραση, δεν ακούμε, αυτές σπρώχνουν λιγάκι, μπαίνουν διστακτικά μέσα, μας χαϊδεύουν τα κεφαλάκια και κάθονται στην κουζίνα περιμένοντας. Τότε νιώθουμε ένα αεράκι, αλλά τίποτα περισσότερο. Η ζωή εν τω μεταξύ έχει αλλάξει. Λίγο λίγο, γουλιά γουλιά, στάλα στάλα...

«Πώς το λένε το μικρό σας;», «Αρη», «Πολύ χαριτωμένο είναι», μετά της λέω για τον Αλεξ, δε θα έπρεπε να φοβάται τους ξένους, θα έπρεπε, α και σκυλάκι, στις πολυκατοικίες είναι δύσκολα, ε, πάντα αυτός ο καιρός αρχές Ιουνίου, θα σας δω αύριο, να μιλάμε στον ενικό, θα μπορούσες να ήσουν γιος μου, όχι δε θα μπορούσα, μικροδείχνω, πράγμα που μου στερεί ένα ευεργετικό φλερτ μαζί σας, μαζί σου θέλω να πω, είμαι λεσβία πλέον μου λέει, και ούφο να είσαι στην κατάστασή μου, της λέω..., χαμογελάει, εξάλλου δεν το έχω κάνει με λεσβίες λέω, συννεφιάζει, γαμώτο, ήμουν τόσο κοντά, τόσο κοντά...

Η στιγμή είναι ένα στιγμιαίο πάγωμα στον χρόνο, αρκεί να συνειδητοποιήσεις ότι έχει γίνει. Είναι σαν να πάτησε φρένο η αιωνιότητα ή από την άλλη και όχι. Κανονικά δεν υπάρχει στιγμή, έτσι στον ενικό. Υπάρχουν στιγμές πληθυντικές.

«Συγνώμη είσαι η lemon»; Οχι δεν είναι, γιατί με κοιτάει με απορία. Καλά σε αργία μεσημεριάτικα πού βρέθηκαν τόσοι στην Καμάρα; Τώρα δηλαδή έπρεπε να φορέσω ρούχα που θυμίζουν τον 50cent, θα με δει η άλλη που έχει παντρευτεί τη μελαγχολία και θα πει ποιο είναι αυτό το ζαβό, ρωτάω κάποια άλλη, γελάει με τη φίλη της, «σ' έστησε», «όχι, μάλλον άργησα» ντριμπλάρω, πόσο είστε κορίτσια; 21 και 22 (composition doll όχι, δεν ήταν οι κόρες σου), εσύ; (όπα! όπα λέμε!) 40! 40; «Τι λες ρε πούστη μου; Ελα ρε...», the story of my life, σας το είπα, μικροδείχνω, γεγονός καθόλου καλό όταν θέλεις ν' αποκτήσεις επαφή με μικρότερες ηλικίες (τρομάζουν και φεύγουν) ή με μεγαλύτερες (σαν να βγάζουν βόλτα τον γιο τους). Ελα ρε πούστη μου, γι' αυτό νιώθω μοναξιά! Πάω στην παρακείμενη καφετέρια και στέλνω μηνύματα. Α την πρόστυχη τη lemon στα blogs είναι! No trust, no future, no lemon! Κι όπως είχε πει ο Αγγελος Αναστασιάδης, θάνατος! θάνατος! θάνατος!

Υπάρχουν στιγμές που θα ήθελες να κρατήσουν για πάντα και υπάρχουν στιγμές που θα ήθελες να μην υπάρχουν, γεγονός που εύκολα οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι στιγμές κάνουν πάντα του κεφαλιού τους. Ολων των κεφαλιών συγκεκριμένα...

«Καλά εδώ πάνω;», ναι τώρα, σεξ στην κορυφή της Χώρας της Σερίφου, έχει ένα εκκλησάκι εκεί, στην αυλίτσα, άγχος και των γονέων, αλλά τι σου είναι η αδρεναλίνη του κινδύνου, μεσημέρι, τίποτα, μόνο τζιτζίκια και ξαφνικά... Τι λέτε; Ελικόπτερο ρε πούστη μου! Λίγα μέτρα πάνω από τα κεφάλια μας και τα κορμιά μας (και δεν είχε προλάβει να μαυρίσει ο ποπός μου)! Τι να μου πει, επομένως, ο Παλαιοκώστας...

Κάποιες άλλες στιγμές θα έπαιρνες όρκο ότι τις έχεις πλάσει εσύ, δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα, είναι το ψέμα σου, αλλά το έχεις βιώσει τόσο πολύ ώστε είναι πλέον η αλήθειά σου. Αυτές τις στιγμές, πολλές φορές, θα έπαιρναν όρκο και οι άλλοι ότι τις έχουν ζήσει...

«Κράτα καλά ρε κεφάλα το πανό», «στο είπα ότι έπρεπε να το τρυπήσουμε», ω ρε πούστη μου ορμάνε! κράτα το πανό, κράτα το πανό, τι λε ρε; κράτα το εσύ, εγώ την κάνω! ποιος βαράει ρε γαμώτο; «άμα σου γαμήσω τη μάνα ρε αρχίδι» μου λέει ο ματατζής, ακόμα έχω σημάδια από τότε, γύρισα για τσαμπουκά ο μαλάκας, ενώ τι θα πάθαινα άμα τον άφηνα να την γαμήσει, ε; Τότε γνώρισα την Αλίκη. Ιδρώτας, σασπένς, αγωνία, σενάρια διαφυγής, τρέξιμο στις άγνωστες γειτονιές της Αθήνας, σεξ στο βρώμικο διαμέρισμα των Εξαρχείων, ευτυχισμένα χρόνια, η Αλίκη έμεινε στο νησί με το μπαράκι...

Σας το είπα ότι μικροδείχνω;

Κι έχει ένα φεγγάρι απόψε...

2006-06-12T05:37:00.000+03:00

... που με κάνει και πονώ...

Τελικώς είμαι πολύ γελοίο άτομο ε;

Η πτώση

2006-06-08T03:40:00.000+03:00

Δε θυμάται πότε ήταν η πρώτη φορά που ένιωσε τρυφερότητα γι’ αυτούς. Όχι, όχι, δεν είναι σωστό αυτό. Δε θυμάται αν ένιωσε ποτέ τρυφερότητα. Ναι, έτσι μάλλον…
Η αλήθεια, πάντως, είναι πως δε θυμάται και πολλά πράγματα, γενικώς… Πότε αποκτάμε συνείδηση; Αυτός την απέκτησε αρκετά χρόνια αργότερα… Φοιτητής να πούμε; Φοιτητής…
Τρυφερότητα λοιπόν όχι. Λύπη ίσως; Υποχρέωση; Άχθος; Όπως και να ’χει, δεν μπορεί ν’ ακούει κατηγόριες περί σημαντικών και τιποτένιων. Γι’ αυτόν η έγνοια μιας δουλειάς που έπρεπε να τελειώσει είχε περισσότερη σημασία από μια επίσκεψη σ’ αυτούς. Τώρα στα γεράματά τους νιώθει το βάρος ασήκωτο: οι δουλειές πύκνωσαν, οι ενοχές θέριεψαν, οι ανάγκες τους αυξήθηκαν. Μόνος, αυτός και η κοινωνία, αν το δεις…

Ανεβαίνοντας στη σκάλα της παλιάς πολυκατοικίας σε υποδέχεται η θλίψη: έχουν γεράσει όλοι οι ένοικοι, οι περισσότεροι γραπώνονται από τη σιγουριά του δικού τους κεραμιδιού *, το κάποτε φρέσκο είναι πια παρηκμασμένο και όλος ο χώρος μυρίζει… γεροντίλα. Ανεβαίνοντας τα σκαλοπάτια είναι σαν να ανεβαίνεις έναν Γολγοθά υποχρέωσης. Θα χτυπήσεις το κουδούνι και θα σου ανοίξει η μιζέρια, μια πρόβα θανάτου.

Μπαίνω φουριόζος. «Τα νοσοκομεία είναι μόνο για εξαιρετικές περιπτώσεις. Εσύ απλώς δεν μπορείς να σηκωθείς και πέφτεις. Θα δούμε τι θα πει αύριο ο γιατρός. Κι εσύ θα ταλαιπωρηθείς στο νοσοκομείο κι εμείς». Εγώ, ήθελα να πω. Τους κοιτάζω. Δε θέλει, στην πραγματικότητα, να πάει στο νοσοκομείο. Φοβάται. Ψάχνει για στήριγμα. Τον φαντάζομαι σε αναπηρικό καροτσάκι. Κοιτάζω το σπίτι. Ναι, πρόβα θανάτου. Το ξέρει. Ησυχάζει όταν πάω. Νιώθει σιγουριά. Αυτό ακριβώς που δεν ήθελα ποτέ να δώσω. Η ζωή μου και η ζωή τους. Σκατά, απέτυχα. Ούτε τη δική μου βρήκα, ούτε από τη δική τους απαλλάχτηκα.

«Για έλα λίγο τώρα. Σήκω από την καρέκλα να δούμε». Θα το κάνει, ξέρω, με εμπιστεύεται. Δεν έχει και πολλές άλλες επιλογές. (Εγώ, όμως, για στήριγμα; Γελοίο, απ’ όπου κι αν το πιάσεις. Ξεκινάω μια κουβέντα από θέση ισχύος και για πότε με κάνουν σκόνη οι άλλοι, ούτε που το παίρνω χαμπάρι. Μετά στήνω το τέλειο σκηνικό, αλλά δεν υπάρχουν οι ήρωες του έργου. Νομίζω ότι είμαι λίγος και πολύ θα ήθελα να μου αποδείξω το αντίθετο, αλλά φοβάμαι ότι ο εαυτός μου θα με κατατροπώσει).

Σηκώνεται ο φουκαράς, μιλάει πια αδύναμα, πάει η κοιλάρα, πάνε οι χειλάρες, πόδια σαν ξυλάκια, χέρια οδοντογλυφίδες, πιάνει το μπαστούνι, πιάνει τα έπιπλα, μια στιγμή μονάχα, μια στιγμή, ξαφνικά λύγισαν τα γόνατα, σαν να πέρασε ο χάρος και να ’ριξε μια με το δρεπάνι, έτσι, χραπ!, πώς πέφτει ένα άλογο όταν του πληγώνεις τα πόδια; έτσι ο κακόμοιρος, τρόμαξε η άλλη, σαν ελατήριο να τον στηρίξει, αλλά πού ν’ αφήσουν δύναμη οι ταλαιπώριες, αιώνας αυτή η πτώση, σαν να γκρεμίστηκαν όλα μαζί μονομιάς, βεβαιότητες, σιγουριές, ανάσες, όλα, δε με κοιτάει εκεί από κάτω, αρχίζει και μιλάει για την κατάσταση, σουφρώνει τα χείλη, κουνάει το κεφάλι, το χαμηλώνει, πάει να τον σηκώσει, τον πιάνω εγώ, από τις μασχάλες, βάζω δύναμη, τον σηκώνω, τον τραβάω, «να πάρω το μπαστούνι» λέει, «άστο», τον σηκώνω κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο, τον έχω μαζί μου ψηλά, θυμάστε πώς χαιρετούσε ο πυροσβέστης στην αρχή και στο τέλος του «Μπλε βελούδου»; έτσι, σε αργή κίνηση, μας χαιρετάει αυτή από κάτω, βγαίνουμε από την μπαλκονόπορτα, πηδάμε από το μπαλκόνι, χαϊδεύουμε το δεντράκι, «πάμε μια βόλτα από το καφενείο» μου λέει, στρίβω, τους κοιτάει από ψηλά, «παίζουν» λέει, «παίζουν» λέω, «να πάμε στον φούρνο να πάρουμε κουλουράκια, να πάρεις και μαζί σου», «α, να πάρω τα φάρμακα από τον Ηλία», «το λαχείο μου να δω», «θέλω να πάω και να κουρευτώ», «το χάλασε το κοτόπουλο ο Ανδρέας», έλα πάμε λίγο πιο πέρα, «πότε χτίστηκαν αυτά, ε;», τον πάω πιο ψηλά, του δείχνω το γήπεδο, το παλιό γραφείο, το δάσος, τις λίμνες, τα βουνά, τον πάω έξω από τα σύνορα, «δεν υπάρχουν όρια», ο πύργος του Αϊφελ μας σκίζει τις πιτζάμες, το Αγαλμα της Ελευθερίας μας παίρνει την παντόφλα, στη Γροιλανδία κρύωσε, αλλά στην Αίγυπτο ζεσταινόταν, ήθελε να τρομάξουμε τις αντιλόπες, οι ζέβρες πάντα του άρεζαν, με τους ελέφαντες επίσης πίστευε ότι είχε κάποια ειδική σχέση, στο Σινικό Τείχος εγώ τον παρέσυρα, αλλά μου έκανε το χατίρι, από ’κει δυο βήματα η Αυστραλία, «μη μ’ αφήσεις» μου λέει…

Αντίο…

* μια παρένθεση: από τις πρώτες φορές που μίλησα φόρα παρτίδα στα blogs ήταν ακριβώς γι’ αυτούς και αυτό το διαμέρισμα. Στης constantinas. Το μετάνιωσα οικτρά με τα λόγια που άκουσα. Δεν το ξεχνάω. Με πονάει.

Η Θεσσαλονίκη που μας αξίζει

2006-06-06T18:40:00.000+03:00

Καθώς ο ήλιος αφαιρεί κάθε δυνατότητα από την ομίχλη να υπάρξει, τα πρωινά μπορείς ν' αντικρίσεις τον Ολυμπο, μπροστά σκουπιδαριό ο Θερμαϊκός, πίσω τσιμέντο, πού να πας; προχωράς, παντού πλάκες πεζοδρομίου, χαλασμένα παγκάκια, αγχωμένα σπέρματα, αμήχανα προφυλακτικά, πιο 'κει κάποιος ματάκιας μπάτσος, στο Μακεδονία Παλάς business as usual, καμιά κοσμική περαντζάδα, κανείς τοπικός παράγων, καμιά φιλάνθρωπη κυρά, δε φτάνει εκεί η τσίκνα από τις πιο 'κει ψαροταβέρνες, οικογενειακές στιγμές, στριμωγμένη διασκέδαση, να και τα μπαράκια μέσα στη θάλασσα, τι ύφος πρέπει να πάρω; ηλιοβασιλέματα γεμάτα αναμνήσεις, έχει και ποδηλατόδρομο, το είδε ένας Ολλανδός, ακόμη γελάει, το Μέγαρο, άντε τώρα..., άντε..., και σκεφτείτε αυτή είναι η ωραία πλευρά της, άντε και τα κάστρα, άντε και η Ανω Πόλη, έφτιαξαν τώρα καινούργια σκέπταστρα στην υπαίθρια τσογλαναρία, γεμάτα καφέ και φαγάδικα η πόλη, γεμάτες σάπιες κοιλιές, γεμάτα σάπια βλέμματα, τώρα σκάνε μύτη και λιάζονται, μιλάνε και γελάνε δυνατά, έχουν το θράσος στο βλέμμα πίσω από το μαύρο γυαλί, το μίσος στη στάση του σώματος, την ευεργετική άγνοια στο ανακάτεμα του φραπέ, στο δρόμο σε σπρώχνουν, πρόσεχε, σου έπεσαν τα γυαλιά, πριν χρόνια είχες βάλει τα κλάματα, τώρα γυρίζεις και σιχτιρίζεις, όλοι είναι μαλάκες πια, σκληρό πετσί απέκτησες γλυκιά μου, εγώ στο έδωσα, παοκτζήδες στους δρόμους, τρόπαια και προκρίσεις γύρω από τον Λευκό Πύργο, για τους τοπικούς παράγοντες σας είπα; στα μπαράκια δωρεάν διανεμόμενα έντυπα πουλάνε παραγοντιλίκι, αρπαχτές και ασχετοσύνη, έρχονται τα Athens Voice και Lifo και πληροφορούμαστε ότι ζούμε σ' άλλον πλανήτη (καλά μην κολλήσετε τώρα), παντόφλα, ρόμπα και λαϊκή, ο μπακάλης κουτσομπόλης και τα υπερσύγχρονα εμπορικά κέντρα, κουλούρι με κασέρι, με σοκολάτα, με καυσαέριο, σε κλέβουν για το παραμικρό, τα ρέστα πάντα λειψά, το καλοκαίρι το τσιμέντο και η άσφαλτος σου χτυπάνε την πόρτα, τους ανοίγεις, το σπίτι κόλαση, ο διπλανός σαν να κάνει έρωτα μαζί σου, χτυπάς την πόρτα και τον ρωτάς: «τσιγάρο»; βάζεις τα κλάματα χωρίς λόγο, κοιτάζεις τα μαραζωμένα δέντρα, δυο φορές σε θυμάμαι, δυο φορές μονάχα...

Μαζεμένοι στο σπίτι. Γιορτές, φαγητό, κρασί, χαρά έστω και με το ζόρι, όπως και να το 'δεις. Εσύ ντυμένη όμορφα, είσαι όμορφη, πολύ όμορφη. Χτυπάει το κουδούνι, χαμογελάς, είσαι καλή, ευδιάθετα αφελής με τους άλλους, ευχάριστη. Ενα μικρό στην πόρτα. Οχι γυφτάκι, όχι ρακένδυτο, όχι θρασύ. Μουτράκι καθαρό, κατευθείαν στα μάτια, «θέλετε να αγοράσετε χαρτομάντιλα»; σου λέει. Κεραυνός καλή μου, κεραυνός... Σε βλέπω, ψάχνεις στα ψιλά, πηγαίνεις στην κουζίνα, μαζεύεις γλυκά, αλμυρά, ο,τιδήποτε μπαίνει σε χαρτοπετσέτα και αλουμινόχαρτο, του γεμίζεις τα χέρια, το χαϊδεύεις στο κεφάλι, κλείνεις την πόρτα, πέφτεις πάνω της, κλαις, κλαίμε. Ανήμποροι, ε;

Βόλτα στην παραλία (πώς έτσι καμιά φορά ε;). Κύκλος μεγάλων ανθρώπων. Ενας μεσήλικας ακροβάτης. Νούμερα και καπέλο για ψιλά. Δεν είναι καλός, από υποχρέωση του δίνουν μερικοί κάτι. Αυτός μοχθεί, ιδρώνει, πέφτει, χτυπάει, πρέπει να πονάει, του είναι δύσκολο. Ιδρώτας ή κλάμα είναι αυτό; Αφήνουμε κάτι και φεύγουμε. Σου λέω «κανείς δεν του δίνει σημασία», γυρνάμε. Κάνει ένα νούμερο. Αρχίζω και χειροκροτάω. Σε λίγο χειροκροτούν όλοι. «Είδες τι έκανες; Είδες τι έκανες;». Το έλεγες σε όλη τη διαδρομή. Ησουν υπερήφανη, ήμουν υπερήφανος. Ανήμποροι, αλλά μαζί...

Χανόμαστε. Τι να κάνω για να προσθέσω στιγμές;

Ηλιος...

2006-06-04T19:36:00.000+03:00

Τις ηλιόλουστες μέρες είναι πιο δύσκολα. Βλέπει από τα παντζούρια τις ακτίνες και αναστατώνεται. Αρχίζει να γελάει, βγάζει κραυγές, τρέχουν τα σάλια από το στόμα, δείχνει με το χέρι προς τα έξω... Δεν παραπονιέμαι, το διαμέρισμα δεν το βλέπει ο ήλιος για πολύ, γρήγορα περνάει το ντελίριο...
Αλλά πώς είναι καμιά φορά ε; Νιώθει ότι έξω είναι χαρά θεού, σαν να σου σκάει χαμόγελα η πλάση, και προσπαθεί ν' ανέβει τα κάγκελα του κρεβατιού, να πλησιάσει στο έξω, να σκορπιστεί σε πλατείες και δρόμους... Ψυχούλες, τι να πεις...
Εψές έκλεισε τα τριάντα, πήρα τούρτα, κεράκια, απ' όλα... Δεν κατάλαβε η καλή μου τίποτα... Με έβλεπε να τραγουδάω «να ζήσεις Μαρίτσα...» και γελούσε λίγο απορημένα... Δεν της αρέσει πολύ το τραγούδι, αναστατώνεται, αρχίζει και χτυπιέται, πονάει, με πονάει...
Είχα κανονίσει με τον κύριο Βαγγέλη να έρθει για να τα πούμε, να δει καμιά επίσκεψη και το κλειστό σπίτι. Ξέρει απ' αυτά ο κυρ Βαγγέλης, διαβάζει πολύ, είναι κι έξυπνος εδώ που τα λέμε...
Μα όλη την εβδομάδα; Κι άλλες φορές, αλλά τώρα πια... Καμιά φορά κάθομαι και την κρυφοκοιτάζω: τρίβεται δυνατά και με τα δυο χέρια, φωνάζει, δεν ξέρει τι να κάνει, μονάχα την κάψα νιώθει.
Το κουδούνι, το κέρασμα, μετά στο σκοτεινό δωμάτιο, έξω ήλιος, τα πήρα εγώ τα χέρια του κυρ Βαγγέλη, ξαφνιάστηκε η Μαρίτσα, γύρισα προς τα πίσω, έκλεισα την πόρτα, κουμπωνόταν φεύγοντας ο κυρ Βαγγέλης, άγιος άνθρωπος, με κοίταζε με σουφρωμένα χείλη, εγώ είπα δε θα κλάψω, δεν άνοιξα την πόρτα του δωματίου παρά μόνο όταν έπεσε ο ήλιος στα παντζούρια, σσσσ κοιμάται!

Οι άντρες δεν κλαίνε

2006-06-03T00:23:00.000+03:00

-Οταν έβρεξε χτες ήμουν με το παπί μου το σαραβαλάκι. Πέρασε ένας μαλάκας και μ' έκανε μούσκεμα, έγινα κι εγώ παπί. Το έκανε επίτηδες, άθελα, ποιος ξέρει; Κάθισα στην άκρη, εκεί μπροστά στο πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Εβρεχε. Μέσα, έξω. Αρχισα να κλαίω, μ' έπιασε το παράπονο. «Σαράντα χρονών, γαμώτο, και είμαι έτσι λούτσα, σαν ένα παιδαρέλι, κάγκουρος, αλητάκος, ξέρω εγώ. Κοιτάζω την μπλούζα μου στην άκρη, είναι σχισμένη, δεν το είχα προσέξει όταν τη φόρεσα. Ξέρετε πώς είναι να μπουκώνεις, να σουφρώνεις τα χείλη, να προσπαθείς να πνίξεις το παραπονιάρικο κλάμα κι αυτό εκεί να σου χαράζει τη στιγμή. Ευτυχώς έβρεχε και κανείς δεν πρόσεξε έναν χαμένο τύπο.
-Μου παίρνουν συχνά τη θέση στην ουρά, δεν είναι που είμαι καλόβολος, δεν είναι που είμαι αδύναμος, δεν είναι που είμαι μεγαλόψυχος. Είναι που είμαι μαλάκας. Δεν το καταλαβαίνω. Δυο φορές έχασα έτσι προθεσμίες. Εκλαψα και τότε.
-Ξεκινάω με καλές προθέσεις συζητήσεις ή εκθέσεις απόψεων. Γρήγορα όμως χάνομαι, αποπροσανατολίζομαι, ξεστρατεύω, και μετά οργίζομαι, τα ξαναχάνω, νιώθω αμυνόμενος. Ναι, κλαίω...
-Γράφω, γράφω, γράφω, πάντα προσπαθούσα να γράφω, επίσης ποτέ δεν τα κατάφερνα, αλλά δεν έκλαιγα, ίσως γι' αυτό και έγραφα.

Και τώρα; Τώρα γράφω εδώ, μου λέτε μερικά γλυκά λόγια, άλλα υπερβολικά, άλλα από αγάπη (σκέφτομαι) και... ξέρετε τι κάνω ε; Κλαίω...

Σήμερα διάβασα όλα όσα έχω γράψει. Θεέ μου! Σας τα έχω πει σχεδόν όλα! Διάβασα και όλα σας τα σχόλια. Επίσης θεέ μου! Ούτε ένας δεν είπε κάτι για φυλακές, ψυχιατρεία και τέτοια. Ολοι κατευθείαν μέσα στην ψυχή μου - και την είχα τόσο κλειστή! Ο έξω κόσμος μόλις τα μαθαίνει αυτά, ξέρετε τι με αναγκάζει να κάνω... Να κλαίω... Αναρωτιέμαι μήπως θέλετε να πιστεύετε εδώ αυτά που θα επιθυμούσατε να πιστεύετε, μήπως δεν είμαι και τόσο αυτός που πλάσατε... Και ξέρετε γιατί το λέω αυτό; Γιατί μου κάνετε την ψυχούλα πιο ελαφριά και από 21 γραμμάρια, πάει, φεύγει, πετάει, ενώ η αλήθεια είναι ότι ζυγίζει τόνους.

Ξέρετε τι κάνω τώρα, ε;

ΥΓ: lemon σου είχαν αρέσει τα «21 γραμμάρια»; Η φωτογραφία είναι από το «Βαβέλ» του Ιναρίτου, την καινούργια του ταινία που είδα στις Κάννες (μη ζηλεύεις, ρε χαζό, ένα πανηγύρι είναι, άλλωστε από σπόντα είδα καμιά δεκαριά ταινίες, γιατί δουλειά ο αφεντικός... πίπες έκανε). Είμαι σίγουρος πως θα σου αρέσει, αλλά ξέρεις τι έκανα μετά την προβολή, ε;
ΥΓ2: γράφοντας το πρώτο ΥΓ έριξα το ποτήρι. Εσπασε... Τουλάχιστον τώρα κλαίω από τα νεύρα μου!
ΥΓ3: Εχετε ένα χαρτομάντιλο;
ΥΓ4: Γράψτε τι ποτό προτιμάτε. Τρίτη και Τετάρτη θα σας το κεράσω σ' ένα μπαράκι!
ΥΓ5: Σας αγαπώ πολύ. Τι εύκολα που λέγεται καμιά φορά, ε;
ΥΓ6: Καλύτερα να σταματήσω...
ΥΓ2:

Συγκρατημένα... αισιόδοξος;

2006-05-31T02:57:00.000+03:00

Είμαι στο σπίτι τώρα. Εξω είμαι πάντα μικρούλης και καρπαζοεισπράκτορας. Δεν το δείχνω, κάνω σαν να έχω έλεγχο, ποιότητα και μενταλιτέ. Με άλλα λόγια καμώνομαι πως μ’ αρέσει ο Τσαγκαρουσιάνος, ή ο Anemos, αλλά στην πραγματικότητα τους ζηλεύω. Θα ’θελα κι εγώ μερικοί ν’ ασχολούνται σοβαρά μαζί μου ή εν πάσει περιπτώσει να μην υπάρχουν οι άλλοι που ασχολούνται μ’ αυτούς. Δε λέω, δεν κρατάει πολύ, κάποιος θα βρεθεί να τους αποδομήσει, οπότε νάτο το άλλοθι...
Αλλά αυτά έξω... Μέσα στο σπίτι πέφτει η αλήθεια και με πλακώνει κι ενώ -τι περίεργο- θα περίμενε κανείς να σμικρύνω κι άλλο, εγώ κορδώνομαι και τεντώνω. Κάνω έτσι να απλωθώ και σκεπάζω τα έπιπλα, τους τοίχους, το Θέμο στην τηλεόραση, τη Δάφνη. Κανένα σηκωμένο φρύδι, κανένα υψωμένο δαχτυλάκι και κάμποσοι καγχασμοί - περιορισμένο ρεπερτόριο για να έχει ο παφλασμός του αφρού την κοψιά του τσουνάμι. Επίσης με άλλα λόγια, αντί να αναρωτιέμαι γιατί δε γίνομαι κατανοητός, οργίζομαι γιατί δε με καταλαβαίνουν. Και πάλι, όμως, βάρδα μη με καταλάβουν... Πώς το ’λεγε ο ποιητής; Α, ρε καημένε chanana, μονάχα εγώ ήξερα τι άδειος ήσουν...
Δηλαδή μάλλον φελλός εξ ου και η επίπλευσις. Τέλος πάντων, η Δάφνη πριν από λίγο είχε εφιάλτη, σηκώθηκε τρομαγμένη και φώναζε ότι ξέχασε να πάρει τα χάπια της. Νόμιζε ότι πάλευε ακόμα για το παιδί που για λίγες μέρες είχε μέσα της. «Κοιμήσου», της είπα, «είναι μακριά ακόμα η ζωή», αυτό το σκέφτηκα. Κοιμήθηκε. Δε μου λέει πολλά, δεν είναι δηλαδή ένας blogger σε συσκευασία συζύγου. Κάθε πρωί ξυπνάει για το σχολείο -είναι δασκάλα, αλλά μ’ αρέσει να φαντάζομαι ότι είναι μαθήτρια, μικρόδειχνε κάποτε, μ’ εμένα μεγάλωσε- και σχεδόν πάντα μ’ αφήνει κοιμισμένο. Καμιά φορά, όταν ξυπνάω από κάποιον θόρυβο, κρατάω τα μάτια κλειστά, φοβάμαι εκείνα τα βλέμματα που ρίχνουμε στον άλλο όταν ξέρουμε ότι δε μας βλέπει, ξέρετε, «τι θέλω εγώ εδώ»...
Ξέρω, βάζω ένα ψέμα ανάμεσα, αλλά δεν ξέρω αν κάποιος μπορεί να μου πει τι είναι αλήθεια. Λέω λοιπόν: αλήθεια πρέπει να είναι το γνωστό σπουργίτι κάθε μέρα στο μπαλκόνι -κάθε πρωί κι ένα βηματάκι πιο κοντά στην επαφή, κάποια μέρα σίγουρα θα συστηθούμε- , αλήθεια πρέπει να είναι κάθε λέξη εδώ μέσα (φίλοι μου!), αλήθεια πρέπει να είναι το ξαφνικό τίναγμα της Δάφνης όταν βλέπει εφιάλτη, αλήθεια πρέπει να είναι αυτός ο μπουκωμένος πόνος που άλλος τις μετατρέπει σε λέξεις - φαναράκια και άλλος σε κλάμα βουβό, αλήθεια πρέπει να είναι η ματαιοδοξία που μας επιτίθεται κι εμείς (εγώ; εγώ!) σπεύδουμε να ομολογήσουμε πριν ανακριθούμε, αλήθεια πρέπει να είναι ότι φέτος δεν κοίταξα μαζί με κανέναν προς τον ουρανό, αλήθεια πρέπει να είναι η επιθυμία του θανάτου, η ανάγκη να κατανοήσεις ότι δεν υπάρχεις πια (σε διευκολύνει καμπόσο, αλλά δεν έχω δείγματα, αν κανείς έχει επιστρέψει ας αφήσει μήνυμα), αλήθεια πρέπει να είναι δυο τρεις στιγμές που σιγοπεταρίσματος, τότε που οι ψυχές είναι ορατές, αλλά τρέχεις να τις πιάσεις μην απογειωθούν και σ’ αφήσουν μόνο με τις σάρκες, αλήθεια πρέπει να είναι η στιγμή που καταλαβαίνεις ότι όσο και να γράψεις, άλλες λέξεις άλλων κάνουν άλλα σε άλλους (το άλας της γης) και μάλλον αλήθεια πρέπει να είναι ότι είμαστε μόνοι και μαζί, δηλαδή ακόμα πιο μόνοι.
Δάφνη; Δάφνη; Ενα φιλάκι για καληνύχτα;

Νίκησα!

2006-05-29T02:01:00.000+03:00

Πόσο μπορείς με μια άνασα; Ετσι απνευστί, όπως τα έζησες να τα πεις, μου λέω. Εεεε... μισό λεπτό καλέ μου... Κράτα, κράτα!
Οταν η Δάφνη κόντεψε να πεθάνει πείσμωσα το ίδιο κι ένας φίλος γιατρός που τον κουβάλησα από την Αμερική, φίλος, να φεύγει και να μου λέει, όχι κράτα τα, όχι, ούτε το εισιτήριο, η Δάφνη σηκώθηκε, χτες πάλι στο νοσοκομείο ήμασταν, αλλά πταίσματα, να μαραζώνει το κεράκι, να σιγοκαίει κι εγώ να τη βγαίνω αριστερά και να λέω πως ή θα παλέψεις τώρα για τη ζωή ή σε χαστουκίζω, το ίδιο στοιχίζει σε όλους, να με κοιτά αποσβολωμένη, κι εγώ αποσβολωμένος με άκουγα, έπιασε, το έβαλε αμέτι μουχαμέτι να πιαστεί από τη ζωή, πιάστηκε, πάμε παρακάτω, έτσι πάμε παρακάτω με κραυγές, κλάματα και καμιά χαρά να σκάει στις ηλιόλουστες μέρες.
Με τον πατέρα πάλι, ε, ξέρεις, νοσοκομεία συνεχώς, πάει, βγαίνει, ξαναμπαίνει, καθίσαμε, μιλήσαμε για το θάνατο, συμφωνήσαμε πως θα φύγει με αξιοπρέπεια, «έλα, μη λες τέτοια» του λέω, «γιατί, δεν πρέπει να μιλήσουμε για το τέλος ή μήπως θα ζήσουμε αιώνια», «φοβάσαι;», φοβάται... Πολύ... Στην εντατική ζητούσε τη Δάφνη, όλους τους ζητούσε, να τους δει πριν φύγει, δε μοιάζουμε, εγώ πάντα ήθελα να φεύγω πριν δω ο,τιδήποτε, μου άρεσε μετά να ακούω τις διηγήσεις, «φοβάσαι;», τώρα στο σπίτι, κλεισμένος, αδυνατισμένος, χαμογελά, «φοβάσαι;», τον χαϊδεύω, χαμογελά, πήγα τόσες φορές στο θάνατο και ξανάρθα, πώς να μη χαίρετε με τόση ζωή, τους είχα μαζεμένους και τους έλεγα για εσάς, για το blog, εκλιπαρούσαν για κάποια διεύθυνση, θα τ' αφήσω στη διαθήκη μου, τους λέω, και θ' αργήσει, ω, δεν ξέρετε πόσο θ' αργήσει, αλλά πες μου, φοβάσαι; Λιγότερο ε; Λιγότερο...
Εχω και μια αδελφή, μακριά, αποξενωμένη, γεμάτη ενοχές που τους εκμεταλλεύτηκε και τους παράτησε, με παίρνει σφιγμένα, θέλει συνήθως λεφτά, ο δικός της είναι... χμμμ... ρεμάλι; Μπα, βαριά κουβέντα... Τέλος πάντων ό,τι έχω το δίνω, η Δάφνη θυμώνει, εγώ καταλαβαίνω, τώρα πια κρυφά, η αδελφή είναι λίγο ξένη, δεν έχω λόγια συνήθως, κοινοτοπίες πουλάω...
Ε, πήγα και στις Κάννες, τι να κάνω; Ο τύπος για τον οποίο δουλεύω είναι ιδιαίτερα τρελός και μαλάκας, αλλά κι εγώ καλό κέρατο είμαι, δυο μέρες κάθισα και μετά τον σιχτίρισα, μου ζητούσε συγνώμη (άλα τις!) κι εγώ τον... συγχώρεσα, αρχίζει και μου αρέσει αυτή η δουλειά, ειδικά όταν είπε ότι θα μου δίνει παραπάνω, οι εξετάσεις πατέρα και Δάφνης με μπατίρισαν, ήθελα και πρώτης ποιότητας, μη χάσω (αλλά και πάλι, ε;), όταν του είπα του εργοδότη ότι έζησα για ένα χρόνο στο Μονακό, με κοιτούσε σαν χάνος, τον άφησα να πιστεύει ότι είμαι ξεπεσμένος πρίγκιπας, ενώ στην αλήθεια ήμουν αφίλητος βάτραχος (αυτό θα είναι άλλο post!), γνώρισα κάτι δημοσιογράφους και... παράγοντες εκεί, τι να σας πω συγκινήθηκα...
Πάρε τώρα βαθιά ανάσα... Αλλά βαθιά... Ετσι... Ζεις; Ουουου! Και νικάω, νικάω!

ΥΓ: Σας παίρνω έναν έναν και μία μία και σας χαϊδεύω γλυκά τα κεφαλάκια σας. Σας μιλάω, σας ταχταρίζω, σας ψιθυρίζω: στηριχτείτε πάνω μου καλοί μου... Τώρα κάνω βόλτες απ' όλους, θα μιλήσουμε, αλλά για τον Λαμπρούκο από εδώ: σε φαντάζομαι πώς είσαι και τι σκέφτεσαι, δεν ξέρεις πόσο, γι' αυτό και δεν μπορούσα να σου αφήνω σχόλια. Εσύ με καταλαβαίνεις; (μη το γυρίσεις τώρα στο ερωτικό, άλλο εννοώ! διαβάζουν και μικρά παιδιά - είδα μια 19χρονη ή ήταν η ιδέα μου;). Κι ο anemos έφυγε πρόλαβα να δω, όντως ήσουν κυκλοθυμικός και λίγο... κακός, αλλά και πάλι ποιος είναι καλός; Α, και πού να σας διάβαζα, με 3 ώρες ύπνο; τώρα που βρήκα τρόπο μάλιστα...
Εχετε παρατηρήσει ότι γράφω μαλακίες; Κι εγώ αλλά μ' αρέσουν τα δαχτυλάκια πάνω στα πλήκτρα

Να σου γεμίζουν τα στήθια από ενθουσιασμό χωρίς λόγο και να μη κρατιέσαι πώς λέγεται ρε μπαγάσα; Ε, πώς;

Η Δάφνη

2006-05-15T21:42:00.000+03:00

Η Δάφνη μ' αγάπησε πολύ. Νομίζω όχι πια, αλλά κάποτε ναι. Η Δάφνη είναι ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να μη σ' αγαπήσει πολύ. Αλλά απαιτεί να την αγαπήσεις κι εσύ. Πολύ. Εγώ δεν την αγαπούσα. Πολύ. Αλλά μου άρεζε που την είχα. Και σ' αυτήν άρεζε που την είχα.
Η Δάφνη δεν είναι σαν κι εμένα. Εγώ είμαι φουρφούρι, αυτή είναι άνθρωπος. Η Δάφνη ξέρει πώς να βάλει από πάνω σου φτερούγες, εγώ ξέρω πώς να τις καίω. Η Δάφνη, χρόνια τώρα κάνει υπομονή μαζί μου, δεν τα καταφέρνει άσχημα, αν κι εγώ κάνω ό,τι μπορώ. Κοιτάζω πίσω και βλέπω τη Δάφνη κλαμμένη, τη Δάφνη πληγωμένη, τη Δάφνη απογοητευμένη, τη Δάφνη κουρασμένη. Εγώ σταθερά ηλίθιος.
Η Δάφνη έχει τραβήξει πολλά μαζί μου, αλλά δε μ' αφήνει. Το καλοκαίρι πήγε να το κάνει, αλλά με είδε που κατέρρευσα και τρόμαξε. Εμεινε. Και μ' αγαπάει. Με τον ίδιο τρόπο που μ' αγαπούσε. Η Δάφνη είναι σπάνιος άνθρωπος, δεν ξέρω πόσο. Οντως δεν ξέρω. Δοκιμάζω, δοκιμάζω, δοκιμάζω, αλλά αυτή έχει κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο...
Η Δάφνη τώρα είναι στο νοσοκομείο. Χάσαμε ένα παιδί που πήγαινε να διαμορφωθεί. Εχει αίματα και πονάει πολύ. Εγώ προσπαθώ να είμαι χρήσιμος. Δεν είμαι. Η Δάφνη ακόμα κι εκεί έχει τον έλεγχο. Η Δάφνη ακόμα κι όταν είναι ευάλωτη, έχει τον έλεγχο. Γιατί ξέρει ότι πρέπει να μ' αγαπάει. Πριν από λίγο η Δάφνη μου έσφιξε το χέρι. «Κοίταξε πίσω και είδα ότι εσύ είσαι μόνο», της είπα. Καμιά φορά λέω ποιητικές μαλακίες. Το ξέρει. Σφίγγει το χέρι μου πιο δυνατά. Το έσφιγγε και όταν ήμουν εγώ σ' αυτό το νοσοκομείο. «Μην πεθάνεις» μου είχε πει απλά. «Θα προσπαθήσω», της είπα.
Η Δάφνη ήταν έξι μήνες σ' αυτό το νοσοκομείο, λίγο πιο δίπλα, περιμένοντας τη μαμά της να πεθάνει. Η μαμά της πέθανε. Η Δάφνη από τότε δεν είναι ίδια. Χτες που ήταν η γιορτή της μητέρας άναψε ένα κεράκι μπροστά στη φωτογραφία της. Εγώ ήθελα να πεθάνω για να έχω το δικό μου κεράκι. Εγώ δεν πέθανα. Ώρες ώρες, όμως, νομίζω ότι πέθανε αυτή. Εγώ τη σκότωσα. Κάθε μέρα. Κάθε γαμημένη μέρα. Γι' αυτό δε θέλω ν' ακούω μαλακίες, έτσι;

Μπιζίμ ΠΑΟΚ*

2006-05-11T00:27:00.000+03:00

Μπαμπά με σπρώχνουν, με στριμώχνουν! Ήμασταν ακριβώς εδώ ! (πάρτε σε ευθεία το θαυμαστικό) Δίπλα στα κάγκελα. Ακόμη έχει να το λέει πώς με έσωσε και είναι η αλήθεια πως είναι η καθαρότερη μνήμη που έχω από την προστασία του, να βάζει το σώμα του και τα χέρια του (δυνατά από το καθημερινό κουβάλημα της «βαλιτσάρας» όπως τη λέγαμε) στα κάγκελα και να με προστατεύει από τη μάζα με τα χαμόγελα... Μόλις είχε καρφωθεί η μπάλα στο παραθυράκι και η Τούμπα έμοιαζε σαν πανηγύρι. Μου άρεσε εκεί μέσα, πάντα μου αρέσει όταν έχω καιρό να μπω. Με το που βγαίνω από τα τσιμέντα στην στρογγυλή αρένα με τυφλώνει αυτό το πράσινο, οι ολοκάθαρες ασπρόμαυρες φανέλες που προθερμαίνονται, οι πολύχρωμοι αντίπαλοι - τι ευτυχία να υπάρχουν και αντίπαλοι οπαδοί κάπου στα ορεινά της 8! Δε θαυμάζαμε ποτέ παίκτες, οι φανέλες ήταν αυτές που μας ενδιέφεραν, έτσι κι αλλιώς λειτουργούσαν αυτόνομα στο θυμικό μας. Για να πω την αλήθεια, επίσης, εγώ δε γνώρισα τους ωραίους οπαδούς μας που μύριζαν τσίπουρο και τσιμεντοχαρμάνι, που έστηναν πικ νικ ώρες πριν στις κερκίδες, ξέμεινα με κάτι κωλόπαιδα με επίπεδο πόας που τώρα είναι στα επίσημα (1 το λέμε εμείς) και γεννοβολάνε άλλα τσογλανάκια. Δε μου αρέσει, δηλαδή, ούτε το γήπεδό μας, το Χαριλάου, ας πούμε, είναι πιο ποδοσφαιρικό, δίπλα ν' ακούς την ανάσα, το αχ και το παράπονο, να φτουράει και η βρισιά σου, ίσως γι' αυτό στην Τούμπα εκπαιδεύτηκαν στις ρίψεις. Μετά, όμως, ο κόσμος...

«Διάβασα κάπου ότι και μόνο για την εποποιία του κτισίματος του γηπέδου, αξίζει να είσαι ΠΑΟΚ», του είπα. Χαμογέλασε, αλλά κατάλαβα ότι σκεφτόταν ότι σύντομα θα πάει να συναντήσει τον πατέρα του.
Αυτόν τον παππού εγώ δεν τον γνώρισα, πρόλαβε να πεθάνει, μου άφησε τον γιο του και το όνομά του. Δεν ήταν πρόσφυγας, αλλά έκανε ό,τι κι αυτοί: σχολούσε από τη δουλειά και πήγαινε καπάκι να πιάσει μυστρί και πυλοφόρι για τον ΠΑΟΚ, για να έχει δικό του γήπεδο. Ποτέ μου δεν κατάλαβα αυτήν του την απόφαση, οι άλλοι ήταν πρόσφυγες, εργάτες, παραμελημένοι, έψαχναν για τη χαμένη τους περηφάνεια, αλλά αυτός ήταν δάσκαλος, σεβάσμια μορφή και εντελώς παράταιρος, τι γύρευε εκεί; Οχι, δεν είναι αυτό το γήπεδο που βλέπετε στις παραπάνω φωτογραφίες, το πρώτο γήπεδο του ΠΑΟΚ, αυτό που είχε ιδρώτα των οπαδών του στα θεμέλια ήταν κάτω από την παλιά Φιλοσοφική (ξέρετε, «Μούσαις χάρισι θύε»...), απέναντι από το Συντριβάνι. Εμπαινε η ομάδα να παίξει μέσα κι έκλαιγε από τη συγκίνηση ο κόσμος, έκλαιγαν οι παίκτες, έκλαιγε και ο παππούς που δεν είχε ιδέα από αθλητισμό...
Τώρα, κανονικά, θα έπρεπε να δείτε μερικές ακόμη παλιές φωτογραφίες (η ομάδα στα πρώτα της παιχνίδια, τότε που είχαμε το τετράφυλλο τριφύλλι ως σήμα, το ξερό γήπεδο, ο Κούδας στους δρόμους της Θεσσαλονίκης κλπ), αλλά για έναν περίεργο τρόπο δεν μπορώ να τις ανεβάσω - ίσως ν' αρνούνται να εκτεθούν στα μάτια οποιουδήποτε, «γίνε ΠΑΟΚ», σου λένε, «και μετά θα σου αποκαλυφτούμε»...
Στο γήπεδο που έχτισε ο παππούς και που ο μπαμπάς μ' έσωσε από ζούμπιγμα έβγαλα το πρώτο μου μεροκάματο, «πορτοκάλι, λεμόνι, σποράκια έχω, παιδιά», ένας γλοιώδης γέρος περίμενε σε στιλ Σταρένιου να πάρει το χρήμα μετά, στις κυριλέ κερκίδες με έσπρωχναν και με έβριζαν που περνούσα από ανάμεσά τους, έπεφτε και καμιά φάπα, «το μεροκάματο βγάζω βρε παιδιά», στους φανατικούς της 4 (αργότερα έμαθα ότι στα επίσημα ήταν οι πιο φανατισμένοι) μου ορμούσαν, με έκλεβαν, συχνά γέμιζα αίματα, ευτυχισμένα χρόνια...
Οταν παίξαμε με την Νάπολι, τότε που ήταν στα πάνω της, και ο Μαραντόνα πάτησε το χορτάρι της Τούμπας, εγώ έκανα λάθος και πουλούσα φτηνότερα, στο τέλος έβαλα και από την τσέπη μου, αλλά έλαμπα, ένα γεμάτο γήπεδο να παραδέχεται τον αντίπαλο, μάλλον αυτό μου είχε άγουρα αρέσει εκείνη τη βραδιά, δεν το ξανάδα αυτό, είδα όμως πολύ βρισίδι και πολύ αποκαθήλωση, ντρέπομαι λιγάκι για τους οπαδούς μας, ειδικά έτσι όπως τους βλέπω να κουβαλάνε την κρεταγορά πάνω τους, έλα, όμως, ας μην είμαστε άδικοι, δεν ξέρω και πολλά από άλλους οπαδούς, μια φορά που πήγα σ' ένα παιχνίδι στη Γαλλία, βέβαια, είδα οικογένειες, είδα σχολεία, είδα πολιτισμό, τσαγανό δεν είδα και είπα «έτσι μάλλον είναι, δεν μπορείς να τα έχεις όλα».
Τι να πρωτοθυμηθώ βρε μάνα... Ενα ολόκληρο γήπεδο να δίνει το φιλί της ζωής στον Γκιούλα Λόραντ, αλλά εγώ να έχω καρφωθεί στα μαύρα πέδιλά του και να μην τα βλέπω να κουνιούνται, σ' εκείνο το ντέρμπι νικήσαμε άραγε; δε θυμάμαι, όταν πήραμε το τελευταίο μας πρωτάθλημα κρατούσα τη μεγαλύτερη σημαία στο γήπεδο, μέτρα ολόκληρα, την είχε φτιάξει ο φίλος μου ο Γιάννης, χάσαμε επαφή, αλλά όταν μια φορά τελευταίως πήγα στο γήπεδο, τον είδα μερικές σειρές πιο πάνω, τότε ήμασταν στο πέταλο, τώρα σκεπαστό, γενικώς δεν ξέρω, αλλά πάντα θέλω να φαντάζομαι τον λαό του ΠΑΟΚ σαν μάζα, απρόσωπο, όταν πάω κοντά η εικόνα γίνεται καθαρή και φαίνονται όλα τα σπυριά, ίσως φταίω κι εγώ που ψάχνω να βρω τους χτίστες του παππού, όταν βγήκαμε στο Τσάμπιονς Λιγκ, τέλος πάντων τότε που πήγαμε στα προκριματικά, ήταν η μεγαλύτερη βακχεία τα τελευταία χρόνια, λέγαμε «θα τεντώνει μέσ' στην Τούμπα το σεντόνι» και πετάριζε η ψυχή μας («μας» λέω;), σαν να φτιάξαμε ένα παιδί, να το μεγαλώσαμε και τώρα το βλέπουμε να παίρνει πτυχίο; ναι, κάπως έτσι, και το «αχ, ρε ΠΑΟΚ» μ' αρέσει, να το λέει ο γέροντας παρακάτω (απελπιστικά τραγικός και αντιπαθητικός για να μην παρασυρθείτε), σαν να βγάζει την προσφυγιά από το DNA του και το «είμαστε τελικά μικρή ομάδα» που λέμε όλοι («όλοι» λέω;) όταν δεν συντρίβουμε τον αντίπαλο κι ας είναι η Αρσεναλ (αφοπλιστικό το «άντε γαμήσου Αρσεναλ», όπως και το «σκασίλα γαμημένοι, ο ΠΑΟΚ δεν πεθαίνει», -αχ παραπονιάρικο μου- τότε που ο Λίτσας μας έσφαζε με τον Παναθηναϊκό και γέμιζε δακρυγόνα η Τούμπα) και άλλα... και άλλα... και άλλα...
Καμιά φορά όταν μπαίνω κι έρχομαι κατάφατσα μ' αυτό το εκτυφλωτικό πράσινο βλέπω τις ασπρόμαυρες φανέλες -αχ να χαρείτε, μη φοράτε σκέτες άσπρες ή σκέτες μαύρες- και κάνω πως δεν έχουν μέσα ανθρώπους, βλέπω τις κερκίδες και προσποιούμαι ότι είμαστε όλοι εγώ, μερικές φορές κλείνω και τα μάτια, κάθομαι, πιάνω μια πορτοκαλάδα από το πανεράκι μου, «έλα, παππού, πάρε μία, είναι κρύα ακόμη»...
Για μένα παίζει αυτή η ομάδα, για μένα!

* Μπιζίμ ΠΑΟΚ=ο δικός μας ΠΑΟΚ. Ο τελευταίος από τους ιδρυτές του Πανθεσσαλονίκειου Αθλητικού Ομίλου Κωνσταντινουπολιτών, ο Νίκος Ζουμπουλίδης, πέθανε πριν από λίγα χρόνια, στο θρυλικό γηροκομείο Μπαλουκλή στην Πόλη. Αυτός το πρωτοείπε: «δουλεύαμε σαν μια γροθιά και αποκτήσαμε δύναμη. Βγάλαμε βουλευτή και δήμαρχο δικό μας και ο κόσμος έβγαινε στους δρόμους και φώναζε ζήτω ο ΠΑΟΚ, όχι ζήτω ο δήμαρχος».

Τσακισμένα χαμόγελα

2006-05-09T22:06:00.000+03:00

Οταν είσαι πάνω σ' ένα τραπέζι, όταν, θέλω να πω, χορεύεις πάνω σ' ένα τραπέζι, με τα φώτα, τα ντεσιμπέλ, τα λουλούδια, τις ιδρωμένες ματιές και τα αγχωμένα μεράκια, δεν ακούς τον εαυτό σου; «Τι εννοείς;». Να τον ακούς, να λες «όπα» και ν' ακούγεται μέσα σου σαν αχ. «Ναι, μερικές φορές»...
Θυμάμαι τον Σημίτη: «είμαι υπέρ των καθαρών λύσεων», έλεγε τότε. Την ίδια ώρα εγώ έπιανα για πρώτη φορά το μπουκαλάκι με τα χάπια. Αλλες δυο φορές από τότε. Ξέχασα να σας πω όλο αυτόν τον καιρό πως είμαι ψυχασθενής. Ναι, ξέχασα... Αλλες φορές ξεχνάω να φάω (πράγμα όχι απαραίτητα κακό, αν κρίνω από τη σιλουέτα μου), να μιλήσω τρυφερά στην (να πω το όνομά της άραγε;), να αντιμετωπίσω την πραγματικότητα.
Στο ψυχιατρείο δεν έμεινα πολύ, ούτε στη φυλακή και από δουλειές έχω κάνει (μετρημένες) 27. Τα τελευταία χρόνια, αν εξαιρέσεις τις αυτοκτονίες, είμαι σχετικά ισορροπημένος («ένας πραγματικά ανισόρροπος πάντα υποστηρίζει ότι είναι απόλυτα ισορροπημένος»), αλλά μια τρέλα (δημιουργική, δημιουργική!) συνεχίζω να την έχω.
Πριν από λίγο είδα τον πατέρα: «το ξέρεις ότι πεθαίνεις;» του λέω κατάμουτρα. «έχω πεθάνει ήδη τρεις φορές», μου λέει! Ε αϊ στο διάολο! Αντάρτης ήταν, όχι τίποτα σοβαρό, αλλά κάτι ξερονήσια τα γύρισε για τα καλά, ακόμα τον θυμούνται στην Ικαρία, ας ελπίσουμε την επόμενη φορά που θα πάμε να τον έχουν ξεχάσει, βράδυ, θυμόταν η γιαγιά, έβγαινε κι έκλεβε από τους Γερμανούς, «ε, κλέφτης ήταν», όχι τα έδινε στους συντρόφους, δεν τα πουλούσε, παιδί ξυπόλητο, οχού καλέ μου, άστα τώρα αυτά...
Πώς με παντρεύτηκε, πώς την ξεγέλασα έτσι; Θα τη λέμε Δάφνη έτσι; Η Δάφνη είναι όμορφη, καμιά φορά λες και ζει για τους άλλους ανθρώπους, έχει ισχυρές απόψεις και καμιά φορά άγνοια, μαλώνουμε συχνά, αγαπιόμαστε λιγότερο, μαγειρεύω της είπα και την ξεγέλασα, ακόμα το λέει, ονειρεύομαι να γίνω Μαμαλάκης, αυτή δεν είναι καλή στιγμή για να σας μιλήσω για τη Δάφνη, ούτε για τον πατέρα, δεν είναι καλή στιγμή για τίποτα, αλλά και πάλι πότε είναι, κανονικά τώρα θα έπρεπε να περνάνε μερικές λέξεις, να έρχονται μετά στίχοι, έπειτα τραγούδια, κάτι σαν ραδιόφωνο, αλλά το μισώ το ραδιόφωνο, κάποτε είχα πάει να αγοράσω ένα τρανζιστοράκι και με έκλεψαν, από τότε ρίχνω το βάρος στους εκφωνητές, αλήθεια όταν λέμε ρίχνω το βάρος από πόσα κιλά και πάνω μιλάμε, ρέπω και προς τη χαζομάρα μερικές (;) φορές, να σας περιγράψω μια φάση;, παίρνω την μπάλα από το κέντρο, σπάω τη μέση (κυριολεκτικώς) και κάνω κίνηση προς τα αριστερά, φέρνω την μπάλα στο δεξί και σουτάρω... στο δικό μας τέρμα, έλλειψη προσανατολισμού το λέω εγώ αυτό, μαλακία οι συμπαίκτες (πρώην πλέον, όπως καταλαβαίνετε), παρεμπιπτόντως (άντε...) δε νομίζετε ότι κάτι συμβαίνει με τη lemon τελευταίως, «έκανα ψάρια, έρχεσαι;». Ερχομαι, έρχομαι...

ΥΓ: Θέματα για τα οποία θέλω να γράψω: εσείς (εννοώ για τον καθένα ξεχωριστά), ο ΠΑΟΚ, ένας γαμημένος ζητιάνος στη γωνία που σώνει και καλά θέλει να με κάνει άνθρωπο, το ποτάκι μου στο μπαράκι, τον θάνατο, τη ζωή, το τέλος, η Αλέκα Παπαρήγα, το πρωινό ξύπνημα, το μικρό δάχτυλο της Δάφνης, η Δάφνη, εγώ, εσείς. Μετά λέω να την κάνω...

Όιντα!

2006-05-05T11:32:00.000+03:00

Μ' αρέσει η δουλειά. Πολύ. Μπορώ να κάθομαι και να την κοιτάω ώρες...

Και το θέατρο μ' αρέσει και το σινεμά, στις συναυλίες έχω πρόβλημα, γιατί συνήθως θέλω ν' ανεβαίνω στην πίστα για να κλέβω την παράσταση - μια φορά μία την είχα κλέψει, την είχα κρύψει και την απόλαυσα μετά μόνος μου.

Άλλο ήθελα, όμως, να πω...Οι τέχνες κι εγώ... Πώς να το πω... Είναι μια σχέση λιγάκι περίεργη, γενικώς είμαστε ερωτευμένοι, αλλά καμιά φορά ξενοκοιμόμαστε, εγώ πάω στη Στανίση, αυτές πάνε κατά διαόλου. Έχω και πολλούς γνωστούς καλλιτέχνες. Ένας μάλιστα ισχυρίζεται ότι αν τον άφηναν θα είχε αλλάξει όλη την ιστορία της τέχνης, εγώ πάντως παρατήρησα ότι πρώτον κανένας δεν τον κρατάει και δεύτερον ότι αν μου ξαναχαρίσει κάποιον από τους πίνακές του ο οδοκαθαριστής μας θα μου κόψει την καλημέρα, υποθέτω όμως ότι τώρα σαχλαμαρίζω και άλλο ήθελα να πω, αυτό γενικώς πρέπει να το κοιτάξω, το ότι δηλαδή γι' αλλού ξεκινάω και αλλού η ζωή (ενίοτε και η Μαρία) με πάει, κάποια φορά πήγα σε ψυχαναλυτή, δηλαδή εγώ νόμιζα ότι ήταν ψυχαναλυτής, αλλά η γυναίκα ομοιοπαθητικός ήταν (όχι όμοια παθούσα, γιατρός ομοιοπαθητικός, αν και κάποιοι ισχυρίζονται πως δεν είναι ιατρική αυτό, νάτο είδατε; πάλι βγήκα εκτός θέματος, αλλά και πάλι ποιο ήταν το θέμα μας; οπότε... Ε!!), άρχισα λοιπόν να της λέω πόσο καταπιεσμένος αισθάνομαι, πώς επικοινωνώ με τους άλλους, τι με αγχώνει, μιλούσα, μιλούσα, μιλούσα, δε λέω με άκουγε με κατανόηση, αλλά κάποια στιγμή μου είπε «εγώ βασικά θα σας έλεγα να κόψετε την κόκα κόλα και να μη βλέπετε τηλεόραση, αλλά πάρτε και αυτά τα χαπάκια», ακόμα πιστεύω πως οι ψυχαναλυτές ανακατεύουν σκευάσματα, όμως άλλο ήθελα να πω, για τέχνη μιλούσα, κάποτε είχα έναν φίλο που έλεγε συνέχεια τη φράση «είσαι έργο τέχνης ρε μπαγάσα», μια, δυο, τρεις, πόσες φορές να την ακούσεις τη φράση, αρχίζεις και τα παίρνεις στο κράνος, του έφερα το δίσκο με τα λουλούδια στο κεφάλι, αλλά και πάλι δεν έπιασε, «γεια σου ρε Αδωνι» μου φώναξε την ώρα που τσιφτετελιζόταν δίπλα στην Μπεζεντάκου, Αδωνις, βέβαια, δεν είναι το όνομά μου, καταλαβαίνετε τώρα..., η δε Μπεζεντάκου μετά, όταν πήγαμε για αυτόγραφα, ρωτούσε αν ήμασταν ζευγάρι, «εγώ βασικά είμαι έργο τέχνης», της απάντησα, ήταν και ο Τόκος εκεί, ρε σεις είναι gay ο Τόκος;, τέλος πάντων, για την τέχνη μιλούσαμε και θυμάμαι όταν πήγαμε σε κάτι εγκαίνια έκθεσης ζωγραφικής, η δικιά μου ζούσε τη μεγάλη της στιγμή, κόσμος, επίσημοι (ακόμα δεν είχαν έρθει οι υπουργικές ώρες και οι θέσεις συμβούλων), τυροπιτάκια, λίγος σολωμός από τον οποίο δεν πρόλαβα και πολλά, μεγαλεία, ε, καλά αυτό δεν είναι μεγάλη μαλακία, της έλεγα με στεντόρεια φωνή, γεμάτος με την αυτοπεποίθηση της άγνοιας, «σκάσε είναι και ο καλλιτέχνης εδώ», μου λέει, «πολύ εύκολα δε δίνουμε τους χαρακτηρισμούς», λέω, «δε σας άρεσε κύριε;» μου κάνει ένας φλεγματικός τύπος, «εσείς το κάνατε αυτό;», κερδίζω χρόνο, «ναι, δε σας αρέσει;», «εξαρτάται από την τιμή», λέω μεμιάς και ρε σεις, για πότε άλλαξε στιλ ο τύπος..., μα είμαι ο πούστης όταν θέλω... Πούστης είπα... Σ' ένα γεμάτο λεωφορείο ξαφνικά ακούω «ποιον είπες πούστη ρε;», κάποιοι άρχισαν να μαλώνουν, έπεσαν και μερικές ψιλές, αλλά εγώ στόχευσα σ' ένα νεαρό παιδί που είχε κοκκινίσει και καθόταν κάπως φοβισμένο, τι να πεις, πρέπει να προσέχουμε τους χαρακτηρισμούς, πράγμα που με οδηγεί στο επόμενο επεισόδιο και στη λέξη πατέρας που πολυχρησιμοποιήθηκε στα προηγούμενα post και δυστυχώς καλοί μου πάει, το χάσαμε το παιδί, πριν καν σχηματιστεί, είχαμε αποβολή, αποκόλληση, κάτι τέτοιο, δε βαριέσαι, καμιά φορά η ίδια η ζωή αποφασίζει αν θέλει και υπό ποιες προϋποθέσεις να υπάρξει, μη στεναχωριέσαι καλή μου, μην κλαις και μη λυπάσαι που βραδιάζει, για ρίξτε μια ματιά στο προφίλ, για ρίξτε..., παρατηρείτε κάποια αλλαγή, ε; παρατηρείτε;

Άλλο, όμως, ήθελα να πω...

Στον επόμενο τόνο η ώρα θα είναι...

2006-05-02T21:47:00.000+03:00

Χμμμ... Να το πω αλλιώς: δεν είναι εύκολο να επιζείς μετά την περίπτωσή μου. Φορτώνονται οι ενοχές τσουβάλι και τα βλέμματα στήνουν καρτέρι. Μετά, όταν εσύ αποφασίζεις ότι ζεις, όλα είναι υποψιασμένα πια. Κακώς... Διότι καμία υποψία δε γλυτώνει από τη μετατροπή σε ενοχή, οπότε πάμε πάλι στην αρχή...

Θέλω να πω ότι κάποτε καμιά προσπάθεια δεν μπορεί να νικήσει τις σκέψεις, εξάλλου οι σκέψεις δε γεννιούνται για να ηττηθούν.

Σύντομο ιστορικό των τελευταίων ωρών: πέθανα, ξαναήρθα, μου είπαν ότι θα είμαι πατέρας, μπερδεύτηκα (λέω: βρε δεν ξαναπεθαίνω;), βγήκα πρωί πρωί για ρουσφέτια και δουλειά, βρήκα μια που είναι για να ντρέπεσαι, μετά όμως, εκεί που τα χέρια μου έπιασαν ρόζους, ιδού μια υποχρέωση που βρήκε την ώρα να ξεπλυθεί, τώρα και ίντερνετ και μισθούλι και θέση προϊστάμενου (χωρίς υφισταμένους, αλλά ελέγχω αρκετά άδεια γραφεία - αν κανείς πάει να τα πάρει θα έχει να κάνει μαζί μου, Λαμπρούκος θα χρειαστώ βοήθεια, είναι μεγάλη η ευθύνη, πολύ χαζοχαρούμενος φαίνομαι ε;, ε, είναι η επήρεια της αποτοξίνωσης, δηλαδή άλλο όρο χρησιμοποίησαν, αλλά πού τώρα, τέλος πάντων, πήρα αμπάριζα τα blogs και βγήκα, εμένα προσωπικώς ο Νίκος Δήμου δε μου αρέσει, αλλά υποθέτω ότι αυτό τώρα είναι αρκετά άσχετο, όμως είναι ιστορικό των τελευταίων ωρών, δεν είναι;, οπότε μπορώ να πω ότι ονειρεύτηκα ένα Πάσχα, ανεβασμένοι πάνω στο άγνωστο εκκλησάκι ενός άγνωστου χωριού, δέκα λεπτά πριν την Ανάσταση δεν ήταν κανείς, μονάχα ένας μούργος μας κοίταζε μισό φοβισμένα, μισό περίεργα, μου αρέσουν οι μούργοι, λέτε γι' αυτό να μη μ' αρέσει ο Δήμου;, μας κοίταζε λοιπόν μέχρι που είδαμε έναν παπά να ανεβαίνει από το καλντερίμι ασθμαίνων (ωραίο!), «εσείς μόνο είστε»;, ρώτησε, «εμείς», λέμε, «καλά. Φως πήρατε;», ρωτάει, «από πού να πάρουμε;», «απ' το καντήλι, εγώ από πού παίρνω;», σωστά, «άντε, δεν πετάγεσαι να το φέρεις να κάνουμε Ανάσταση;», μου λέει, «δεν το λες στα σκοτεινά, είναι πιο καλά, μπορεί και ν' ανάψουν μόνες τους οι λαμπάδες», λέω (εξυπνάδες...), «Κριός είσαι», με ρωτάει, «Γιατί λες και τα χαρτιά;», «Άντε Χριστός Ανέστη, άντε να 'στε καλά, πάω στην παπαδιά για μαγειρίτσα, θέλετε να 'ρθετε;», πήγαμε, έτσι κι αλλιώς σε όνειρο ήμασταν, δεν είχαμε κλείσει πουθενά τραπέζι, το μόνο που θυμάμαι από το τραπέζι, είναι μια τρύπα μέσα στην οποία είχαν τυρί που είχαν φτιάξει μόνοι τους, έκανα κι εγώ σταυρό και προσευχή πριν την πέσουμε στην μαγειρίτσα, «πώς έτσι;», «ξέρω 'γω», αργότερα ξύπνησα ή κατά μία έννοια κοιμάμαι ακόμα, τι να σας πω, γεγονός είναι ότι έχω χάσει ένα Πάσχα, μια Πρωτομαγιά και κάτι ψιλά, από την άλλη μπορώ να πω για τον θάνατο, δεν είναι τόσο τρομερό όσο φαντάζεστε, υπό την έννοια, ότι εσύ δεν καταλαβαίνεις και πολλά, οι άλλοι πονάνε, όταν όμως ανοίγεις τα μάτια ντρέπεσαι, τα γεμίζεις δάκρυα και ξεμπερδεύεις βέβαια, αλλά εγώ δεν μπορώ, έχω στεγνή και στενή καρδιά, κάποιος μου τραγουδούσε στο κρεβάτι, λέω αυτές από το blog θα είναι, δίκιο είχα, βρήκα λεμόνια, διαμάντια, λυχνάρια και μπλε χάντρες στα σεντόνια μου όταν ξύπνησα, η μάνα μου μοιρολογούσε, να μη σας ζαλίζω όμως, πέρασε κι η ώρα, όπα! ένα γραφείο κουνήθηκε, κάτσε κάτω ρε! Λαμπρούκο βοήθεια!

Λοιπόν...

Δάκρυ εδώ, πώς;

2006-04-28T17:45:00.000+03:00

Πώς να τα πάρω; Από την αρχή ή από το τέλος; Πώς;
Από το τέλος να αρχίσει... Αλλά και πάλι πώς να πω πόσο χάθηκα για να βρω μια σύνδεση - με την ψυχή στο στόμα τώρα και με πόνους στα χέρια - κάθε γράμμα κι ένας πόνος, κάθε πόνος και μια απογοήτευση...
Από την αρχή; Το μπαλκόνι πρώτα, το μαχαίρι μετά, τελικώς χάπια... Ναι, λυπάμαι, δεν άντεξα, δοκίμασα. Οταν συνέρχεσαι είναι... πώς να το πω; είναι σαν να είναι το άλλο εσύ και σαν να είναι το πέρα εδώ (chanana= σαν να;). Να πω για τον θάνατο; Να πω, αλλά όχι τώρα... Τώρα να προκάμω... Θέλω και να πάω στα δικά σας, θέλω να δω, ν' ακούσω, να πω, να... ζήσω... Μέχρι πότε θα πείτε, πάλι στα «σκληρά» θα πέσω, αλλά να...
Εκείνη εκεί, δακρυσμένη, φοβισμένη, οργισμένη, εγώ, μου λέει, έλεγα για εσάς, θέλει να της δείξω, προς το παρόν της λέω, αργότερα δεν ξέρω, θα έκανες και έρωτα, ρωτάει, θα ζούσα, λέω, πού χάθηκες, πώς, γιατί, προς τι...
Οταν έπεσα ήταν θλίψη, Μεγάλη Εβδομάδα, όταν ανέβηκα, δεν ήταν τίποτα, πέρασε η Ανάσταση και δε με βρήκε. Τώρα πονάω, η πλάτη πολύ, είναι από το κρεβάτι, να μην ανοίξω, λέω, χαμογελάνε, είναι φυσικό, πολύ γρήγορα κάνω τις διαδρομές, ζωή θάνατος και πάλι πίσω και πάλι μπροστά και πάλι πουθενά.
Τέλος πάντων ζήσαμε. Και... α, έρχεται παιδί! Πόσο κοντά, λέω, ο θάνατος και η ζωή... Τώρα, όμως; Τώρα; Ηρθε κουτσαίνοντας ο πατέρας... Ηταν θλιμμένος, αλλά μου έδειχνε ότι καταλάβαινε, ότι ήξερε... Παίρνω λόγια από μέσα μου και του τα βάζω: «τώρα θα μου πεις ησύχασε, ναι;».
Α, ρε παιδιά πόσο ήθελα να μην έρθω ηττημένος...

S ave O ne S oul

2006-04-17T13:50:00.000+03:00

Βοήθεια; Βοήθεια! Βοήθεια...
Φωνές χτες βράδυ, πανικός, ουρλιαχτά...
Πίεση, εγκλωβισμός, λεφτά, καταδίκες, φίλοι - φίδια, συγγενείς - λαμόγια, να και η απόλυση από την καινούργια δουλειά, απίστευτο,βλέπεις το δίκιο μπαίνεις με το στήθος και τη διαδικασία του επείγοντος να το υπερασπιστείς, μη, σου λέει, χάνεις το δίκιο σου, το χάνω έτσι κι αλλιώς, χάνω...
Αλλά τι φωνές χτες βράδυ, τι ουρλιαχτά, τι κλάμα...
Δεν έχω δυνάμεις, κοκκινίζω, φουντώνω, σκίζω τις σάρκες μου...
Απέναντι τοίχος, μεθοδευμένος πόλεμος, συγκεκριμένες τακτικές, πληγές, τραύματα, απώλειες...
Πιο εγκλωβισμένος δε γίνεται και οι τοίχοι στενεύουν απελπιστικά.
Παρακαλώ; Παρακαλώ; Ναι; Μια βοήθεια παρακαλώ, αφήστε μου χνάρι, ίχνος, χάδι, μάλωμα, κάτι!!!
Παρακαλώ... Παρακαλώ... Μην περάσετε έτσι, μην...
Πνίγομαι!!!

Balkon Story

2006-04-16T21:32:00.000+03:00

Από μικρός στο έξω. Αργότερα του είχε πει η μάνα ότι η αδελφή του είχε χαθεί για μια μέρα στις Συκιές και στο Επταπύργιο, δηλαδή αλητάμπουρας από σόι, γενικά ωστόσο θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί καλύτερα τις ιστορίες των γονιών, η πιο αγαπημένη εκείνη με τον δράκο του Σέιχ Σου και με το ρόπαλο που είχε ο πατέρας δίπλα στο κρεβάτι, τέλος πάντων με το σχολείο τα πράγματα δεν πήγαιναν καθόλου καλά, παρέες, κοπάνες, κοψίματα, μέχρι και θρανίο σε καθηγητή, αποβολές, μια προσπάθεια σύστασης συμμορίας, τέτοια.
Κολοβά κι αυτά όμως: στην πενθήμερη δεν έκανε τίποτα, γυμνό κορμί μονάχα σε φιλολογικό επίπεδο και σε ανδρικές μαγκιές, κώλους άρχισε να βλέπει πολύ αργότερα, τσαμπουκάδες μονάχα μέσα σε πλήθος, τίποτα σοβαρό, τουλάχιστον τώρα που το βλέπει χωρίς μαύρα γυαλιά. Το ντύσιμο θυμάται που έπιανε λεοπαρδαλέ κομμάτια για να προσθέσει στην μπλούζα και τις μιμήσεις από 'δω κι από 'κει, τίποτα που δε θα μπορούσε να θεωρηθεί γελοίο, αλλά τότε άρχοντας, αρσενικό σωστό έλεγε.
Μετά τα γνωστά: μάλωμα με το σπίτι, φευγιό, κάτι φίλοι, τσιγάρα, με τα μούτρα στο σεξ, περαντζάδες στις άγριες πλευρές (ο ρε μάνα μου τότε στα Εξάρχεια, ν' αχνίζουν τα πάθη με τις πέτρες και τις μολότοφ και το άλλο στο Ντορέ το παλιό που άρχισε να βρίζει τους μπάτσους σ' έναν ασφαλίτη, ο ρε συ, καύλα μόνο να τα σκέφτεσαι...), νάτο και το εξωτερικό!
Στάση εδώ λες; Στάση, να δούμε από πιο κοντά... Γιατί εκεί; Για μια γυναίκα (ωχ καλέ μου τι έρωτες ζητούσες....), πάθος με δάκρυα τότε, αναζητήσεις μέσω ερυθρού σταυρού οι αγάπες που διάβαζες; άκουγες; έβλεπες; (για σταμάτα το πλάνο, για σταμάτα το! από πούθε όλο αυτό; Ωιμέ, είναι αλήθεια, φαίνεται τώρα! Από βήτα διαλογής σίριαλ και ταινίες, ναι! Φτωχό μυαλό, λίγο, λειψό, τίποτα να τον κρατάει κάπου... Αντε ξεκίνα πάλι, μη μου τα φέρνεις τώρα...)
Πήγε πάντως, πώς μην ψάχνεις, πήγε... Γερμανία του είπε, έφτασε, είχε κάτι σκόρπιες πληροφορίες, ρωτώντας, άκουγε, πας και στην Πόλη, πού όμως αυτός... Αρχισε να παίρνει κάτι τρένα, μετά κάπου φοβήθηκε, ούτε αγγλικά, ούτε γερμανικά, και ελληνικά σπασμένα, λειψά κι αυτά, πού να ρωτήσει, τέλος πάντων, κάτι προσπάθησε, δεν κατάλαβε τι του είπαν, ντράπηκε (ντρέπεται πολύ ακόμα), δεν ξαναρώτησε τίποτα (ποτέ), χάθηκε, μπερδεύτηκε, μετά μέσα στο τρένο τον έκλεψαν, αποφάσισε να την πάρει τηλέφωνο, λειψή και η έκπληξη, ποια έκπληξη όμως, που στο τέλος του είπε ότι είναι μ' άλλον, αδιάφορα, ψυχρά, για να τελειώνει, τότε κατάλαβε μοναξιά (ωχού καλέ μου μοναξιά από το τίποτα...), να τηλέφωνο στο σπίτι, να εκκλήσεις, να μετάνοια, να ντροπή, να ήττα...
Τίποτα δεν έκανε τελικά. Ετσι μια μέρα που κυλιόταν, καβάλησε το κάγκελο από το μπαλκόνι κι έπεσε κάτω, να πεθάνει, να κάνει κάτι για να μιλήσουν γι' αυτόν κι οι άλλοι. Λειψός κι ο θάνατος: στο ισόγειο έμενε...
Τώρα, τόσα χρόνια μετά, μέχρι τον πρώτο κατάφερε ν' ανέβει και περιμένει τους ορόφους για να ξαναπροσπαθήσει....

ΥΓ: Λειψό κι αυτό το blog μου φαίνεται....

Σαν θραύσματα παλιά

2006-04-14T20:54:00.000+03:00

Η Αθηνά είχε κοιμηθεί με μια άλλη γυναίκα στο σπίτι της. Ηθελε να δει πώς ήταν, αλλά την ξάφνιασε το πάθος και είχε να λέει για τα σημάδια που της άφησαν τα νύχια στην πλάτη της.
Η Μένια είχε σχεδόν γδυθεί για να μπω μέσα της, αλλά εγώ τότε πίστευα ακόμη στην πίστη και δεν ήθελα να προδώσω την Κ. Λόγια πολλά και σιωπές άλλες τόσες, αλλά το μόνο που θυμάμαι είναι πως ήταν πρωί προς μεσημέρι, είχα κάνει πιο πριν, στο δικό μου σπίτι, σεξ με την Κ., βιαστικά, ούτε τα παντελόνια δε βγήκαν, έπιασε αυτή η άμυνα, δεν τα κατάφερε η Μένια, παρόλο που ξάπλωσα μαζί της στο γυμνό δωμάτιο, παρόλο που έβαλε τα χέρια μου να πιάσουν τα στήθη της, παρόλο που έπρεπε και παρόλο που ήθελα. Με πήρε ένα τηλέφωνο μετά από χρόνια. Διάβασα κάπου για σένα και σε θυμήθηκα, είπε, είχε χωρίσει, είχε παιδί, ένιωσα να πιάνει ξανά τα χέρια μου και να τα βάζει στα στήθη, πάλι ήθελα, πάλι έχασα.
Η Χριστίνα είχε περίοδο όταν πρωτοκάναμε έρωτα, ήταν σαν εκδίκηση για τη Γ., στο κρεβάτι της, στα σεντόνια της, δεν το είχα καταλάβει, την άλλη μέρα έπλενα και πλυνόμουν, για να καθαρίσω, αλλά το βράδυ ξανά, στο σπίτι της θείας της, κάτω από πουπουλένιο στρώμα, κανείς δεν ήξερε πού ήμουν, ούτε εγώ.
Η Σμαρώ ήταν σαν κουκλίτσα, μικρή, εύθραυστη, παρθένα, εγώ πουλούσα εμπειρία, αλλά να το άγχος, σ' εκείνο το έρημο κολπάκι όλοι ήμασταν γυμνοί, τώρα πήγαμε και δεν είχε άκρη να βάλεις την πετσέτα, κολυμπήσαμε, χαϊδευτήκαμε, μπήκαμε στη σκηνή το βράδυ, ήρθε η ώρα, αλλά ήταν πολύ σφιχτά και πρότεινα λάδι, όχι τώρα που θυμάμαι είχε προηγηθεί το προηγούμενο βράδυ στο σπίτι της η ίδια σκηνή, γι' αυτό και είπε «όχι, πάλι», δε θυμάμαι σεξ με τη Σμαρώ, μόνο ανάγκες, έριξα πολύ δάκρυ όταν την έχασα.
Με τη Δέσποινα μας έπιασε ο Σάκης στο σπίτι της, αυτός έκλαιγε γιατί την ήθελε, αλλά ήρθε νωρίς, δεν είχαμε προλάβει να κάνουμε τίποτα, αργότερα βέβαια τα πάντα, εγώ να δεις δάκρυ όταν μου γύρισε την πλάτη, ότι ήθελε μας έκανε το Δεσποινιό, μέχρι και οδηγίες για το πού να τη γλείψω, ακριβώς εκεί και όχι παραπέρα, κι αυτήν την είδα μετά από χρόνια, έτοιμη να γδυθεί επιτόπου, ήθελα εγώ, αλλά πάλι δεν.
Τι άλλο, τι άλλο...
Εκείνη η ψηλή στο παγκάκι, η άλλη με το σεξ στην παραλία βραδιάτικα, δεκάδες γύρω γύρω, αλλά εγώ τελείωσα μέσα της έτσι όπως ήρθε από πάνω, τις άλλες μέρες δε μου μιλούσε και στο τέλος έγινε άλλη μια προσπάθεια, το είχε μάθει και η... πώς την έλεγαν;, είχε έρθει κι αυτή εκεί, θα το πιστέψεις;, κοιμηθήκαμε όλοι στην ίδια σκηνή ή μήπως ήταν ο Γιάννης μαζί;, ούτε την άλλη θυμάμαι που της τα βρόντηξα όλα γιατί ξαφνικά είδα ότι είχε χοντρή γάμπα, φώναζε πολύ στο σεξ, αλλά πολύ, ωχ, δε θυμάμαι άλλο, δε θυμάμαι.... Κι όμως έχει...
Ανδρες; Μονάχα από περιέργεια και μέχρι ενός σημείου, είχαμε βρει ένα παιχνίδι με τον Δ. και δώστου, αλλά μια μέρα ξαφνικά, έτσι γυμνός εκνευρίστηκα και δεν του ξαναμίλησα, μάνα μου ενοχέεες... Καμιά φορά κοιτάω και σκέφτομαι ανδρικά σώματα κι αυτή το καταλαβαίνει, αλλά μπα δε θα το έκανα, ή μήπως όχι;, ξέρω εγώ, ποτέ δεν ξέρω εγώ, έρχονται οι άνθρωποι μπροστά μου και τους πηδάω, με πηδάνε, πηδιόμαστε, σώματα πολλά, αγάπες άλλες τόσες, «στη Μακρόνησο τραγουδούσαμε με τον Μίκη», μου λέει κι εγώ σκέφτομαι τι σκατά θέλει τώρα τις φορμάικες, αυτό το σπουργίτι στο μπαλκόνι που έρχεται είναι κάθε φορά το ίδιο μη χέσω εδώ μέσα, ε;;;
Να το πω αλλιώς: πονάω, έχω γεμίσει πληγές γαμώτο και μόνο τσιρότα διαθέτω...
===========
Σταματάω, κοιτάω προς τα πίσω. Αυτό είναι ένα αποτυχημένο post. Ω, δεν ξέρετε πόσο...
=======
Πού σκατά να βρω τη φωτογραφία που θέλω, ε;;;;;

Ακούω την αγάπη

2006-04-13T20:55:00.000+03:00

«Καληνύχτα γλυκιά μου, θα σου πω αύριο παραμύθι»... Δίπλα, ξυστά περνάει εδώ και μέρες η αγάπη. Είμαι περικυκλωμένος από πατέρες και μητέρες, είμαι εγκλωβισμένος από μητρικά και πατρικά ένστικτα, με κρατάνε όμηρο οι αλήτες και τώρα που έρχεται το Πάσχα θ' αρχίσουν και τα jumbo και τα κουκου.
«Να της δώσουμε το όνομα της μάνας μου», έλεγε. Δε ζει η μάνα της, υπό μία έννοια δε ζούσε ποτέ. Υπό την ίδια έννοια ούτε και οι δικοί μου ζουν. Οπότε; Οπότε βρεθήκαμε να μαλώνουμε όχι μόνο για κάτι που δεν είχαμε, αλλά και για κάτι που στην ουσία δε μας ένοιαζε...
Θέλω να του πω κάτι αυτουνού δίπλα με τα γλυκόλογα, να μη με βασανίζει με την επιθετική του αγάπη, να μη μου μοστράρει την ευτυχία του, να μη με γεμίζει με τη γλύκα του - άντε, πιο πέρα, ουστ!
Εχει ηχώ όμως και γι' αυτό όταν θα πέφτω δε θα βγάλω άχνα...

ΥΓ: Θυμάστε το καναρίνι μου που είχε πεθάνει; Σήμερα πέταξα και το κλουβί. Πάει και η φυλακή άλλοθι...

With or Without You?

2006-04-12T20:45:00.000+03:00

Πώς μπορείς να γράψεις χωρίς να έχεις τη σκέψη σου στον αναγνώστη; Θέλω να πω πώς αιωρείσαι γυμνός όταν θα υπολογίζεις το άλλο βλέμμα;
Μην αρχίσουμε τώρα τις συζητήσεις για τα blogs, αλλά αναρωτιέμαι πώς εξασφαλίζεις ότι τούτη εδώ είναι η αλήθειά σου και όχι αυτή που θέλεις να παρουσιαστεί ως αλήθειά σου;
Θέλω να πω, δηλαδή, το εξής:
Επρεπε να κάνουμε έρωτα! Ο γιατρός της το είχε πει καθαρά: «και τις τρεις μέρες»! (συνεχίζω;) Ερωτική ατμόσφαιρα ούτε για δείγμα: εγώ με νεύρα που τρυπούσαν ταβάνια, αυτή με υπομονή εξαντλημένη (είναι έτσι όπως την παρουσιάζω ή την σχηματοποιεί έτσι η επιθυμία μου; συνεχίζω;) Στο κρεβάτι γυμνοί, τη μια μέρα χωρίς ατμόσφαιρα, την άλλη με επιτηδευμένη, το αποτέλεσμα, ωστόσο, το ίδιο: καθόλου στύση (συνεχίζω;) Εκνευρίζεται, βάζει το εσώρουχό της, μα γιατί δε φοράει αυτά που μου αρέσουν, μήπως με άναβε τότε (συνεχίζω;) Ερωτας στραμπουληγμένος, ανάπηρος, μισός, νιώθω σαν το σπέρμα μου να μου κάνει αντάρτικο (συνεχίζω;), βγαίνει λίγο και δειλά.
Κοιμόμαστε αμίλητοι, μόνοι, ηττημένοι, έρημες ολόκληρες. Να συνεχίσω, ε, να συνεχίσω;;;!!
Πάω στην τηλεόραση, κοιτάζω, έχει πορνό, χυδαίο, μετωπικό πορνό. (συνεχίζω;) Αρχίζω να χαϊδεύομαι (συνεχίζω;), ερεθίζομαι, όλο και πιο γρήγορες κινήσεις (συνεχίζω;), τώρα ναι, είμαι σκληρός, είμαι έτοιμος, θέλω να φωνάξω, αλλά δεν μπορώ, κοιμάται (συνεχίζω;), τελειώνω, σπέρμα πολύ εκεί κάτω, δάκρυα πολλά πιο πάνω, κλαίω και χύνω (συνεχίζω;), χύνω και κλαίω, σαν ήλιος με βροχή, σαν να φοράω κοντομάνικο σε χιονισμένη πλαγιά και πάλι μόνος και πάλι έρημος και πάλι ένοχος.
Λοιπόν, συνεχίζω; Ναι, συνεχίζω και σκέφτομαι πόσο πολύ συγχύστηκα μ' εκείνους στη δουλειά, με τους άλλους στο δρόμο, με...
Πάω στο κρεβάτι αργά για να ανοίξω το φωτάκι μου και να διαβάσω, να γίνω λίγο άλλος προτού γίνω κανένας. Το τηλέφωνο είναι δίπλα και φοβόμουν μη χτυπήσει, όλο για κακό χτυπάει αργά. Αλλά τώρα το εύχομαι. Να το σηκώσω και ν' ακούσω κάτι από αυτά που γράψατε. Δεν εγγυώμαι τίποτα όμως, μπορεί και να είμαι ακόμη μπροστά στην τηλεόραση...
Οπως και να 'χει, αν μετά τις 3 το βράδυ χτυπήσει το τηλέφωνο, δε θα το σηκώσω λέγοντας «ναι;». Θα ρωτήσω «συνεχίζω;»...

Βλέπω τους ανθρώπους

2006-04-11T18:27:00.000+03:00

(Με αφορμή τη lemon, τη roxanne, την Παράγραφο, την...)

Κοιτάζω τους ανθρώπους όταν βάζουν το χέρι μπροστά από το στόμα τους, ο αγκώνας ακουμπισμένος στο τραπέζι, τα μάτια προς τα κάτω ή προς τα κάπου κολλημένα, οι λέξεις να ξεφεύγουν από τις σκέψεις και να αχνοφαίνονται πάνω από το κεφάλι.
Τους κοιτάζω όταν το μπούκωμα φτάνει στο λαιμό και στα μάτια. Δε θέλουν τότε χάδια και «μάτια μου», θέλουν μια αναμέτρηση με τον πόνο στα ίσα, να νικηθούν, ναι, αλλά να τα 'χουν δώσει όλα. Τους βλέπω που πονάνε, άλλοτε να συνηθίζουν και άλλοτε να νιώθουν τις βουρδουλιές σαν χάδι. Τους βλέπω να παλεύουν, να καμώνονται, να υπάρχουν.
Κάπου κάπου τους χάνω. Είναι γιατί έχουν γίνει μικροί, τοσοδούληδες, αδύναμοι να δειχτούν, αδύναμοι να δείξουν. Υπάρχουν και τότε, όπως υπάρχει και το σκουπιδάκι που σου μπαίνει στο μάτι και κλαις. Χαμογελάω τότε, «α, εδώ είσαι καρδιά μου», ανακουφίζομαι.
Καμιά φορά, λέω, τι καλός που είναι ο πόνος, τι καλά που είναι με τη λύπη. Δεν έχει παρακάτω, εδώ, εδώ με πλησμονή και πόνο, τι καλά...
Τους νιώθω τότε τους ανθρώπους να με χαστουκίζουν, να τσαντίζονται μαζί μου, να μου βάζουν οδοντογλυφίδες στα μάτια για να μη με παίρνουν τα όνειρα, να με... βλέπουν!
Ε, τι στο διάολο; Φαίνομαι;;!!

ΥΓ: Θέλω να ρωτήσω κάτι: όλοι εσείς οι blogάνθρωποι γνωρίζεστε;

Ω!

2006-04-10T17:09:00.000+03:00

Σας έχουν τύχει μέρες που η υπερκινητικότητα να κάνει παιχνίδι; Σήμερα, τώρα, είναι μια απ' αυτές. Γελάω, μιλάω, πάω στη νέα μου δουλειά, κάνω αστεία, κάτι σαν ο γελωτοποιός της παρέας (παρεμπιπτόντως καμιά φορά τρομάζω άμα με κοιτάξω από έξω).
«Πολύ καραγκιόζης»! Το άκουσα αυτό! Ως γνήσια κυκλοθυμικός πέφτω με τα μούτρα στη μαυρίλα, σοβαρεύω, «κοιτάω μόνο τη δουλειά μου», οπότε γίνομαι ακόμα περισσότερο καραγκιόζης!
Τι κάνω τώρα καρδιά μου; Πώς να καλμάρω την ύπαρξή μου; Να της δώσω λίγο αέρα ν' αναπνεύσει, να τη χαϊδέψω λίγο, μπας και βρεθεί κανένας να πει καμιά καλή κουβέντα;
Πήγα στην τουαλέτα, κοιτάζω τον βρόμικο καθρέφτη, κοιτάζω τη λεκάνη, κοιτάζω εμένα. Εκεί, μια εμένα, μια τη λεκάνη, μια τον καθρέφτη. Κάθομαι κάτω, σαν να στενεύουν οι τοίχοι -τύχη είπες; όχι τοίχοι!-βγαίνω έξω, ωπ! ένα βλέμμα... οίκτου; αηδίας; αδιαφορίας;
Ωράριο δεν έχω, αλλά άλλες τρεις ώρες τις θέλω ακόμα. Πόσο ακόμα θα εκτεθώ, πόσο ακόμα θα αντέξω, πόσο ακόμα θα γελοιοποιούμαι;
Τελευταία αναπνέω όλο και πιο δύσκολα, κοιτάζω όλο και πιο πολύ τις ρυτίδες μου (πάνε οι εποχές που πόζαρα κι έβγαζα χαρτζιλίκι), θυμάμαι το Παρίσι, νομίζω ότι τελείωσα. Διαβάζω από εδώ κι από εκεί στα blogs για να μην το βάζουμε κάτω, να είμαστε αισιόδοξοι, να πολεμάμε κλπ κλπ
Εγώ, πάντως, δεν... Μόλις πλημμυρίζουν τα μυαλά μου αισόδοξο κοπανιστό αέρα, αρχίζουν και με παίρνουν ανέμοι, αιωρούμαι και καθώς κοπάζει ο αέρας, σταματώ, κοιτάω κάτω (σαν καρτούν) και πέφτω και τσακίζομαι.
Εξυπνάδες τώρα...
Μην τραβάς απότομα όταν βουλιάζω, γιατί μπορεί να σε παρασύρω κι εσένα...
Κι αν το κοιτάξεις καλά, ευκαιρίες έχω, αλλά έχω και φύση αναβλητική, έχω και το θανατικό μέσα μου, έχω και τη μαλακία να με καθοδηγεί, άι σιχτίρ για άνθρωπος.
Δεν με μπορώ γαμώτο, δεν με μπορώ!!!!!!!

Cry, shout and cry

2006-04-07T20:16:00.000+03:00

Θα μπορούσα να έχω και τζάκι, θα ήταν καλύτερα, αλλά κι έτσι καλά είναι. Βροχή έξω, βροχή μέσα, ευτυχώς τούτη η άνοιξη υποκλίθηκε στον άγιο χειμώνα. Από την άλλη ούτε σε αγίους, ούτε σε καιρικά φαινόμενα, έτσι γυμνός μπας κι έρθει ο έρωτας...
«Μην πίνεις κόκκινο κρασί, θα αρχίσουν πάλι οι ημικρανίες σου». Πίνω. Πολύ. «Αφού το ξέρεις ότι η τηλεόραση σε πειράζει». Βλέπω. Τίποτα συγκεκριμένο, απλώς πατάω τα κουμπιά. Εχω το σάουντρακ, βάζω τις εικόνες.
Σάουντρακ είπα... Πού να 'ναι ο δίσκος; Αραγε θα δουλεύει ακόμα η βελόνα (τυχαία την είχα φτιάξει, το κουδούνι ακόμα -δεν μπόρεσα-, το φουρφούρι στο μπάνιο είναι ένα μεγάλο αίνιγμα, πώς να της πω ότι δεν έχει δίπλα της τον Τζο το Μάστορα;).
Τζαζ, μπλουζ, μαύρη μουσική, άμα θέλω όμως ε; Ατμόσφαιρα, όχι αστεία!
Δυναμώνω ένταση, ψιλοκουνιέμαι, να προσέξω μη χύσω το κρασί, το χαλί είναι το ακριβότερο πράγμα που έχουμε (θα πρέπει να σας μιλήσω κάποτε γι' αυτό το χαλί), ο πονοκέφαλος με επισκέφτηκε ήδη, γελάω με κάτι που θυμήθηκα, της είχα γράψει ένα βράδυ που δεν πήγα καθόλου στο κρεβάτι αν και με περίμενε (διάβαζα, χαζοξενυχτούσα, τέτοια...), της είχα γράψει λοιπόν «κοιμήθηκα αργά, θώπευα τις λέξεις και ξεχάστηκα», ε μα δεν είναι γελοίο, τέλος πάντων τώρα είναι αλλιώς, τώρα σαν να πεταρίζει η ψυχή μου, σαν να βρίσκομαι μερικά εκατοστά πάνω από το χαλί (το οποίο, ωστόσο, για να μην παρεξηγηθώ, μ' αρέσει να το αισθάνομαι κάτω από τις πατούσες μου - επ, πατουσίτσα!), με καταλαβαίνετε έτσι;
Το φως που είχαμε βάλει έχει ροοστάτη γιατί μας αρέσει το ημίφως, μας αρέσει και να 'μαστε μόνοι, μας αρέσουν και οι σιωπές, γελάμε ξαφνικά χωρίς λόγο, α θα μας αγαπήσετε αν μας δείτε σαν εικόνα, δεν το συζητώ, αλλά καμιά φορά, δεν ξέρω βρε παιδί μου σαν να τρώμε μαχαιριές, ανοίγουν οι πληγές και γεμίζουμε αίματα...
Αίμα; Μπα, δεν υπάρχει θάρρος για φλέβες, κάπου εκεί κοντά έπεσε η λεπίδα (να το πούμε επιτηδευμένη αστοχία;), είναι πολύ ζεστά με το κρασί, το ημίφως, τη μουσική. Μου το έδεσε μεθοδικά, προσεκτικά, ήρεμα. Χριστέ μου...
Θα το πω αλλιώς: πετάω, πέφτουν βόμβες και κορμιά, βγάζει φτερά, ανεβαίνει, με παίρνει και με κατεβάζει. Αυτό...
Αύριο θα λείπει, θα έρθει αργά, πραγματικά δεν ξέρω...
================
Πού είναι η δύναμη όταν τη χρειάζεσαι;

Με λόγια ξένα...

2006-04-06T18:18:00.000+03:00

«Σε κάθε σπίτι υπάρχει μια άγνωστη μυστική σκάλα, που θα σε πήγαινε, ίσως, μακριά. Αλλά τη βρίσκεις, όταν δεν έχεις πια σπίτι».
«Να κριθεί κάθε άνοιξη από τη χαρά της, από το χρώμα του κάθε λουλούδι, από το χάδι του κάθε χέρι, από το ανατρίχιασμά του το κάθε φιλί».
«Στην ψυχή σου δεν φθάνει κανείς, ούτε διά ξηράς ούτε διά θαλάσσης».
«Πουθενά δεν είναι ο κόσμος. Κλεισμένοι ο ένας στον άλλο. Γνωρίσαμε τη νύχτα που ομιλεί».

Καμιά φορά όταν ξαπλώνω νιώθω ηδονικά κάνοντας σκέψεις ότι έχω πεθάνει. Ηδονικά γιατί νομίζω ότι αυτό θα κοστίσει. Της λέω σήμερα: «θα πονέσεις άραγε αρκετά, θα ζήσεις με τον πόνο, θα σε κάνω να υποφέρεις για πάντα». Χαμογέλασε και μου χάιδεψε το κεφάλι. «Γαλήνεψε λίγο αγάπη μου», μου είπε...
Βρίσκεις μερικές λέξεις κάποιες φορές καρδιά μου...

(lemon, λαμπρούκο, roxanne, mosaic, πάνο, hopkins, northaura, alzap, konstantinos, αταίριαστε, composition doll, πατουσίτσα, prokas, i-adespoti, gelial, fufutos, constantina, μαριλίνα, πρεζα tv) σας ευχαριστώ!

Μικρή αγγελία

2006-04-05T22:11:00.000+03:00

Πώς να νιώσεις όταν βλέπεις κάποιον να είναι σε μια δουλειά που ήσουν; Να οικειοπείται τα οικεία σου, να μαγαρίζει τα σιωπηλά σου, να σου παίρνει όνειρα και ψυχή;
Πώς είναι όταν τον μισείς τόσο, όταν είσαι σίγουρος πόσο πρόστυχος και χυδαίος είναι και πώς να το φωνάξεις όταν κανείς δε θέλει ν' ακούσει;
Να, αυτή ήταν η ιδέα σου, να αυτή ήταν η δουλειά σου, η θέση σου, η αύρα σου. Αυτή η τελευταία τι γυρεύει να αγκαλιάζει ξένα σώματα; Πρόστυχη κι αυτή, χυδαία...
Μίσος... Οργή... Τυφλός... Εκδίκηση, εκδίκηση... Ονειρα τρελά που παίρνω το αίμα μου πίσω, που νικάω, που επιβάλομαι, που υπάρχω. Εκεί τα πάω καλά, κρατιέμαι...
Ξέρετε, όμως, υπάρχει ένα πρόβλημα. Σας το λέω:
Ξυπνάω το πρωί (πρέπει να τρώω τώρα, ένας καφές δεν είναι αρκετός γιατί τα χάπια που μου έδωσε ο γιατρός -γαμώτο δεν πρέπει να χάσω αυτή την ασφάλιση- είναι δυνατά). Με μίσος κοιμήθηκα, με μίσος ξύπνησα. Η άλλη έχει φύγει, φεύγει νωρίτερα, καλύτερα. Δε βλέπει τους δαίμονες, δεν είναι απέναντι, δεν πληρώνει. «Ω, γαμώτο», λέω. «Αυτό είναι, έτσι πρέπει να κάνω! Ε, λοιπόν θα τους γαμήσω»!
Βγαίνω, λοιπόν, ο αφελής στους δρόμους σαν να πηγαίνω σε πόλεμο κι αφού κοντραριστώ στο δρόμο, αφού βρίσω και βριστώ με τον καθένα που στραβοτιμονιάζει, πηγαίνω και εκλαμβάνω τα όνειρα σαν πραγματικότητα και δρω σύμφωνα μ' αυτά. Καμιά φορά βγαίνει γιατί οι άλλοι ξαφνιάζονται - πού να περιμένουν ότι μπορώ να κάνω τέτοιες (και τόσες) μαλακίες;
Ετσι που κάθομαι και αγναντεύω τα blog σας σκέφτομαι πως τελικά κανείς δεν είναι ο εαυτός του. Λέω πως ο καθένας είναι ένα πάτσγουορκ, ένα παζλ. Παίρνει κομματάκια από εδώ κι από εκεί και φτιάχνει τον εαυτό του, αυτό που παρουσιάζει ως εαυτό του. Πετάω ατάκες από ταινίες, έχω ένα στιλ που από κάπου το ξεσήκωσα, κοιτάζω προσεκτικότερα και διαπιστώνω ότι δεν έχω τίποτα δικό μου! Τίποτα!!!
Παίρνω κουράγιο από την ψευδωνυμία, παίρνω ανάσα και κάνω έκκληση: αν κάποιος έχει κάτι από μένα, αν δηλαδή στο δικό του παζλ έχει ένα κομματάκι μου, μήπως θα ήταν εύκολο, μήπως δηλαδή γίνεται, να μου το επιστρέψει, να έχω κάτι δικό μου, μια ακρούλα για να βρω και τα υπόλοιπα κομματάκια; Ο ευρών αμοιφθήσαται...

ΥΓ: Εγώ δεν είμαι Παράγραφος και ακόμα κι αν συγκεντρώσω όλα τα κομματάκια, καθόλου σίγουρο δεν είναι ότι θα τα αξιοποιήσω καταλλήλως.
ΥΓ2: Εν τω μεταξύ σήκωσα το τηλέφωνο. «Ελα, θ' αργήσεις; Να σου ετοιμάσω κάτι να φας όταν θα γυρίσεις; Θα έχω ξαπλώσει. Σε αγαπάω». «Κι εγώ, έχω λίγη δουλειά ακόμα και θα έρθω».
ΥΓ3: Τώρα κλαίω. Γιατί;
ΥΓ4: ......

Ενα πρωινό...

2006-04-04T20:19:00.000+03:00

«Να μη σε ταλαιπωρούμε βρε παιδάκι μου»...
Δεν υπήρχε περίπτωση, θα πήγαινε με το αυτοκίνητο, τέτοια ευκαιρία για να βρει άλλοθι ισορροπίας, δεν του τυχαίνει και κάθε μέρα.
Γερόντια παντού. Για λίγο αίμα, για λίγα ούρα, για λίγη παράταση στην αξιοπρέπειά τους (επ, πολύ λυρικός παιδάκι μου, πολύ λυρικός). Χαλαρώνω, θα δώσουμε ούρα, αίμα, θα φύγουμε. Τους βλέπω, στριμώχνονται, προσπαθούν να βιαστούν, «φώναξαν το όνομα», άγχος, γιατί, μα γιατί;
Τελειώσαμε κιόλας; Χαμογελούν, δεν ξέρω... «Τώρα ξύπνησα και...». Δεν ακούω παρακάτω, έσβησε ο ήχος. Τι θέλει αυτή εδώ; Λες, λίγο πριν πάει στη δουλειά; «Θα περιμένετε λίγο, νομίζω ότι κάτι μου έπεσε».
Γαμιόμαστε φίλε μου, γαμιόμαστε! Απίστευτο! Στην τουαλέτα, στα όρθια, γυρίζει, ω πούστη μου, δεν το πιστεύω! Είναι χοντρή, δηλαδή όχι ακριβώς, αλλά ο κώλος της είναι μεγάλος, θέλω να τον βλέπω, λες να δοκιμάσω; Θέλει, ρε πούστη μου, απίστευτο! Εξω ακούω τα γερόντια, ακούω και το αίμα που αντλείται, τα ούρα στα δοχεία, ακούω τα πάντα, είμαι εκεί και βάζω τα χέρια μου στον χοντρό κώλο της, τον πιάνω, τον ζουμπάω, τον έχω. Γυρίζει. Είναι γριά, γερασμένη, έφερε ούρα και της πήραν αίμα, της πήρα κι εγώ ό,τι περίσσευε. Κοίταξε καλά! Καλά! Μαμά, εσύ;
Σου πήρα λίγη μπουγάτσα να πάρεις μαζί σου. Να πάρω; Μαζί μου;

Ναι...

2006-04-03T15:45:00.000+03:00

Το ότι είμαι κυκλοθυμικός (εν μέσω δεκάδων άλλων πραγμάτων που διεκδικούν -και κερδίζουν!- το χαρακτηρισμό του μαλάκα) νομίζω ότι εύκολα συνάγεται από τούτο το blog (και πού να με γνωρίσετε από κοντά!).
Να ξαναρχίσω λοιπόν; Μου έλειψε; Τι είναι αυτό που μου έλειψε;
Με πλήγωσε κάποιος; Μπορώ ή όχι να τον αγνοήσω; Μπορώ να είμαι εγώ χωρίς να κοιτάω τους άλλους; Μπορώ, ε μπορώ;
Νομίζω ότι όλα αυτά είναι τρίχες...
Απλούστατα δεν ξέρω τι είναι αυτό που θέλω! Αλλά, από εδώ και πέρα, να είστε σίγουροι ότι θα κάνω τα πάντα για να το αποκτήσω...

ΥΓ: Σήμερα πέθανε το καναρίνι μου. Το έθαψα κρυφά στα νεκροταφεία, δίπλα σ' έναν φρεσκοσκαμένο τάφο. Εριχνε τουλούμια σήμερα στη Θεσσαλονίκη, γέμισα λάσπες και δάκρυα, αλλά η κυρία στον διπλανό τάφο μου φάνηκε από τη φωτογραφία της στο μάρμαρο ότι θα το προσέχει. Ενας παπάς με ομπρέλα με είδε από το βάθος και νόμιζε ότι ήθελα τρισάγιο. Ηρθε, μου είπε κουράγιο και ρώτησε αν είναι συγγενής μου. Του έδωσα δέκα ευρώ για το τρισάγιο (καλά είναι ή έδωσα πολλά;), τον ευχαρίστησα και μου είπε να ζήσω να τη θυμάμαι.
ΥΓ2: Το επόμενο post θα είναι με ανέκδοτα. Θα κάνω διαγωνισμό και θα δώσω βραβείο!

Αντίο

2006-03-30T15:30:00.000+03:00

Αυτό είναι το τελευταίο post.
Μια λέξη, μια συμπεριφορά, ένα φτύσιμο καμιά φορά φτάνει
Είμαι λίγο σαν τον Ραν Τα Τα Πλαν, αλλά δεν μπορώ να τρώω σκατά επειδή κάποιος -ξέρω 'γω- με υπερεκτίμησε, ανύψωσε, έκανε κάτι που δεν άρεσε σε κάποιους άλλους.
Και είναι απλό, λες μην ξαναγράψεις ρε φίλε στο blog μου...
Βγαίνει τώρα ο άλλος και κάνει αναλύσεις και με βγάζει απατεώνα, κάθαρμα και δεν ξέρω 'γω τι άλλο, λες και το διαδίκτυο σε κάνει να ανέχεσαι τον καθένα (τελικά τα τετραγωνικά είναι κάνα δυο περισσότερα, για σωστότερες ψυχολογικές εκτιμήσεις)...
Να τραβήξω, λέει, την προσοχή, να κάνω εντύπωση, να...βρω εκδότη που «αναλύει» και ο pitsirikos, αν θυμάμαι καλά (γενικώς αναλύει, όχι εμένα)
Αντε γεια, συγνώμη που ενόχλησα, δε θα το ξανακάνω
Εξάλλου η οθόνη είναι εργαλείο, όχι ζωντανό και αρχίζει η περίοδος της ηλιοθεραπείας (και της ηλίασης).

Το χέρι της

2006-03-29T21:34:00.000+03:00

Περασμένες τρεις. Είχε κοιμηθεί από ώρα, αύριο ξανά πρωί το ξύπνημα. Πάει να κοιμηθεί και τη βλέπει σαν να 'ναι η πρώτη φορά.
Το χέρι της απλωμένο στη μεριά του, ο Μάης πλεγμένος στον καρπό, η ανάσα ούτε βαριά ούτε αόρατη, αθωότητα.
Κάθε στιγμή μας την αδικώ.
Εγώ ροχαλίζω, μου λέει τελευταία.
Το βράδυ, όταν την ξαναείδα της κρατούσα μούτρα.
Κάνω ό,τι μπορώ, αλλά ακόμα να εκμαυλιστεί...

Αίμα και άμμος

2006-03-28T20:33:00.000+03:00

Είμαι αυτό το 16χρονο - 17χρονο κορίτσι που του 'τυχε μέσα στις 28 φιάλες και μία μολυσμένη με τον ιό του AIDS. Δεν ξέρω ακόμη τίποτα. Βγαίνω και βλέπω το «Βήμα» με τον τίτλο «Μετάγγιση θανάτου». Αργότερα βλέπω τον ίδιο τίτλο και στο Alter. Μου κόβονται τα πόδια. Αρχίζω και βλέπω μπροστά μου σκηνές από το «Φιλαδέλφεια» και το «Angels in America» και η ανάσα μου... τι... ποια ανάσα;
Γεγονός είναι ότι δεν πέθανα ακόμη, όπως γεγονός είναι ότι εδώ, στο νοσοκομείο, δε νοιώθω και τόσο ζωντανή κάθε φορά που μπαίνουν μέσα μου τα ξένα αίματα - ένας σύγχρονος βρικόλακας, μια σύγχρονα απελπισμένη ύπαρξη. Δε βαριέσαι, «έτσι κι αλλιώς όλοι θα πεθάνουμε»... Ετσι τελείωνε το Blde Runner... Αλλη μια ταινία...

------------------

Είμαι ο chanana. Είμαι στο νοσοκομείο. Κι εγώ. Κάθομαι πάνω από αυτόν, προσπαθώ να κάνω κάτι, να υπάρξω γι' αυτόν, να βοηθήσω - τρίχες, σε γενικές γραμμές. Κοιτάζω να βρω το κορίτσι και κοιτάζω με τρόμο τις φιάλες αίματος που κόβουν βόλτες ανέμελες.. «Θα χρειαστεί αίμα», κάνω εντέλει την ηλίθια ερώτηση στον γιατρό, κοιτάζοντας λιγάκι περίεργα και τον ορό. Κουνάει το κεφάλι του, καταλαβαίνει, αλλά εγώ περιμένω απάντηση! Το κορίτσι δεν το βρήκα, αν και κάποια εκεί παραπέρα σαν να μου φάνηκε ότι κρατούσε το «Βήμα».

---------------

Είμαι ο Θανάσης. Ημουν φίλος του chanana και έχω πεθάνει εδώ και μερικά χρόνια. Είχα AIDS, οπότε ακόμα και αν δεν έχει λιώσει το σώμα μου σαν του Βησσαρίωνα, το θέαμα δε θα είναι ευχάριστο. Αλλωστε εγώ δεν είχα καθόλου ζωή αγίου, το αντίθετο - ο chanana μπορεί να σας διαβεβαιώσει γι' αυτό. Εγώ δεν είχα σχέση ούτε με αίματα, ούτε με σύριγγες. Καθαρό, ατόφιο σεξ και μάλιστα καθόλου γκέι. Η Αννα έφταιγε, αλλά πού να ξέρει κι αυτή... Εν πάσει περιπτώσει λέω πως τελικά ο θάνατος δεν είναι και τόσο δύσκολος γι' αυτόν που πεθαίνει, όσο γι' αυτούς που μένουν. Ο chanana δεν είχε έρθει στην κηδεία μου.

-----------------

Είμαι η Αννα. Είχα AIDS. Πρέπει να κόλλησα τότε που έμαθα πως ο Θανάσης είχε γκόμενα. Δεν ξέρω τι μ' έπιασε (μάλλον ξέρω) και πήγα με όποιον βρήκα - τουλάχιστον έτσι έμαθε ο chanana. Εφυγα γρήγορα μόλις έγιναν όλα γνωστά. Ζω, δε ζω; Ποιος ξέρει;

--------------

Είμαι η... Ο chanana δε θυμάται το όνομά μου! Με είχε γνωρίσει από τη Γ., λίγο πριν χωρίσουν. Θυμάται όμως ότι ήμουν ξανθιά, μικρή και μιλούσα σπαστά ελληνικά. Θα πρέπει να θυμάται και όλο το βράδυ που φιλιόμασταν στο μπαράκι και φέραμε σε δύσκολη θέση τον φίλο του μπάρμαν (που ήταν φίλος και της Γ.). Το άλλο βράδυ στο κρεβάτι της Γ. Φιλιά, γυμνά κορμιά, σεξ. Ο chanana θα πήγαινε με ο,τιδήποτε, είχε μάθει για την «προδοσία» της Γ. Γέμισε αίματα το κρεβάτι, είχα περίοδο. Ολη την εβδομάδα σεξ, μέχρι που ήρθε ο φίλος μου. Τον άλλο μήνα, στη χώρα μου, καθυστέρηση, αλλά και φόβος. Παίρνω τηλέφωνο τον chanana. Διστάζω, αλλά πρέπει να ρωτήσω: μπορείς να κάνεις εξέταση αίματος; Είπε ότι θα το κάνει. Δεν ξαναμιλήσαμε ποτέ...

---------

Είμαι (;) ο chanana...

Λιακάδα...

2006-03-27T14:41:00.000+03:00

Πήγα να γράψω κάτι κάτω από τα μηνύματα που μου αφήσατε όλοι εσείς, αλλά είπα «καλύτερο το post». Στην αρχή, όταν ξεκίνησα να γράφω, το έκανα κάπως σαν αντίσταση στην οθόνη που έχω απέναντί μου - θα σε γεμίζω όταν και όπως θέλω εγώ. Το έκανα μπας και αποκτήσω κάποια επικοινωνία, πράγμα που γρήγορα το ξέχασα και ήμουν βέβαιος ότι αυτό θα αφορά μονάχα εμένα.
Μια περαντζάδα σε κάτι blogs, κάτι ίχνη και ιδού εσείς! Στην αρχή ξαφνιάστηκα ευχάριστα, χάρηκα, μου αρέσατε - τόσο ευγενικοί, τόσο αλληλέγγυοι, τόσο δίπλα. Μετά άρχισα να το ξανασκέφτομαι: πώς να γράφω την αλήθεια μου, όταν ξέρω ότι τα γραπτά θα διαβαστούν και από άλλα μάτια; Πώς θα είμαι ειλικρινής και διάφανος; (διάφανος: βλέπεις μέσα, δεν κολλάει τίποτα πάνω και σπάει εύκολα. Είναι καλός ο ορισμός;). Πώς θα αφήνω τα δάχτυλα πάνω στο πληκτρολόγιο να τρέξουν από μόνα τους όταν θα σκέφτομαι το άλλο βλέμμα; Πώς, δηλαδή, θα είμαι εγώ, όταν μπορείτε να με διαμορφώσετε κι εσείς;
Ηδη είχα την πρώτη απώλεια: ήθελα να γράψω κάτι σκληρό, κάτι αποκρουστικό, κάτι που να σε κάνει να ντρέπεσαι και... κρατήθηκα. Σκέφτηκα: τι θα πουν τώρα... Ποιος ξέρει, ίσως αργότερα...
Ολα αυτά μέχρι πριν από λίγο! Είδα μια εικόνα: πώς είσαι μόνος σε μια παραλία ονειρεμένη, μοναχική, με τον άνθρωπό σου και σχεδόν εξαερώνεται η ύπαρξή σου; Δεν παθαίνεις εκνευρισμό όταν αρχίζουν και έρχονται και άλλοι; Λες «πάει το όνειρο, τώρα συμβιβάσου». Καθώς περνάει η ώρα, όμως, βλέπεις ότι και οι άλλοι θέλουν αυτό που θέλεις κι εσύ και οι άλλοι είναι διακριτικοί στην ευτυχία τους και (έκπληξη!) η παρουσία σου είναι μέρος αυτής της ευτυχίας τους. Αυτές οι παραλίες δεν αδειάζουν εύκολα, πρέπει να πέσει βαθύ σκοτάδι για να τις (να τους) αφήσεις. Και τώρα, ακριβώς τώρα, έχουμε λιακάδα! Εγώ λέω ούτε αντιηλιακό, ούτε γυαλιά να βάλω! Ετσι, απροστάτευτος...

ΥΓ: Σαν να έχω ένα σπίτι και να ήρθατε επίσκεψη! Μου έχουν τύχει τόσο πολλά και τόσο βαριά (χτύπα κι άλλο! Μα άκου ο άνθρωπος με τι έκανε επιτυχία!) που δε μου μένει και πολύς χρόνος να σας τρατάρω κάτι. Θα προσπαθήσω. Και θα προσπαθήσω να ανταποδίδω και τις επισκέψεις...

Τι να πεις...

2006-03-26T19:55:00.000+03:00

Παιδιά δεν έχουμε. Θα μπορούσαμε όμως. Μια έκτρωση αυτή, μια κι εγώ. Στο σώμα της αυτή, στα σκουπίδια του μυαλού μου εγώ. Δεν ήμασταν μαζί τότε. Με κάποιους που μαλώσαμε κι οι δυο ήμασταν - να φύγει το βάρος, να φύγει το άγχος, να ξεπλυθεί ο ορίζοντας, να το επιλέξουμε.
Θυμάμαι το ιατρείο, την κλινική, την ανημπόρια μετά. Είχε βγει εκείνη, είχε το βλέμμα της ήττας, μπορούσε να γευτείς και την αίσθησή της, απίστευτο. Αλλά η Γ. ήταν μικρή τότε, μπήκα εγώ ορμητικός στη ζωή της και άρχισα να καθορίζω και να χαράζω. Την τύφλα μου κι εγώ δηλαδή, αλλά να κρατήσουμε μωρό ήταν ανέκδοτο.
Τώρα που την ξαναείδα μετά από χρόνια ήταν τσακισμένη, δεν τη γνώρισα καν. Ούτε ποτέ συζητήσαμε τι της άφησε.
Οι γυναίκες (αυτές οι δυο γυναίκες που ξέρω, δηλαδή) δε θέλουν να το συζητάνε. Καμιά φορά της ξεφεύγει εκεί που μαλώνουμε και αφήνει ένα παραπλανημένο δάκρυ. Τι να πεις τότε; Δεν μπορώ να νιώσω και πολλά, για εμένα, το αρσενικό, είναι ένα βάρος απλά, που έφυγε.
Τώρα που μεγαλώνουμε μας επιστρέφονται τα σκουπίδια μας. Ελεγα θα τα ρίξω το βράδυ που δε βλέπει κανείς και τέλειωσα. Κάποιος αλήτης μου τα ξαναρίχνει στο μπαλκόνι, τι να πεις...
Χτες έσβησε άλλη μια μηνιάτικη ελπίδα, οπότε ο Σκορπιός ως ζώδιο αποκλείεται. Ετσι άρχισα να το βλέπω: ζώδια, ονόματα, αντιδράσεις. Σε λίγο θα φτιάχνω και ιστορίες μαζί του, θα το πάω στο σχολείο, θα το αποφοιτήσω, θα το παντρέψω κλπ. Καμιά φορά σκέφτομαι πως μπορεί να γίνει κι έτσι, απλώς θα λείπει η φυσική παρουσία και σίγουρα δε θα αργεί να γυρίσει το βράδυ - να ησυχάσει και η μητέρα που τη στήνει στο μπαλκόνι.
«Γιατί θέλεις παιδί», με ρώτησε μια μέρα. «Για να του μιλήσω για τη μητέρα του», απάντησα. Της άρεσε πολύ, έκλαιγε κι εύκολα τότε, θυμάμαι ακόμη εκείνη τη ζεστή αγκαλιά. Η αλήθεια ήταν ότι δεν είχα πειστική απάντηση, ακόμα δεν έχω...
Θυμάμαι και την πρώτη φορά που κάναμε έρωτα με σκοπό: σφιγμένα πάθη, φιλιά άγνωστα, το μυαλό στο τέλος, οι ψυχές φευγάτες, να κάθονται να χαζεύουν τα σώματα. Αμίλητοι μετά, δίπλα, κουλουριασμένοι, σαν να περιμέναμε κάτι, ένα σημάδι, ξέρω γω... Μου έπιασε το χέρι, χαμογέλασε, μου το χτύπησε απαλά, σηκώθηκε. «Θέλεις καφέ», με ρώτησε...

Την καρέκλα μου...

2006-03-24T19:40:00.000+02:00

Πόσο καιρό να τους πάρει μια καρέκλα... Είχε χαλάσει η παλιά, την είχαν δέσει με σύρμα, δε βολεύεται πουθενά αλλού. Τώρα που το σκέφτομαι περί ρίσκου πρόκειται: κι αν δεν τον βολέψει; Μην ξεχνάμε ότι δεν μπορεί να περπατήσει, οπότε δοκιμές στο μαγαζί απαγορεύονται ως σκέψη.
Πήρα από το ΙΚΕΑ, μου την έδωσαν κομμάτια, σήμερα που βρήκα λίγο χρόνο πήγα να τη συναρμολογήσω, να του δώσω και λίγο χαρά, να τη φτιάξουμε μαζί, τρόπον τινά: αυτός θα έλεγε και θα τσαντιζόταν, εγώ θα του απαντούσα «μην μπλέκεσαι» κ.ο.κ.
Στην αρχή καλά ήταν, λίγο από εκεί, λίγο από εδώ κυλούσε το πράγμα. Μόλις κατάλαβα ότι έκανα λάθος άρχισε ο εκνευρισμός. Νευριάζω εύκολα, μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι, άρχισα να χτυπώ τα ξύλα, να μου πέφτουν οι βίδες, να βρίζω με αξιοσημείωτη εγκράτεια και σταδιακά να δημιουργώ ο,τιδήποτε άλλο παρά μια χαρούμενα δημιουργική στιγμή.
Τέλος πάντων η επιβεβαίωση της ανικανότητάς μου σε ο,τιδήποτε πρακτικό θα μπορούσε να προσπεραστεί, διότι σε τελική ανάλυση η καρέκλα μας ήταν απαραίτητη - η δουλειά να γίνει, που λένε.
Μέσα στο αναψοκοκκίνισμά μου τον είδα: είχε ύφος συγκαταβατικό, σηκώθηκε αργά, πήρε το μπαστούνι και το θλιμμένο του βλέμμα (αρνείται να βγάλει τις πιζάμες του) και άρχισε να πηγαίνει προς την κρεβατοκάμαρα.
«Πες το παιδί να φύγει, Κουράστηκε...», τον άκουσα να της λέει. Ξάπλωσε, κοιμήθηκε.
Η καρέκλα φτιάχτηκε (σχεδόν, κουτσαίνει λίγο, αλλά αυτή μου είπε να μην ανησυχώ, είναι το έδαφος, αλλά και οι δυο -οι τρεις- ξέραμε ότι το έδαφος δεν είχε τίποτα).
Δε θέλω να ξαναπάω στο ΙΚΕΑ...

Μικρό

2006-03-23T21:07:00.000+02:00

Πριν από λίγο, τράκαρα με το μηχανάκι μου. Οχι τίποτα σπουδαίο, γλίστρησα κι έπεσα πάνω σ' ένα σταθμευμένο αμάξι. Αδύνατον να διαπιστώσω αν έπαθε καμιά ζημιά το μηχανάκι μου, είναι έτσι κι αλλιώς «ζωντανό» παράδειγμα του ότι οι μηχανές αρνούνται να πεθάνουν.
Ομως για κακή μου τύχη ο τύπος ήταν μέσα στο αμάξι (ήταν Ford Focus), περίμενε στην Τσιμισκή με τα αλάρμ αναμμένα. Μου έριξε ένα βρίσιμο άλλο πράμα, τα χάνω, λέω τη βάψαμε τώρα. Μετά κοιτάξαμε και είδαμε ότι το αμάξι δεν είχε τίποτα, ούτε γρατζουνιά (πράγμα που ίσως σημαίνει ότι το μηχανάκι μου την πάτησε;). Μου πετάει ένα «μη σε γαμήσω πούστη» και μπαίνει ξανά μέσα στο αμάξι!

Τα παίρνω στο κρανίο, ανοίγω την πόρτα του αμαξιού, τον πιάνω από τον γιακά, του λέω «εγώ θα σε γαμήσω πούστη, αλλά θα χρησιμοποιήσω πρυφυλακτικό, γιατί σίγουρα θα στο έχουν κάνει πολλοί», τον χτυπάω πολύ, το αμάξι γεμίζει αίματα, του σπάω το παρμπρίζ, ανεβαίνω στο μηχανάκι και φεύγω!

Θα ήθελα... Τίποτα δεν έκανα, κοκκίνισα, ένα βουητό γέμισε το κεφάλι μου, έκανα να φύγω γρήγορα για να μη με κοιτάει ο κόσμος αλλά το μηχανάκι δεν έπαιρνε μπρος, άρχισα να το σπρώχνω για να φύγω από 'κει κι ένιωθα ακόμη πιο ντροπιασμένος, ειδικά όταν διαπίστωσα ότι ήμουν γεμάτος γλίτσα από το πέσιμο.
Δε θα ξεχάσω το βλέμμα εκείνου του μαγαζάτορα με το κοστούμι που με κοιτούσε σαν να έβλεπε ριάλιτι. Ε, μα το θεό, θα του πετάξω πέτρα στη βιτρίνα σήμερα το βράδυ...
Μπα, άσε...

Sad...

2006-03-22T23:48:00.000+02:00

Δεν ξέρω τι ακριβώς κάνω εδώ, μ' αυτό το περίεργο ημερολόγιο. Δεν ξέρω πώς να συμπεριφερθώ απέναντί του: να είμαι εξομολογητικός, υπολογιστής, ανοικτός στην επικοινωνία, προκλητικός;
Δεν έχει σημασία, λέω πια...
Δε γράφω από το σπίτι μου, γράφω αποκλειστικά από τη δουλειά μου, αλλά η δουλειά μου δεν υπάρχει, τέλος πάντων είναι λίγο πολύπλοκο και πολύ εκτός θέματος.
Αυτό που με σιγοτρώει είναι οι γονείς μου με τους οποίους ποτέ δεν είχα κάποια ιδιαίτερη σχέση. Τους βλέπω μαραζομένους, ανήμπορους, κλεισμένους σ' ένα απελπιστικό διαμέρισμα, απλώς να περιμένουν την ημερομηνία του θανάτου τους. Ο πατέρας δεν μπορεί πια να περπατήσει, τον βλέπω και θέλω να βάλω τα κλάματα, αλλά δεν έχω μάθει πώς αληθινά κλαίνε. Η μητέρα μου είναι στο τρέξιμο και στην απελπισία, φοβάμαι μήπως «φύγει» αυτή πρώτη...
Και πάνω απ' όλα μια παραίτηση, στενοί ορίζοντες, καμιά ελπίδα. Οι γονείς μου μεγάλωσαν με αιματηρές οικονομίες. Χωρίς ταβέρνες, χωρίς σινεμά, χωρίς θέατρο, χωρίς διαβάσματα, χωρίς τίποτα. Σαν να πηγαίνανε ξυπόλητοι στα αγκάθια, έχασαν πολλές ευκαιρίες γιατί η σκέψη τους ήταν μικρή, έχασαν πολλούς ανθρώπους γύρω τους, γιατί κι εγώ έχω ξεχάσει γιατί... Εφαγα πολλά χρόνια για να διαπιστώσω ότι δεν ήμουνα σαν κι αυτούς κι άλλα τόσα για να απαλλαγώ απ' αυτά που νόμιζα ότι δεν είχα. Τώρα που το τέλος μοιάζει κοντινό νιώθω ηττημένος και χαμένος.
Δεν ξέρω πώς να συμπεριφερθώ, τι να προσπαθήσω να κάνω, τι να περισώσω και πώς. Κυκλοφορώ λιγάκι σαν φάντασμα και τρομάζω όταν διαπιστώνω πώς περνάνε οι μέρες χωρίς να έχω καταφέρει τίποτα.
Προσπαθώ να κάνω ένα παιδί με τη γυναίκα μου, αλλά δεν τα καταφέρνουμε. Εγχειρίσεις, θεραπείες, προσπάθειες μας άφησαν σημάδια και πλέον περνάνε και εβδομάδες χωρίς να αγγίζουμε ο ένας τον άλλον. Δεν είναι που δεν αγαπιόμαστε, που δεν νοιαζόμαστε, που δεν φροντίζουμε. Είναι σαν να περνάει η κάθε μέρα από πάνω μας και να μας σμπαραλιάζει και φοβάμαι πως δε θα πιάσω ποτέ μωρό στα χέρια - και το θέλω τόσο πολύ πια...
Πόσο κοντά η ζωή στον θάνατο καμιά φορά, λέω...
Από την άλλη, τώρα που τα γράφω θα μπορούσα να πάω στο σπίτι, να την αγκαλιάσω και να της μιλούσα για κάτι όμορφο. Αλλά φοβάμαι μήπως ανοίξω την τηλεόραση και... Φοβάμαι πολύ την άγρια πλευρά μας και δεν έχω και αντιστάσεις.
Ωστόσο, παρόλα αυτά, αν με ρωτήσετε θα σας πω για την πιο υπέροχη γυναίκα και για τους πιο πολύτιμους γονείς. Εστω και με πόνους, δεν είμαστε μόνοι...

Ο Στινγκ στην Ελλάδα εγώ περαντζάδα

2006-03-08T23:54:00.000+02:00

Στις 16 Ιουνίου δίνει συναυλία στην Αθήνα, στις 17 στη Θεσσαλονίκη.
Πόσες συναυλίες, πόσες ταινίες, πόσες εκθέσεις και πόσες παραστάσεις πέρασαν, περνάνε, θα περάσουν χωρίς το δικό μας βλέμμα; Γράφουμε για όλα αυτά σκυμμένοι, ακούμε γοητευμένοι, φανταζόμαστε συμμετοχές. Στο τέλος καταντάμε αποκαμωμένοι. Μονάχα κάτι ανθεκτικοί και κάτι αναρριχητικά φυτά τρέχουν από event σε event.
Ψάχνω τη ζωή που μένει στα σημαντικά και σήμερα που το σκέφτηκα τη βρήκα στη γλυκιά κουβέντα και στο φιλί που θα δώσω στον άνθρωπό μου. Να πάει να γαμηθεί ο Στινγκ, ζήτω οι αναπάντεχες στιγμές!

Οι παρέες

2006-03-07T18:47:00.000+02:00

Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από τις καλλιτεχνικές, μιντιακές και ανάλογου είδους «παρέες». Με συνωμοτικούς όρκους αναρρίχησης, με «κριτική» και λάσπη σε όσους δεν «προσκυνούν», με συντονισμένη επίθεση σε όποιον κάνει το λάθος να κριτικάρει κάποιον απ' αυτούς.
Εχω ένα παράδειγμα: η παρέα που έστησε το Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης. Μόλις κάποιοι τους ξεφώνισαν, άρχισαν τις δαγκωματιές και τα δηλητηριώδη βέλη. Αθλιοι μέσα στην παρακμή τους...
Αλλο παράδειγμα από τη Θεσσαλονίκη: κάποιοι επιτέθηκαν στη διοίκηση του Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Μόλις η τελευταία άρχισε να τους «ταΐζει» όλα καλά καμωμένα...
Αλλά τι κάνω τώρα; Ασχολούμαι με το αυτονόητο;
Οχι, νομίζω. Συμπεραίνω πως σαν να παραέχουμε σε υπόληψη εκείνο το «ιστορίες φτιάχνουν οι παρέες». Κοιτάζαμε τις παρέες, ενώ η ουσία είναι στις ιστορίες...

Ψαλιδίσματα

2006-03-07T11:34:00.000+02:00

Πώς ξεκινάει καμιά φορά η μέρα (από το προηγούμενο βράδυ)... Με όρεξη, με όνειρα, με όραμα και με διάθεση για να μην περάσουν οι ώρες αδικαίωτες. Και πώς καταλήγει, ε;
Θα πρέπει να υπάρχει κάποιο συντηρητικό για να κρατάει τις σκέψεις ζωντανές κι αν κάποιος το έχει βρει ας μου το στείλει, μπας και σταματήσει η αγωνία του κάθε μέρα να καπελώνεται από την αναβλητικότητα και την παραίτηση της κάθε στιγμής.
Επίσης, σήμερα δεν ξέρω πώς καμιά φορά οι λέξεις αυτονομούνται και σηκώνουν το μπαϊράκι τους και μένω να αναρωτιέμαι πώς από το «καρδιά μου» περνάς, μέσα σ' ένα λεπτό, στο «άντε γαμήσου». Ηττα, όπως και να το δεις...
ΥΓ: Ηττα όμως και εδώ! Αδυνατώ να μάθω πώς και αν επικοινωνείς εδώ, αλλά απ' ότι φαίνεται είμαι μόνος μου. Δε βαριέσαι...

Κάτι σαν ταυτότητα;

2006-03-02T15:36:00.000+02:00

Να, αυτήν τη φωτογραφία θα ήθελα να δημοσιεύσω ως προφίλ μου. Αλλά δεν τα πάω και πολύ καλά με όλες τις τεχνικές λεπτομέρειες και δεν ήξερα πώς να το κάνω. Καλά είναι κι έτσι...

Είναι ο Τζέιμς Τζόις αυτός στο πλατύσκαλο, αλλά δεν είναι γι' αυτό (για την ιστορικότητά της) που μου αρέσει αυτή η φωτογραφία. Είναι σαν εμένα: μέσα έχω πολλά να διαβάσω, να πω, να κρίνω, να συζητήσω (εντάξει, αυτό πιο δύσκολα), αλλά η στιγμή που θα καθίσω και θα κοιτάξω για μια στιγμή, είμαι βέβαιος πως θα μου γεμίσει την ύπαρξη.

Είμαι δημοσιογράφος, έχω μεγάλη ελευθερία για να πω αυτά που θέλω, αλλά η ζωή μου δε μου επιτρέπει να τρέχω. Τα βήματά μου πρέπει να είναι σταθερά...

Ελπίζω εδώ να υπάρξει περισσότερος αέρας...

Bad News

2006-03-02T15:23:00.000+02:00

Καμιά φορά έρχονται άσχημα νέα. Οχι ακριβώς άσχημα, αλλά πάντως σου φαίρνουν κάποια απογοήτευση, μια πίκρα, μια δυσκολία στο να μείνεις... ευχάριστος. Σήμερα ήταν μια από αυτές τις στιγμές, όχι γιατί διαπίστωσα πώς οι αφοδεύσεις μπορούν να επιπλέουν, αλλά γιατί ανακάλυψα πόση απογοήτευση μπορεί να κρύβουν κάποιοι «φίλοι». Ας ανοιχτούμε, ας γνωριστούμε και θα μιλάμε πιο ανοικτά...